کتاب سیاه

کتاب سیاه نوشته علیرضا حاجی مزدارانی و رمانی ایرانی در باب مواجهه‌ی یک پسر روستازاده با تهران، قدرت، ثروت و تاریکی‌های پنهان پشت چهره‌ی پر از زرق‌وبرق این شهر است. نشر سنجاق این کتاب را به‌صورت الکترونیکی منتشر کرده است. رمان با بازگشت سینا به شهری آغاز می‌شود که سه سال پیشْ آن را با خاطره‌ای خون‌آلود و کابوسی ماندگار ترک کرده بود. اکنون او در اتاق مدیریتی حسام، مردی با گذشته‌ای پرزخم و پیوندخورده با خاندان ثروتمند عزتی، نشسته و گفت‌وگویی پرتنش میان این دو، دروازه‌ی ورود به لایه‌های پنهان اثر است. تهران در این رمان نه‌فقط پس‌زمینه بلکه شخصیتی زنده و گاه بی‌رحم است؛ از ترمینال شلوغ و میدان آزادی تا رستوران‌های شلوغ صادقیه، مغازه‌ی الکتریکی محله و در نهایت عمارت اشرافی نیما عزتی در لواسان. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سیاه

کتاب سیاه یک رمان ایرانی به قلم علیرضا حاجی مزدارانی است که با صحنه‌ای پرتنش آغاز می‌شود. سینا پس از سه سال دوری، روبه‌روی حسام می‌نشیند تا گفت‌وگویی پرتنش را آغاز کنند. تاریکی اتاق، میز مشکی عظیم، کتابخانه‌ی پر از جلدهای خط‌خورده و چشمان سیاه حسام، حال‌وهوای کلی این بخش را تعیین می‌کنند. علیرضا حاجی مزدارانی در این کتاب، ساختار را بر پایه‌ی رفت‌وبرگشت میان گذشته و حال بنا کرده است؛ گفت‌وگوی امروز سینا و حسام به عقب برمی‌گردد و «ارباب شهر» را نشان می‌دهد.

رمان سیاه از اتاق مدیریت تا ترمینال، از رستوران و خوابگاه تا مغازه‌ی الکتریکی و از برج اداری مهستان تا عمارت لواسان، به‌تدریج، جهان خود را کامل می‌کند و خواننده را در مسیری همراه سینا، حسام، رامین، آرمین، علیرضا و نیما پیش می‌برد. عنوان برخی از فصل‌های این اثر عبارت است از «شکارچی عمارت»، «سه سال بعد»، «مهمانی از زاگرس»، «ارباب شهر» و «شبگرد مبتلا».

خلاصه داستان سیاه

سینا نوجوانی از روستایی کوچک است که به‌دلیل فشارهای اقتصادی، در ۱۶سالگی، سوار اتوبوس و برای همیشه از شهر کودکی‌اش جدا می‌شود. ورود او به تهران با تصویری از شهری آغاز می‌شود که مثل یک مالک بی‌رحم، روح تازه‌واردها را تصاحب می‌کند. ترمینال شلوغ، راننده‌ی اتوبوسی که سینا را به «کلبه‌ی قرمز بدون دیوار» حوالی میدان آزادی راهنمایی می‌کند، هشدار پلیس درباره‌ی مواد و آدم‌های مشکوک و...، نخستین مواجهه‌ی این نوجوان با شهری است که قرار است هم فرصت‌هایش را بسازد و هم ترس‌هایش را.

شش ماه که از آشنایی سینا و تهران می‌گذرد، در رستوران پسرعمویش در صادقیه کار می‌کند، در خوابگاه کنار رستوران می‌خوابد و با هم‌اتاقی‌اش و دیگر کارکنان سروکله می‌زند. خستگی، فشار کار در پنج‌شنبه و جمعه‌ها، سخت‌گیری‌های آقارحیم و این حس که این کار، کار او نیست، ذهن سینا را درگیر کرده است. مسیر زندگی سینا در تهران از ترمینال و میدان آزادی شروع می‌شود، از رستوران‌های شلوغ و خوابگاه‌های تنگ می‌گذرد، به مغازه‌ی الکتریکی محله می‌رسد و به برج‌های اداری و عمارت‌های اشرافی ختم می‌شود.

چرا باید کتاب سیاه را بخوانیم؟

رمان سیاه از دل جزئیات روزمره، مسیری پرکشمکش را برای یک نوجوان شهرستانی در تهران ترسیم کرده است. گستره‌ی مکانی و طبقاتی کتاب حاضر آن را به داستانی درباره‌ی برخورد طبقات، قدرت و رؤیای تغییر تبدیل کرده است. رمان حاضر هم تجربه‌ی مهاجرت درون‌مرزی و تهرانی‌شدن را نشان داده و هم پشت‌صحنه‌ی صنعت نشر، مهمانی‌های خصوصی و شبکه‌های قدرت را.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این رمان ایرانی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به تهران و موضوعاتی مانند مهاجرت از شهرستان به پایتخت و برخورد با طبقات ثروتمند علاقه‌مند هستند. همچنین رمان حاضر به خوانندگانی که به‌دنبال روایت‌هایی درباره‌ی جوانی، کار، استقلال و ورود تدریجی به شبکه‌های قدرت و نشر کتاب هستند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب سیاه

«سوییت ‌تر و تمیز و مرتب بود. همه چیز برای یک تجدید دیدار رویایی مهیا شده بود و در این باره حسام خیلی کمکش کرده بود یا شاید بهتر بود می‌گفت بدون حسام نمی‌توانست چنین قرار عاشقانه‌ای ترتیب بدهد. حتی حسام بود که پیشنهاد داد فضا را کمی رویایی و فانتزی بکند، کمی شمع گوشه و کنار خانه و دو سه دسته گل سر میزها و گوشه و کنار سوییت. تازه از حمام در آمده بود. حوله را روی سرش انداخته بود و داشت دانه دانه لباس‌هایش را می‌پوشید. حسام چند تایی عطر و اسپری هم قرض داده بود تا هر کدام را می‌خواست قبل و بعد از قرار استفاده بکند. بیش از اندازه انرژی داشت، این را خودش هم حس می‌کرد. مدام این طرف و آن طرف راه می‌رفت. بی‌هدف داخل گوشی‌اش می‌چرخید و امید داشت وقتی گوشی دستش است مهتاب نیز همان موقع تماس بگیرد و بگوید که رسیده است. هنوز به ساعت نه شب که تعیین کرده بودند مانده بود ولی حالش شبیه کسی بود که چند دقیقه‌ای از قرار مهمش گذاشته و طرف مقابل هنوز خود را نرسانده است.»