کتاب آیا برای فرزند خود قصه می‌گویید؟

«آیا برای فرزند خود قصه می‌گویید؟» به قلم دکتر رضا پورحسین (-۱۳۳۸)، عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد، کتابی درباره جنبه‌های روان‌شناختی قصه‌گویی برای کودکان است. در مقدمه کتاب چنین آمده‌است: قصه گویی یکی از قدیمی‌ترین هنرهایی است که میان مردم رواج داشته است. در گذشته قصه‌ها وسیله‌ای برای انتقال ارزش‌ها، آداب و رسوم، تاریخ و .... بوده است...با پیشرفت تکنولوژی‌هایی نظیر ماشین چاپ و تولید فیلم و انیمیشن سازی، اهمیت قصه‌گویی رو به کاهش گذاشته است. ممکن است از خود بپرسیم وقتی کودک می‌تواند ساعت‌ها خود را با تلویزیون و کامپیوتر سرگرم کند چرا ما به خود زحمت دهیم و برای او قصه بگوییم؟ اگرچه دیدن برنامه‌های تلویزیونی و بازیهای کامپیوتری می‌تواند مزیت‌هایی برای کودک داشته باشد ولی معایبی هم دارد که نمی‌توان به سادگی از آنها گذشت، تلویزیون جریان کنترل شده‌ای از اصوات، تصاویر و داستان‌ها را پخش می‌کند که ما هیچ کنترلی بر روی آنها نداریم... بسیاری از برنامه‌های تلویزیونی کودکان را سر گرم می‌کنند بدون این‌که فایده‌ای برای آنها داشته‌باشد. در این جا هدف ما برشمردن نکات منفی رسانه‌های جمعی برای کودکان نیست بلکه شناساندن هنر قصه‌گویی و فواید آن برای کودک است. قصه‌گویی با اثرات مثبتی که بر روی کودک دارد می‌تواند جایگزین مناسبی برای این قبیل سرگرمی‌ها باشد. «دیویی» معتقد است در این گونه برنامه‌ها جوهر و نکات اصلی هنر قصه‌گویی یعنی پیوندی که در زمان و مکانی معین میان قصه‌گو و شنوندگانش به‌وجود می‌آید، از دست می‌رود. قصه‌گویی موثر که براساس رابطه میان قصه‌گو و شنوندگانش جریان داشته‌باشد یک تجربه خلاق و شخصی است، و در واقع یک آفرینش دوجانبه است، قصه‌گو و شنونده با هم دست به خلق جهانی می‌زنند که براساس کلمه‌ها و تخیل بنا شده‌است.