کتاب آینه بندان

کتاب آینه بندان سروده‌ی ساجده تقی‌ زاده و مجموعه‌ای از شعرهای اوست که نشر سوره مهر آن را منتشر کرده است. این کتاب دربرگیرنده‌ی غزل‌ها، شعرهای نیمایی و متن‌های شاعرانه‌ای است که میان سوگ و ستایش، روایت و نیایش در رفت‌وآمد هستند. شاعر در این مجموعه از خاطره‌های شخصی و خانوادگی تا تاریخ معاصر، از کوچه‌های پایین‌شهر تا حرم‌های مقدس و میدان‌های جنگ را در قاب شعر می‌آورد و میان آن‌ها پلی عاطفی می‌سازد. در کتاب حاضر نام‌ها و چهره‌های آشنا از شهدا، زنان مقاوم، کارگران و کودکان جنگ در کنار تصویرهایی از شهر شیراز و حرم‌های اهل‌بیت (ع) قرار گرفته‌ است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آینه بندان اثر ساجده تقی‌ زاده

کتاب آینه بندان مجموعه‌ای از شعرهای ساجده تقی‌ زاده است که در آن از زندگی شخصی، تاریخ، ایمان و تجربه‌های جمعی سخن گفته است. شعرهای این کتاب هر کدام آینه‌ای از یک جهان عاطفی و فکری هستند. شعرهایی مانند «چقدر معجزه» و «از همین کوچه‌های پایین‌شهر» به زندگی روزمره، فقر، کارگری و مهر پدر و مادر پرداخته است و چهره‌ی انسان‌های معمولی را در موقعیت‌های دشوار نشان می‌دهد. در کنار این‌ها شعرهایی چون «نخواهد سوخت»، «صورتی‌ها» و «نمیران» به موضوعاتی چون قرآن، مقاومت، فلسطین، مدافعان حرم و شهادت می‌پردازند و زبان حماسی و آیینی را با تصویرهای معاصر پیوند می‌زنند.

کتاب آینه‌ بندان در شعرهایی مانند «من‌های معمولی»، «حریر حیا» و «جنگ روایت‌ها» به جایگاه زن، روایت‌گری، پوشش و نقش زنان در حوادث تاریخی و اجتماعی پرداخته است. شعرهایی مثل «باغ آیینه»، «سفره‌خانه» و «باران بی‌توقف» نیز فضای زیارت، حرم‌ها و نسبت شاعر با امامان و امام‌زادگان را تصویر کرده‌اند. در پایان کتاب آینه‌ بندان متن‌های آزادتر و یادداشت‌گونه‌ای مانند «شطحی از زبان برکه»، «عکس‌های تک‌نفره» و «هزار قصیده» دیده می‌شود که لحن آن‌ها به شعر منثور نزدیک است و به رسانه، عدالت، تاریخ و جهان امروز نظر دارد.

چرا باید کتاب آینه بندان را بخوانیم؟

کتاب آینه بندان تصویری از رنج و مقاومت در زندگی امروز ایرانی ارائه کرده است؛ از خانه‌های ساده و کارگران خسته تا میدان‌های جنگ و حرم‌های زیارتی. خواندن این مجموعه شعر معاصر ایرانی امکان همراهی با نگاه شاعری را فراهم می‌کند که تجربه‌ی شخصی، تاریخ معاصر و باور دینی را در یک بافت عاطفی مشترک کنار هم نشانده است.

خواندن کتاب آینه بندان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به شعر معاصر فارسی با مضمون‌های دینی، اجتماعی و حماسی علاقه‌مند هستند.

درباره ساجده تقی زاده

ساجده تقی زاده شاعر و نویسنده‌ی ساکن شیراز، متولد خرداد ۱۳۶۵ و دانش‌آموخته‌ی مقطع دکتری زبان و ادبیات فارسی است. او در کارنامه‌ی ادبی خود آثار متعددی در حوزه‌های شعر، پژوهش، خاطره، تاریخ شفاهی، زندگی‌نامه‌ی داستانی و داستان دارد که ازجمله‌ی آن‌ها می‌توان به «به‌برگ‌گل سرخ»، «یورد خوبان»، «ما علیه ما»، «راویان کوچ و عروج»، «زنان همیشه»، «ناگهان یوسف»، «نامه‌ای برای رها»، «خانوم ماه»، «بخش خاکستری»، «چارانه‌های باران»، «ققنوس و خاکستر» و «ای یوسف عزیز» اشاره کرد. 

افزون بر تألیف کتاب، مقالات علمی‌ـ‌پژوهشی متعددی از ساجده تقی زاده در حوزه‌های شعر، سینما و ادبیات در نشریات و رسانه‌های مختلف منتشر شده است. او همچنین دبیر سابق انجمن ادبی شعر بسیج هنرمندان، دبیر خانه‌ی بانوان هنرمند فارس و دبیر محفل داستان عاشورا بوده است. 

جوایز و افتخارات نویسنده

آثار ساجده تقی زاده در جشنواره‌های گوناگون موفق به کسب رتبه‌های متعدد شده‌اند؛ ازجمله جشنواره‌ی جهانی شعر اهل‌بیت، جشنواره‌ی ملی شعر شاهچراغ، جشنواره‌ی ملی شعر عدالت، جشنواره‌های کتاب سال دفاع مقدس، شعر مکتب گمنامی، بوی خاک و جشنواره‌ی ملی کتاب رشد. کتاب «نامه‌ای برای رها» از آثار شاخص اوست که در بیستمین دوره‌ی جشنواره‌ی ملی کتاب رشد به‌عنوان اثر برگزیده در بخش خاطره‌نگاری معرفی شد.

بخشی از کتاب آینه بندان

«باغ آیینه

به پیشگاه حضرت احمد بن موسی (ع)

هزار آینه‌کاری برای آه اینجاست

به حلقه حلقۀ زلفِ ضریح دست من است

چگونه پا بگذارم به باغ آیینه؟

به هر چه آینه تصویری از شکست من است

میان آینه‌هایت هزار تکه شدم

دلی شکسته و زار و خراب آوردم

ز شهرِ رازِ گلِ سرخ آمدم، آقا

برای شستن صحنت گلاب آوردم

مران به سنگْ دلم را اگرچه بی قدر است

خیال کن که به صحنت کبوتری داری

اگرچه از تو غمی را به کس نشاید گفت

شنیده‌ایم که آقا برادری داری

منِ غریب به درگاهت آمدم اینک

نشسته‌ام چو گدایی به نزد محتشمی

نمی‌کنم گله‌ای لیک ابرِ رحمتِ دوست

به کشتزارِ جگرتشنگان نداد نمی

نمی‌کنم گله‌ای چون به بزم غمخواران

همیشه حسرت و اندوه و داغ می‌ماند

خوشم که گر همه دنیا اسیر شب گردد

به شهرِ روشنم این یک چراغ می‌ماند

دلم خوش است که این‌گونه نیست رسم کریم

شکسته‌بال بیایی، شکسته‌پر بروی

منم کسی که در این ازدحام گم شد و رفت

تویی پناهم و باب‌الحوائج رضوی»