کتاب آخرین فردای او

کتاب آخرین فردای او نوشته‌ی آدام کرافت و با ترجمه‌ی مریم حیدری داستانی مهیج در ژانر تعلیق روان‌شناختی است که نشر کتاب مرو آن را منتشر کرده است. ماجرا از دل یک صبح کاملاً معمولی در خانه‌ی نیک و تاشا شروع می‌شود و در چند دقیقه به کابوسی تمام‌عیار تبدیل می‌شود؛ وقتی نیک برای آوردن یک برگه‌ی نقاشی از خانه بیرون می‌رود و برمی‌گردد، صندلی عقب ماشین خالی است و دختر پنج‌ساله‌شان الی ناپدید شده است. از همین نقطه، زندگی این خانواده زیر ذره‌بین پلیس، رسانه و گذشته‌های ناگفته‌شان قرار می‌گیرد و هر فصل، لایه‌ای تازه از روابط و رازهای آن‌ها را رو می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آخرین فردای او

کتاب آخرین فردای او داستانی است که با یک اتفاق ظاهراً ساده آغاز می‌شود و به‌سرعت به بحرانی پیچیده و فرساینده تبدیل می‌شود. آدام کرافت در این کتاب ماجرای ناپدیدشدن الی، دختر پنج‌ساله‌ی نیک و تاشا را روایت کرده است؛ حادثه‌ای که در چند ثانیه رخ می‌دهد و همه‌چیز را در خیابان آرام راشمر به‌هم می‌ریزد. روایت کتاب آخرین فردای او بین دو راوی اصلی، یعنی نیک و تاشا، جابه‌جا می‌شود و خواننده را مدام بین دو نگاه متفاوت به یک زندگی مشترک می‌برد؛ نیکی که نویسنده‌ای گرفتار بن‌بست کاری و احساس شکست است و تاشایی که شغلش را ستون اصلی امنیت مالی خانواده می‌بیند. در کتاب آخرین فردای او ناپدیدشدن الی فقط یک حادثه‌ی پلیسی نیست، بلکه بهانه‌ای است برای کندوکاو در رابطه‌ی فرسوده‌ی این زوج، احساس گناه والدین، فشارهای اقتصادی، نقش کار در زندگی خانوادگی و تصویرهایی که هرکدام از «والد خوب بودن» در ذهن دارند. با ورود پلیس، کارآگاه جین مک‌کنا و همکارانش، خانه‌ی نیک و تاشا به صحنه‌ی بازجویی و بازسازی گذشته تبدیل می‌شود؛ از بیماری اندومتریوز تاشا و ماجرای «بچه‌ی معجزه» تا شهرت ناگهانی نیک بعد از انتشار رمان جزرومد سیاه و همسایه‌ی مرموزی به نام دِرک که سال‌هاست از پشت پنجره به خیابان نگاه می‌کند. کتاب آخرین فردای او در فصل‌های متعدد پیش می‌رود و هر فصل با تمرکز بر ذهن نیک یا تاشا، جزئیات تازه‌ای از روز حادثه، سال‌های قبل از آن و روابطشان با اطرافیان را رو می‌کند؛ از مدرسه‌ی الی و درگیری‌های تاشا با مدیران مدارس مختلف تا فشارهای کاری، بدهی‌ها، اختلاف‌نظر درباره‌ی تربیت بچه و سوءظن‌هایی که کم‌کم شکل می‌گیرند. این ساختار چندصدایی باعث می‌شود خواننده مدام در حال بازنگری قضاوت‌هایش درباره‌ی شخصیت‌ها و انگیزه‌های آن‌ها باشد.

