کتاب قصه های امیرعلی (جلد دوم)

کتاب قصه های امیرعلی (جلد دوم) نوشته امیرعلی نبویان با همکاری نشر نقش‌و‌نگار منتشر شده است. این کتاب مجموعه‌ای از روایت‌های طنزآمیز و خاطره‌گون است که با نگاهی شوخ‌طبعانه و گاه انتقادی به زندگی روزمره، روابط خانوادگی، دوستی‌ها و ماجراهای دانشجویی پرداخته است. نویسنده اتفاقات ساده و معمولی را به داستان‌هایی خواندنی تبدیل کرده است. روایت‌های حاضر اغلب بر پایه‌ی تجربه‌های شخصی او و تعاملاتش با دوستان و اعضای خانواده شکل گرفته است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب قصه های امیرعلی (جلد دوم)

کتاب قصه های امیرعلی (جلد دوم) به قلم امیرعلی نبویان، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه و طنزآمیز است که در قالب خاطرات و روایت‌های روزمره ارائه شده‌اند. این کتاب ادامه‌ای بر جلد نخست همین مجموعه است و با همان لحن شوخ و صمیمی به روایت ماجراهایی از زندگی نویسنده و اطرافیان او می‌پردازد. هر فصل یا بخش از این کتاب داستانی مستقل با محوریت یک اتفاق یا تجربه‌ی خاص را روایت می‌کند. شخصیت‌های اصلی اغلب دوستان نزدیک، اعضای خانواده و همکلاسی‌های امیرعلی نبویان هستند که در موقعیت‌های مختلف، سوژه‌ی شوخی‌ها و روایت‌های بامزه قرار می‌گیرند.

قصه های امیرعلی (جلد دوم) ترکیبی از خاطرات دانشجویی، ماجراهای خانوادگی، اتفاقات روزمره و دغدغه‌های جوانی است که با زبانی طنزآمیز و گاه انتقادی بیان شده‌اند. امیرعلی نبویان تلاش کرده است با پرداختن به جزئیات زندگی روزمره و روابط انسانی، تصویری ملموس و نزدیک از دغدغه‌ها و شادی‌های نسل جوان ارائه دهد. کتاب حاضر با روایت‌هایی که گاه به مسائل اجتماعی و فرهنگی نیز طعنه می‌زند، مخاطب را به تأمل و خنده وامی‌دارد.

خلاصه کتاب قصه های امیرعلی (جلد دوم)

کتاب به ماجراهای دوران دانشجویی، امتحانات، خاطرات خانوادگی، سفرها، اردوهای مدرسه، مراسم نوروز و اتفاقات ساده‌ای مثل سرماخوردگی یا تماشای فوتبال می‌پردازد. شخصیت محوری اغلب خود نویسنده و دوست صمیمی‌اش (مهران) است که در موقعیت‌های مختلف با رفتارها و تصمیم‌های عجیب و گاه کودکانه، موقعیت‌های طنزآمیز و گاه دردسرساز خلق می‌کنند. داستان‌ها با نگاهی انتقادی و شوخ‌طبعانه به مسائل اجتماعی، روابط خانوادگی، رقابت‌های فامیلی، چشم‌وهم‌چشمی و خرافات پرداخته‌اند. نویسنده با استفاده از زبان محاوره‌ای و توصیف‌ها، فضای داستان‌ها را زنده و باورپذیر ساخته است.

چرا باید کتاب قصه های امیرعلی (جلد دوم) را بخوانیم؟

قصه های امیرعلی (جلد دوم) با روایت‌هایی سرشار از طنز و شوخ‌طبعی، فرصتی برای تجربه‌ی دوباره‌ی خاطرات و موقعیت‌های آشنا در زندگی روزمره فراهم می‌کند. ویژگی این کتاب تبدیل اتفاقات ساده و حتی گاه ناخوشایند به داستان‌هایی خنده‌دار است. خواندن این کتاب نه‌تنها لحظاتی مفرح و سرگرم‌کننده به ارمغان می‌آورد، بلکه با نگاهی انتقادی و گاهی تأمل‌برانگیز به مسائل اجتماعی و روابط انسانی، مخاطب را به فکر وادار می‌کند. داستان‌ها حس نزدیکی و همدلی ایجاد می‌کنند و بسیاری از خوانندگان می‌توانند خود را در موقعیت‌های مشابه ببینند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب داستان کوتاه طنز پیشنهاد می‌شود. همچنین این اثر برای کسانی که دوست دارند با نگاهی شوخ‌طبعانه به مسائل نگاه کنند یا به‌دنبال لحظاتی شاد و سرگرم‌کننده هستند، مناسب است.

درباره امیرعلی نبویان

امیرعلی نبویان زاده‌ی ۲ فروردین ۱۳۵۹ در آمل، نویسنده، مجری و بازیگری ایرانی است. او که دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی مهندسی برق از دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل بوده، شهرت خود را از برنامه‌ی تلویزیونی «رادیو هفت» به دست آورده است. مجموعه‌ی قصه‌های امیرعلی (۱، ۲، ۳ و ۴) از نوشته‌های او هستند.

این کتاب یا نویسنده چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

امیرعلی نبویان در سال ۱۳۹۴ برای نوشتن مجموعه کتاب‌های «قصه‌های امیرعلی» برنده‌ی جایزه‌ی بهترین کتاب طنز سال شد.

بخشی از کتاب قصه های امیرعلی (جلد دوم)

«پس از شنیدن خبر چهارده شدنم در درس تاریخ و نیز آن‌که این تنها نمره‌ای است که نهایی نشده، با اندکی محاسبه دریافتم اگر در دو واحدی یاد شده شانزده بگیرم، معدلم دوازده و سه صدم می‌شود و بدین‌ترتیب، من آینه‌به‌آینه، از خطر مشروطی خواهم گریخت. پس در دانشگاه ماندم و چهار پنج ساعتی دم در اتاق استاد، بست نشستم تا این‌که سر و کلّهٔ منورشان هویدا شد و با دیدن چهرهٔ مستأصل بنده، نخستین جمله‌ای که به زبان آوردند این بود: «اگه واسه نمره اومدی، آدرس غلط بهت دادن.» و بدین‌سان، آب پاکی را روی دست بنده ریخت! اما، آویزانی حقیر از آستین کت و پاچهٔ شلوار ایشان نتیجه‌بخش شد و رضایت دادند که دوباره نیم‌نگاهی به برگهٔ امتحانی من بیندازند. بعد از مدتی کوتاه و با لحنی آرام و مهربان پرسیدند: «چند رد کردم؟» که جواب دادم:‌ «۱۴».»