کتاب دنیای این روزهای من

کتاب دنیای این روزهای من نوشته راضیه وزیری، از لحظه‌ی آزادی دختری جوان از زندان آغاز می‌شود؛ جایی که بازگشت به خانه، برای او نه آرامش بلکه روبه‌روشدن با گذشته، قضاوت دیگران و رابطه‌ای زخمی را به همراه دارد. روایت کتاب بر فشارهای خانوادگی، عشق، آبرو، خطاهای ناخواسته و تلاش برای دوباره‌ساختن زندگی متمرکز است و از همان فصل‌های آغازین، تنش عاطفی و اجتماعی شخصیت اصلی را روشن می‌کند. انتشارات آئی سا این رمان را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دنیای این روزهای من

کتاب دنیای این روزهای من نوشته‌ی راضیه وزیری رمانی عاطفی و اجتماعی است که زندگی آزیتا را پس از یک سال حبس دنبال می‌کند. نقطه‌ی شروع داستان، آزادی او و بازگشتش به خانه است؛ بازگشتی که به‌ جای آسودگی، با سنگینی نگاه همسایه‌ها، دلخوری‌های خانوادگی و حس بی‌جایی همراه می‌شود. نویسنده از همان ابتدا فضایی می‌سازد که در آن آبرو، قضاوت جمعی، روابط فامیلی و زخم‌های پنهان، همزمان بر زندگی شخصیت اصلی فشار می‌آورند. در مرکز این فضا، دختری قرار دارد که هم باید با گذشته‌ی خود کنار بیاید و هم بفهمد در غیابش چه چیزهایی در اطرافش تغییر کرده است.

راضیه وزیری فقط بر یک ماجرای عاشقانه تکیه ندارد و لایه‌های مختلفی از زندگی خانوادگی را هم پیش می‌کشد؛ از رابطه‌ی پرتنش میان اعضای خانواده تا حضور پررنگ خویشاوندان، نامزدی‌ها، دلخوری‌های قدیمی و رقابت‌های پنهان. بخش مهمی از کشش روایت از همین رفت‌وآمد میان خانه، فامیل و خاطره‌های گذشته شکل می‌گیرد. در کنار این‌ها، گذشته‌ی آزیتا در محیط کار و رابطه‌اش با امیر، به‌تدریج روشن می‌شود و نشان می‌دهد چگونه اعتماد، وابستگی و تصمیم‌های احساسی می‌توانند مسیر زندگی را عوض کنند. رمان در ادامه، فقط بر رنج متمرکز نمی‌ماند و به مسئله‌ی دوباره‌سرپا‌شدن هم می‌رسد؛ اینکه آیا می‌شود بعد از یک ضربه‌ی سنگین، دوباره برای آینده برنامه ریخت یا نه.

کتاب دنیای این روزهای من از زاویه‌ی دید اول‌شخص روایت می‌شود و همین انتخاب باعث شده احساسات، تردیدها و آشفتگی‌های آزیتا مستقیم به متن راه پیدا کنند. لحن روایت در بسیاری از بخش‌ها به گفت‌وگوهای خانوادگی و روزمره نزدیک است و همین موضوع، فضای داستان را ملموس‌تر می‌کند. در کنار خط اصلی داستان، موضوع‌هایی مثل خیانت، شرم اجتماعی، وابستگی عاطفی، استقلال زنانه و جست‌وجوی هویت هم در متن دیده می‌شود. تجربه‌ی خواندن این کتاب بیش از هر چیز، همراه‌شدن با ذهن شخصیتی است که میان گذشته‌ی تلخ و امکان شروعی تازه دست‌وپنجه نرم می‌کند.

خلاصه داستان دنیای این روزهای من

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

آزیتا پس از یک سال زندان به خانه برمی‌گردد؛ اما آزادی برایش آغاز آرامش نیست. او باید با نگاه سنگین خانواده و همسایه‌ها کنار بیاید و همزمان به سراغ امیر برود؛ مردی که در روزهای سخت، امید اصلی‌اش بوده است. روایت به‌تدریج گذشته را روشن می‌کند: آزیتا در شرکتی دارویی کار می‌کرده و در ماجرایی مربوط به قاچاق دارو، به‌ دلیل اعتماد و دلبستگی، گرفتار پرونده‌ای شده که زندگی‌اش را زیرورو کرده است. بازگشت او به زندگی عادی، با کشف تغییرهای دردناک در رابطه‌اش با امیر و تلاش برای پیداکردن جای تازه‌ای در خانواده و کار، به مسیر اصلی داستان دنیای این روزهای من تبدیل می‌شود.

چرا باید کتاب دنیای این روزهای من را بخوانیم؟

دلایل خواندن دنیای این روزهای من را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• رمان از همان صفحه‌های اول با موقعیت حساسی شروع می‌شود که هم بار عاطفی دارد و هم تنش اجتماعی.
• کتاب تصویری روشن از فشار قضاوت خانوادگی و محلی بر زندگی یک زن جوان نشان می‌دهد.
• رابطه‌ی آزیتا و امیر، مسئله‌ی اعتماد و هزینه‌ی وابستگی عاطفی را به‌ شکل ملموس پیش می‌کشد.
• داستان فقط بر عشق متمرکز نمی‌ماند و موضوع‌هایی مثل آبرو، خطا، تنهایی و شروع دوباره را هم دنبال می‌کند.
• فضای فامیلی و گفت‌وگوهای متعدد، حال‌وهوای زندگی روزمره را وارد متن کرده است.

خواندن کتاب دنیای این روزهای من را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن دنیای این روزهای من به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های عاطفی و اجتماعی با محوریت بحران‌های خانوادگی.
• خوانندگانی که به داستان‌های شخصیت‌محور و روایت از زاویه‌ی دید زنانه علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند داستانی درباره‌ی بازگشت، شرم اجتماعی و تلاش برای دوباره‌ساختن زندگی بخوانند.
• مخاطبانی که از روایت‌های پرگفت‌وگو و فضاهای فامیلی لذت می‌برند.
• خوانندگانی که می‌خواهند در قالب یک رمان، با پیامدهای اعتماد نابه‌جا و وابستگی عاطفی روبه‌رو شوند.

بخشی از کتاب دنیای این روزهای من

«- بیا اینم از وسایلت!! ... آزادی.

زیپ ساک را کشیدم و از نگهبانی بیرون آمدم. با گذر از راهروی طویل و تاریک، سربازِ جوان، درب آهنی و بزرگ ندامتگاه را کشید. بی رمق پا به بیرون گذاشتم.

صدای هم بندی ها در گوشم می پیچید. به رسم عادت، یک صدا و هیجان زده می خواندند.

'بری دیگه بر نگردی... '

لبخند روی لبِ تک تکشان جا خوش کرده بود. از رفتنم خوشحال بودند. حق داشتند. آزادی برای هر دربندی، طعم شیرینی دارد اما اینک برای من، جز حسرت و ماتم، یادآور چیز دیگری نبود. جز اتلاف یک سال از زندگی و جوانی ام. خدشه دار شدن اسم و رسمم.

بغضی به گلویم چنگ انداخت و تار و پودم را شکافت. طاقت نداشتم تک و تنها بعد یک سال اسارت، طعم آزادی را بچشم. این خواستهٔ خودم بود تا بی خبر برگردم، اما خوب می دانستم کسی چشم انتظارم نیست. چشم انتظار لکهٔ ننگ. هر لکه ای باید یک روز پاک می شد!!

نفس عمیقی کشیدم و هوای 'آزادی' را وارد ریه هایم ساختم. نگاهی به آسمان انداختم. ابری بود. مثل حال دلم.»