خلاصه داستان آخرین فردای او

داستان آخرین فردای او با صبحی زود در خانه‌ی نیک و تاشا شروع می‌شود؛ نیک، نویسنده‌ای که زیر فشار تحویل‌دادن کتاب جدیدش است، با دختر پنج‌ساله‌اش الی در خانه می‌ماند تا تاشا برای شرکت در کنفرانسی کاری به لندن برود. هنگام رفتن به مدرسه، الی یاد نقاشی معلمش می‌افتد و نیک برای آوردن آن چند ثانیه او را تنها در ماشین می‌گذارد؛ وقتی برمی‌گردد، الی ناپدید شده است. تماس با پلیس، بازجویی‌ها، جست‌وجو در خیابان و ورود کارآگاه مک‌کنا، زندگی این خانواده را زیرورو می‌کند. در طول کتاب، روایت‌های متناوب نیک و تاشا نشان می‌دهد پشت ظاهر یک خانواده‌ی معمولی، سال‌ها نارضایتی، دروغ‌های کوچک، فشار مالی، اختلاف بر سر کار و مادری و پدری و ماجرای «بچه‌ی معجزه» پنهان بوده است. سؤال اصلی کتاب این است که هرکدام تا کجا حاضرند پیش بروند تا الی را برگردانند و چه چیزهایی را درباره‌ی خودشان و دیگری اعتراف کنند.

چرا باید کتاب آخرین فردای او را بخوانیم؟

خواندن آخرین فردای او فرصتی است برای همراه‌شدن با تعلیقی نفس‌گیر که از دل یک موقعیت روزمره بیرون آمده است. این کتاب هم‌زمان که ماجرای گم‌شدن یک کودک را دنبال می‌کند، به شکاف‌های ریز و عمیق یک زندگی مشترک سرک می‌کشد و نشان می‌دهد چگونه فشار کار، پول، رؤیاهای شغلی و انتظارات از پدر و مادر بودن می‌تواند رابطه‌ای طولانی را به مرز فروپاشی برساند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به دوست‌داران رمان‌های معمایی و مهیج، کسانی که به داستان‌های روان‌شناختی درباره‌ی روابط خانوادگی علاقه‌مندند و خوانندگانی که از روایت‌های چندصدایی و پر از کشمکش میان شخصیت‌ها لذت می‌برند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب آخرین فردای او

«فکر آزاردهنده‌ای که در خط مقدم ذهنم ایستاده است، می‌گوید این کتاب لعنتی هرگز قرار نیست تمام شود. هفتهٔ آینده، یک سال از روزی که نوشتنش را شروع کردم، می‌گذرد. به این ترتیب، سومین مهلتی هم که ناشر برایم تعیین کرده است، دارد نقض می‌شود. پیت می‌گوید این آخرین مهلتم است. می‌دانم که این بار حرفش کاملاً جدی است. واقعاً این روزها دارم به این فکر می‌کنم که بهتر است کلاً این ایده را پاره کنم و دور بیندازم و ایدهٔ کاملاً جدیدی را شروع کنم. به هر حال، نوشتن هر کتابی بهتر از ننوشتن است. درحالی‌که منتظر شنیدن صدای مایکروفر هستم، تاشا الی را روی زمین می‌کشاند. وقتی الی وارد آشپزخانه می‌شود، لگد می‌زند و جیغ می‌کشد. «با بابا مهربون باش، باشه؟ اون این روزها خیلی تحت فشاره و نیاز داره تو بری و آرومش کنی.» تاشا هرگز نتوانسته است بپذیرد که بعضی از کارهایش واقعاً مرا عذاب می‌دهد. فکر می‌کند تقصیر من است؛ چون تحت فشارم! همین‌طور که با دهانی پر از خرده‌نان پشت میز نشسته‌ام، می‌گویم: «اون فقط پنج سالشه! نمی‌فهمه چی داری می‌گی. اگه می‌خوای سربه‌سر یکی بذاری، بیا سربه‌سر من بذار!» تاشا درحالی‌که موهای الی را به هم می‌زند، به من لبخند می‌زند و می‌گوید: «باشه، حرفی نیست. دختر برو زندگی رو براش جهنم کن!» الی هنوز خلقش تنگ است. سرزنشش نمی‌کنم. من که آدم بالغی هستم، در این لحظه نمی‌توانم سرحال و خوش‌اخلاق باشم؛ چه برسد به او. همین که الی دوباره شروع می‌کند به گریه‌کردن، تاشا عروسک رزی رگدال را از روی ساعت آشپزخانه برمی‌دارد و به او می‌دهد. الی بلافاصله ساکت می‌شود. «کاش هر دقیقه اون رو بهش نمی‌دادی تاش. اسباب‌بازی نیست که!» «البته که اسباب‌بازیه نیک! اون فقط یک عروسک پوسیده و کهنه است.»»