کتاب توپ های فوتبال آقای کورتز

کتاب توپ‌های فوتبال آقای کورتز مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه برگزیدگان جایزه ا. هنری ۲۰۲۴ است که لیدا طرزی آن را به فارسی ترجمه کرده و نشر نیستان هنر آن را منتشر کرده است. در این کتاب چندین داستان از نویسندگان مختلف گرد آمده که هر کدام جهان و لحن خاص خود را دارند اما همگی بر عنصر غافلگیری، جزئی‌نگری و لحظه‌های به‌یادماندنی تکیه دارند. مقدمه‌ی ایمور تولز خواننده را برای مواجهه با منطق خاص داستان کوتاه و تفاوت آن با رمان آماده می‌کند و سپس داستان‌هایی از فضاها و فرهنگ‌های گوناگون، از حیاط یک مدرسه شبانه‌روزی در ایتالیا تا مزرعه‌ای دورافتاده در امریکا، پیش روی خواننده قرار می‌گیرد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب توپ های فوتبال آقای کورتز

کتاب توپ‌های فوتبال آقای کورتز با مقدمه‌ای مفصل از ایمور تولز آغاز میشود که در آن به تفاوت تجربه‌ی خواندن رمان و داستان کوتاه پرداخته است. تولز توضیح داده است که رمان معمولاً با پیش‌آگهی، معرفی تدریجی شخصیت‌ها و فضا و ایجاد حس اجتناب‌ناپذیری در اوج روایت پیش می‌رود اما داستان کوتاه به‌خاطر ایجاز و تمرکز، میدان اصلی غافلگیری است؛ جایی که یک تصویر، یک جمله یا یک چرخش کوچک می‌تواند معنای کل داستان را دگرگون کند. این مقدمه خواننده را به‌نوعی راهنمای خواندن داستان کوتاه مجهز می‌کند و نشان می‌دهد چرا در این قالب، هر جزئی می‌تواند نقش محوری داشته باشد. در ادامه‌ی کتاب توپ‌های فوتبال آقای کورتز چند داستان از برگزیدگان جایزه ا. هنری ۲۰۲۴ آمده است که هریک نمونه‌ای از همین منطق غافلگیری و تمرکز هستند. داستان «رُی» نوشته اما بایندر، تابستانی پرآشوب را از نگاه دختری نوجوان روایت کرده است که عمو رُی برای مراقبت از او و خواهرش به خانه‌شان می‌آید؛ مردی پرحرف، الکلی، پر از شایعه و افسانه که حضورش هم تهدید است و هم نوعی بیداری برای راوی. داستان «توپ‌های فوتبال آقای کورتز» نوشته میکله ماری، در مدرسه‌ای شبانه‌روزی می‌گذرد و وسواس یک مرد ناشناس نسبت به توپ‌های فوتبال را به تمثیلی از حافظه، مالکیت و بزرگ‌شدن تبدیل کرده است. در بخش پایانی نیز داستان «یتیم برد» از فلور، رابطه‌ی یک نجار سالخورده و کارآموز نوجوانش را در فضایی آرام و غمگین دنبال می‌کند. کتاب توپ‌های فوتبال آقای کورتز با کنار هم گذاشتن این صداهای متفاوت، تصویری متنوع از داستان کوتاه معاصر ارائه کرده است.

