کتاب امیدبانی

کتاب امیدبانی نوشته‌ی محسن قنبریان و فرهاد قنبریان اثری است که نشر معارف آن را منتشر کرده است. این کتاب به موضوع امید و مهارت‌های نگه‌داری و پرورش آن در زندگی فردی و اجتماعی می‌پردازد. نویسندگان با تکیه‌بر آموزه‌های دینی، روایات و تحلیل‌های روان‌شناختی، تلاش کرده‌اند قواعدی برای محافظت از امید ارائه دهند و نقش رؤیا و آرزو را در شکل‌گیری و پایداری امید بررسی کنند. امیدبانی، فراتر از امیدواری صرف، به‌عنوان یک مهارت معرفی شده که می‌تواند در فرازونشیب‌های زندگی، فرد و جامعه را به حرکت و پویایی وادارد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب امیدبانی

کتاب امیدبانی با قلم محسن قنبریان و فرهاد قنبریان، به بررسی جایگاه امید در زندگی انسان و جامعه پرداخته است. این کتاب با رویکردی تحلیلی و کاربردی، امید را نه‌تنها یک احساس، بلکه مهارتی قابل پرورش و نگه‌داری می‌داند. ساختار کتاب بر پایه‌ی گفتارهایی است که ابتدا به تعریف امید، امیدواری و امیدبانی می‌پردازد و سپس تفاوت آن‌ها را با مفاهیمی مانند خوش‌بینی و مثبت‌اندیشی روشن می‌کند. نویسندگان با بهره‌گیری از مثال‌های تاریخی، روایات اسلامی و پژوهش‌های روان‌شناسی، نشان داده‌اند که امید چگونه می‌تواند موتور محرک فرد و جامعه باشد و چه عواملی آن را تهدید یا تقویت می‌کند. در بخش‌هایی از کتاب، به نقش رؤیا و آرزو در شکل‌گیری امید اشاره شده و اهمیت رؤیای جمعی و اجتماعی برای ملت‌ها و جوامع برجسته شده است. امیدبانی، علاوه‌بر پرداختن به ابعاد فردی، به مسائل اجتماعی و سیاسی نیز توجه دارد و تلاش کرده است قواعدی برای حفظ و تقویت امید در شرایط دشوار ارائه کند.

خلاصه کتاب امیدبانی

کتاب امیدبانی با تمرکز بر مهارت‌های نگه‌داری و پرورش امید، ابتدا به تبیین دو ساحت اساسی انسان یعنی درک و شوق می‌پردازد و رابطه‌ی این دو را در شکل‌گیری آرزوها و امید بررسی می‌کند. نویسندگان تأکید کرده‌اند که امید صرفاً یک احساس یا خوش‌بینی نیست، بلکه توانایی ساختن آینده‌ای مطلوب است که نیازمند رؤیا و آرزوست. امید از جنس انشاء و آفریدن است و باید آن را ایجاد و نگه‌داری کرد. در ادامه، تفاوت امیدواری با خوش‌بینی و مثبت‌اندیشی توضیح داده شده و نقش رؤیا به‌عنوان تصویر روشن از آینده برجسته شده است. کتاب با مثال‌هایی از قرآن، روایات و حتی پژوهش‌های غربی، نشان داده است که رؤیا و امید چگونه می‌توانند انرژی و خلاقیت را در فرد و جامعه آزاد کنند. همچنین، به خطرات امیدهای کاذب و آرزوهای باطل اشاره شده و راه‌های تشخیص امید صادق از امید فریبنده بیان شده است. امیدبانی، نه‌تنها برای فرد، بلکه برای جامعه و حتی حکومت‌ها ضروری دانسته شده و قواعدی برای تحقق رؤیاهای فردی و اجتماعی ارائه شده است. در بخش‌هایی از کتاب، نقش امید در تربیت شیعه و اهمیت رؤیای جمعی برای ملت‌ها مورد توجه قرار گرفته و مثال‌هایی از تاریخ معاصر ایران و دیگر جوامع برای تبیین این مفاهیم آورده شده است.

چرا باید کتاب امیدبانی را بخوانیم؟

امیدبانی اثری است که با نگاهی عمیق به مفهوم امید، آن را از سطح یک احساس ساده فراتر برده و به‌عنوان مهارتی ضروری برای عبور از بحران‌ها و ساخت آینده معرفی کرده است. این کتاب با ترکیب آموزه‌های دینی، تحلیل‌های روان‌شناختی و مثال‌های تاریخی، به خواننده کمک می‌کند تا امید را به‌عنوان یک نیروی محرک در زندگی فردی و اجتماعی بشناسد و راه‌های حفظ و تقویت آن را بیاموزد. پرداختن به تفاوت امید با خوش‌بینی و مثبت‌اندیشی، بررسی نقش رؤیا و آرزو در شکل‌گیری امید، و ارائه قواعدی برای تشخیص امیدهای صادق از امیدهای کاذب، از ویژگی‌های شاخص این کتاب است. امیدبانی می‌تواند برای کسانی که به دنبال معنا، انگیزه و پایداری در مسیر زندگی هستند، راهگشا باشد و نگاه تازه‌ای به نقش امید در تحولات فردی و اجتماعی ارائه دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن امیدبانی به کسانی پیشنهاد می‌شود که دغدغه‌ی حفظ انگیزه و امید در زندگی فردی، خانوادگی یا اجتماعی دارند. این کتاب برای جوانان، فعالان اجتماعی، معلمان، مدیران و هرکسی که با چالش‌های ناامیدی، بی‌انگیزگی یا بحران‌های اجتماعی روبه‌روست، مناسب است. همچنین به علاقه‌مندان به مباحث روان‌شناسی، تربیتی و مطالعات دینی توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب امیدبانی

«امید، مهارت خلق! بعضی چیزهایی که عنوان «حکایات» بر آن‌ها می‌گذاریم، درواقع، اخبار هستند؛ یعنی از چیزی خبر می‌دهیم؛ برای مثال: وقتی می‌گوییم: «علی آمد» یا «علی رفت»، از واقعیتی خبر می‌دهیم که ما نقشی در آن نداریم؛ اما وقتی می‌گوییم «علی برو» این خبر نیست؛ بلکه درواقع می‌خواهیم علی را به‌سمت چیزی بفرستیم و فعل «رفتن» را ایجاد کنیم. «امید» از انشائیات است؛ یعنی ایجادکردنی و آفریدنی است؛ باید آن را درست کنید. امید خبر از فردا نیست. این‌که کسی از فردا خبر داشت یا دوست داشت این‌طور شود، به معنای امیدواری نیست. انشائیات، آفریدنی است؛ ایجادکردنی است و امید از این قسم است. بعضی فکر می‌کنند امید یعنی این‌که یک فردای محتومِ قطعیِ درست‌شده‌ای پیشِ روی چشم انسان باشد! به این فرد «امیدوار» نمی‌گویند. امیدواری یک ویژگی و توانایی در انسان است که او را برای ساختن آیندهٔ مطلوب به پیش می‌راند. سعی کنید این را در خودتان اندازه‌گیری کنید؛ به‌ویژه جوان‌ها که مرکز امید هستند. سنین بالاتر به این دلیل که شکست‌هایی را تجربه کرده‌اند، حفظ امید برایشان سخت‌تر است؛ اما جوانان امید و همت بالایی دارند. البته امیدبانی که می‌گوییم، فقط تکلیف فرد نیست؛ بلکه حکمران‌ها نیز وظیفه دارند؛ حکومت‌ها هم وظیفه دارند؛ سیاست‌گذارها هم وظیفه دارند.»