کتاب میان بر

کتاب میان بر نوشته مجتبی محسنی و مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه ایرانی است که نشر سنجاق آن را به‌صورت الکترونیکی منتشر کرده است. این مجموعه به زندگی روزمره و تجربه‌های انسانی در بستر شهر و روابط معاصر می‌پردازد. هر داستان برشی از زیست آدم‌هایی است که درگیر دغدغه‌ها، خاطرات و گره‌های حل‌نشده‌ی خود هستند. نویسنده با نگاهی دقیق و جزئی‌نگرانه، لحظاتی از زندگی شخصیت‌ها را انتخاب کرده و آن‌ها را در موقعیت‌هایی قرار داده است که اغلب با حسرت، تنهایی یا مواجهه با گذشته همراه است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب میان بر

کتاب میان‌بُر مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه ایرانی به قلم مجتبی محسنی است که با نگاهی واقع‌گرایانه و گاه تلخ به زندگی شخصیت‌هایی می‌پردازد که در بزنگاه‌های عادی یا بحرانی با خود و جهان پیرامونشان روبه‌رو می‌شوند. این کتاب با انتخاب موقعیت‌هایی ساده اما پرمعنا، تصویری از زیست شهری و روابط انسانی در دوران معاصر ارائه داده است. داستان‌ها اغلب حول محورهایی چون فرسودگی، خاطرات، فقدان، تنهایی و جست‌وجوی معنا شکل گرفته‌اند. مجتبی محسنی در این مجموعه داستان کوتاه با پرهیز از پیچیدگی‌های زبانی و تمرکز بر جزئیات ملموس تلاش کرده است تا مخاطب را به دنیای شخصیت‌هایش نزدیک کند و لحظات گذرای زندگی را به تصویر بکشد. هر داستان، با تمرکز بر جزئیات و لحظات گذرا، تصویری از انسان‌هایی ارائه می‌دهد که در جست‌وجوی معنا، آرامش یا رهایی هستند.

داستان «ایستگاه» از کتاب میان‌بر، تصویری از مردی ارائه می‌دهد که پس از سال‌ها زندگی یکنواخت و بی‌هیجان، در روزی بارانی و با توقف مترو، ناچار می‌شود مسیر خانه را پیاده طی کند. او در این راه با احساس بی‌اهمیتی و بی‌نیازی اطرافیانش مواجه می‌شود. در داستان «خانه‌ای با گل‌های رز»، پیرزنی گمشده با سبدی از خاطرات به‌دنبال خانه‌ی خود می‌گردد و راوی درمی‌یابد که دیگر هیچ‌چیز برایش آشنا نیست. داستان «سرهنگ» به سرگذشت مردی بازنشسته می‌پردازد که غرور و گذشته‌ی پرافتخارش در برابر واقعیت‌های امروز رنگ باخته است. داستان «مگس» با روایتی درونی به تنهایی و وسواس‌های ذهنی شخصیت اصلی می‌پردازد که حتی با یک مگس در خانه‌اش احساس ارتباط می‌کند. در داستان «دادگاه»، پدری داغ‌دیده میان خشم، انتقام و بخشش سرگردان است و با واقعیت تلخ فقدان فرزندش دست‌وپنجه نرم می‌کند. داستان «پاکت‌نامه» روایتی از مواجهه با خاطرات و دردهای گذشته از طریق نامه‌ای بی‌فرستنده است که راوی را به یاد عشق و رنج‌های قدیم می‌اندازد.

چرا باید کتاب میان بر را بخوانیم؟

کتاب میان‌بُر با داستان‌هایی کوتاه، تجربه‌هایی آشنا اما کمتربیان‌شده از زندگی معاصر را پیش روی مخاطب قرار داده است. این کتاب با پرداختن به لحظات عادی و بحران‌های درونی شخصیت‌ها، فرصتی برای تأمل درباره‌ی روابط انسانی، خاطرات و گذر زمان فراهم می‌کند. داستان‌های این کتاب بدون پیچیدگی‌های زبانی یا ساختاری، به‌سادگی به عمق احساسات و دغدغه‌های شخصیت‌ها نفوذ کرده‌اند. خواندن این اثر می‌تواند برای کسانی که به‌دنبال لمس واقعیت‌های پنهان در زندگی روزمره هستند، تجربه‌ای تأثیرگذار باشد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان داستان کوتاه، کسانی که دغدغه‌ی تنهایی، خاطرات یا گذر زمان را دارند و افرادی که به روایت‌های شهری و معاصر علاقه‌مند هستند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب میان بر

«دادستان مشغول پر کردن جوهر خودنویسش بود. این روزها کمتر کسی از خودنویس استفاده می‌کند. روبه‌رویش نشسته بودم و انگار اصلاً حضورم را نمی‌دید. برایش عادی شده بود؛ روزی صد نفر مثل من می‌آمدند و می‌رفتند. زیر برگه را با همان خودنویس امضا کرد و بدون آن‌که نگاهم کند، گفت:

ــــ بروید، برایتان ابلاغ می‌شود.

هشت‌ساله‌اش بود. من و مادرش از همان روزی که تصمیم گرفتیم به دنیا بیاید، اشتیاق داشتیم. روزها درباره‌اش حرف می‌زدیم؛ دربارهٔ آینده‌اش. او بخشی از زندگی‌مان شده بود؛ همان بخشی که تا پیش از آن، جایش خالی بود… تا آن دوشنبهٔ نحس.

داشتم از مدرسه می‌آوردمش که پشت چراغ قرمز، ماشینی از پشت به ما زد. راننده‌ای حواسش به موبایلش بود. تا پلیس برسد و کروکی بکشد، چهل‌وپنج دقیقه طول کشید. در همین فاصله، مردی میانسال کنار خیابان پیدایش شد، خودش را جای من زد و به دخترم گفت: «پدرت گفته تو را به خانه برسانم.» و سوارش کرد.

شاید داستانی تکراری باشد. فردایش، جسدش را کنار رودخانه پیدا کردند. از آن روز، زندگی من شکل دیگری گرفت.

از آن آدم‌هایی بودم که ادای روشنفکرها را درمی‌آورند؛ می‌گفتم هیچ‌کس حق ندارد جان دیگری را بگیرد. اما حالا، خودم وسط قضاوت افکارم ایستاده بودم. روز دادگاه، چهره‌اش را دیدم؛ لبخندی تمسخرآمیز بر لب داشت. پنج قاضی در جایگاه بودند، وکیلی پیر مواد قانونی را می‌خواند، و هیچ‌کس به آن گوش نمی‌داد.»