خلاصه داستان توپ های فوتبال آقای کورتز

مقدمه‌ی کتاب توپ‌های فوتبال آقای کورتز بر این ایده استوار است که داستان کوتاه، برخلاف رمان، بر تاریکی آغازین و غافلگیری ناگهانی بنا شده است؛ خواننده تقریباً هیچ پیش‌آگهی‌ای از فضا، شخصیت و لحن ندارد و همین ناآگاهی، میدان اثرگذاری هر جزئی را چند برابر می‌کند. ایمور تولز با مقایسه‌ی آغاز رمان‌هایی مثل خانۀ سرخوشی و صد سال تنهایی با داستان «کلیسای جامع» ریموند کارور نشان داده است که چگونه داستان کوتاه با حذف مقدمه‌چینی‌های طولانی، یک لحظه‌ی متمرکز را برجسته می‌کند. در داستان «رُی» این لحظه‌ی متمرکز در تابستانی شکل می‌گیرد که عمو رُی وارد زندگی دو خواهر میشود و مرز میان خطر، آزادی و بلوغ را جابه‌جا می‌کند. در «توپ‌های فوتبال آقای کورتز» این لحظه در کشف گلخانه‌ای پر از توپ‌های مصادره‌شده است؛ جایی که براگونزی می‌فهمد سال‌ها بازی و کودکی در سکوت ثبت و نگه‌داری شده است. در «یتیم برد» نیز تمرکز بر رابطه‌ای آرام میان نجار پیر و نوجوانی است که با سنباده‌زدن و کار یکنواخت، به نوعی شناخت از خود و دیگری نزدیک میشود. کتاب در مجموع بر لحظه‌هایی تأکید کرده است که ناگهان معنای زندگی روزمره را عوض می‌کنند.

چرا باید کتاب توپ های فوتبال آقای کورتز را بخوانیم؟

خواندن توپ‌های فوتبال آقای کورتز فرصتی است برای دیدن تنوع داستان کوتاه امروز؛ از فضای مدرسه‌ای پر از ترس و رؤیا تا خانه‌های معمولی و مزرعه‌های دورافتاده. این کتاب نشان می‌دهد چگونه یک جزئیات کوچک، یک ضربه‌ی توپ یا یک حرکت دست، می‌تواند گذشته، ترس‌ها و آرزوهای شخصیت‌ها را آشکار کند و تجربه‌ای فشرده اما ماندگار بسازد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن توپ‌های فوتبال آقای کورتز به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان کوتاه علاقه‌مندند، از روایت‌های متمرکز بر لحظه‌های سرنوشت‌ساز لذت می‌برند و کنجکاوند ببینند برگزیدگان جایزه ا. هنری چگونه با غافلگیری، جزئی‌نگری و فضاهای متفاوت کار کرده‌اند.

بخشی از کتاب توپ های فوتبال آقای کورتز

«آنچه درباره رمان گفته شد به آسانی دربارۀ داستان کوتاه قابل تعمیم نیست. اول اینکه بسیار نامعمول است داستان کوتاه را با این حس که دربارۀ چیست آغاز کنیم. خواه داستان را در گاهنامه بخوانیم یا جُنگ یا مجموعه داستان چکیده آن را در هیچ پشت جلدی پیدا نمی‌کنیم. در نقد و بررسی منتقدان یا نظرات دوستان از خلاصه داستانهای کوتاه خبری نیست. حتی از میان داستانهای نویسندگان بزرگ هم تنها تعداد انگشت‌شماری به خودآگاه جمعی خوانندگان راه یافته‌اند. و آن تعداد هم که راه یافته‌اند (همچون قلب قصه‌گوی ادگار آلن‌پو، لاتاریِ شرلی جکسون و تپه‌هایِ چون فیل‌های سفیدِ ارنست همینگوی) در مدارس تدریس شده‌اند. از اینرو هنگامیکه جمله آغازین بیشتر داستانهای کوتاه را می‌خوانیم شادمانه در تاریکی هستیم. بدون آن پیش‌آگهی که ملازم رمان است نمی‌دانیم داستان کجا یا کی اتفاق می‌افتد. نمی‌دانیم چه نوع شخصیتی شخصیت مرکزی داستان است، مرد یا زن، پیر یا جوان، سیاه یا سفید، آسیایی یا امریکای لاتینی. نمی‌دانیم راوی دانای کل است، ناظری علاقمند یا بازیگر اصلی. نمی‌دانیم قرار است پی‌رنگ داستان بدبینانه باشد یا مشتاقانه، مهربان یا خشمگین، دیوانه‌کننده یا بانشاط و چه بهتر، زیرا وقتی داستان را می‌خوانیم با کشف این عناصر به درجاتی شگفت‌زده میشویم.»