کتاب فناوری نجات

کتاب فناوری نجات (مسیر رسیدن به فناوری نانوپودر استخوان) درباره‌ی کار و زندگی فرهاد بخشی و حاصل گردآوری پژمان عرب و فرزانه غلامشاهی است که توسط نشر معارف منتشر شده است. این کتاب شامل شرح پیشرفت یک پژوهشگر و مسیر پرپیچ‌وخمی است که از جنوب تهران آغاز می‌شود و به شکل‌گیری فناوری هیدروکسی آپاتیت برای کاربردهای درمانی می‌رسد. درس‌خواندن، تجربه‌های دانشگاهی، هیئت، شکست‌های آموزشی، پیگیری‌های اداری و دغدغه‌ی اثرگذاری اجتماعی در این اثر کنار هم قرار می‌گیرند و تصویری از تبدیل دانش به محصول می‌سازند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب فناوری نجات

کتاب فناوری نجات روایت زندگی و مسیر علمی فرهاد بخشی است؛ روایتی که از کودکی او در محله‌های جنوب تهران شروع می‌شود و به پژوهش در حوزه‌ی مواد زیستی و فناوری نانوپودر استخوان می‌رسد. این زندگی‌نامه نشان می‌دهد که تجربه‌های خانوادگی، فضای مدرسه، جنگ، هیئت، معلم‌ها و انتخاب‌های تحصیلی چگونه در شکل‌گیری نگاه یک پژوهشگر نقش پیدا می‌کنند. حضور پدر، نقش مدرسه، علاقه به ریاضی و برق، شکست در بعضی آزمون‌ها و سماجت برای تغییر مسیر، همگی، در ساختن این خط سیر اثرگذارند.

کتاب فناوری نجات از تجربه‌ی ورود فرهاد بخشی به دانشگاه، جابه‌جایی میان رشته‌ها، برخورد با استادان گوناگون، تدریس، فعالیت‌های فکری و مذهبی و رسیدن به موضوع هیدروکسی آپاتیت سخن گفته است. یکی از محورهای مهم این کتاب پیوند میان علم و نیاز واقعی جامعه است؛ جایی که پژوهش از مقاله و آزمایشگاه فراتر می‌رود و به مسئله‌ی درمان و تولید می‌رسد. در کنار این خط علمی، نقش آدم‌های اثرگذار هم پررنگ شده است؛ از اعضای خانواده و معلم‌ها تا استادانی که با یک جمله مسیر را دشوار یا هموار کرده‌اند. این کتاب تصویری از زیست علمی، تربیتی و اجتماعی فرهاد بخشی ارائه و نشان می‌دهد که فناوری حاصل یک فرایند طولانی متشکل از یادگیری، شکست، بازنگری و ایستادگی است.

خلاصه کتاب فناوری نجات

فناوری نجات مسیر فرهاد بخشی را از کودکی و نوجوانی تا سال‌های دانشگاه و پژوهش دنبال می‌کند. اثر از خانه و مدرسه و هیئت آغاز می‌شود؛ از علاقه به ریاضی، تجربه‌های جنگ، معلم‌های اثرگذار و آزمون‌هایی که همیشه مطابق انتظار پیش نمی‌روند. سپس به موضوعاتی مانند انتخاب رشته، جابه‌جایی میان دانشگاه‌ها، پیگیری برای رسیدن به جایگاه دلخواه و شکل‌گیری علاقه‌ی جدی به مهندسی پزشکی و مواد زیستی پرداخته می‌شود.

این زندگی‌نامه نشان می‌دهد که چگونه کار پژوهشی روی هیدروکسی آپاتیت و شبیه‌سازی ساختار نزدیک به استخوان، به مسئله‌ای فراتر از یک پایان‌نامه تبدیل شده است. دغدغه‌ی اصلی اثر، رسیدن به دانشی است که محدود به دانشگاه نماند و بتواند در درمان و زندگی واقعی نیز اثر بگذارد.

چرا باید کتاب فناوری نجات را بخوانیم؟

دلایل خواندن فناوری نجات را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب مسیر شکل‌گیری یک فناوری درمانی از خلال تجربه‌های شخصی و دانشگاهی را نشان می‌دهد.
• خواننده می‌تواند ببیند پیگیری علمی فقط به کلاس و مقاله محدود نمی‌شود و با انتخاب‌های دشوار و موانع اداری هم گره می‌خورد.
• کتاب حاضر نقش خانواده، معلم‌ها، استادان و جمع‌های فکری را در رشد یک پژوهشگر به‌خوبی نشان می‌دهد.
• این کتاب برای شناختن نسبت میان علم، صنعت، درمان و مسئولیت اجتماعی سودمند است.

خواندن کتاب فناوری نجات را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن فناوری نجات به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به ناداستان و قالب زندگی‌نامه‌ی پژوهشگران ایرانی.
• دانشجویان و پژوهشگرانی که می‌خواهند درباره‌ی مسیر شکل‌گیری یک ایده‌ی علمی تا رسیدن به کاربرد درمانی بیشتر بدانند.
• مخاطبانی که به موضوع مهندسی پزشکی، مواد زیستی و فناوری نانو علاقه دارند.
• کسانی که با تردیدهای تحصیلی، تغییر مسیر علمی و انتخاب میان دانشگاه، پژوهش و اثرگذاری اجتماعی درگیرند.
• خوانندگانی که دوست دارند نقش تربیت خانوادگی و فکری را در شکل‌گیری یک مسیر علمی دنبال کنند.

بخشی از کتاب فناوری نجات

«کمک‌های بزرگ نانویی

دوره‌های نانومچ، برای من فقط یک برنامه توانمندسازی نبود؛ فرصتی بود که از دل خستگی‌ها، یک افق تازه باز کند. اسکان در هتل، برنامه دقیق آموزشی، کلاس‌های مدل کسب‌وکار، اصول مذاکره، صورت‌های مالی و... آن‌قدر مفید و کاربردی بود که وقتی بعدها دکتر ایجادی از من پرسید چه چیزی برای بچه‌ها پیشنهاد داری، یک‌راست گفتم: «همین دوره‌ها را.»

کلاس‌ها یکی‌یکی شروع شدند؛ استراحت داشت، خواب کافی داشت، ولی چیزی که بیشتر از همه توجهم را جلب می‌کرد مدل کسب‌وکار و اصول مذاکره و حسابداری‌اش بود. برای آدم فنی‌ای مثل من که تا آن روز، همه‌چیز را در دما و فشار و آنالیز تعریف می‌کرد، انگار وارد دنیایی جدید با زبان تازه‌ای شده بودم.»