کتاب تا صمیمیت...

کتاب «تا صمیمیت...» سرودۀ مهرداد ماسوریان است و انتشارات حسن رسولی آن را منتشر کرده است. این کتاب، مجموعه غزل‌های مهرداد ماسوریان را در برمی‌گیرد.

درباره کتاب تا صمیمیت...

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

غزل در ادبیات فارسی به قالبی از شعر سنتی فارسی گفته می‌شود. غزل‌ها معمولاً بین ۴ تا ۱۲ بیت دارند. مصراع اول بیت نخست با مصراع‌های زوج هم‌قافیه است. موضوع اصلی غزل بیان عواطف و احساسات، ذکر زیبایی و کمال معشوق و شکوه از روزگار است. بیت‌های غزل فارسی از لحاظ مضمون دارای استقلال هستند. در آخرین بیت غزل، شاعر نام شعری یا تخلص خود را می‌آورد و بهترین بیت آن را شاه‌بیت یا بیت‌الغزل می‌گویند.

کتاب تا صمیمیت... مجموعه شعر مهرداد ماسوریان، شاعر ایرانی را دربرگرفته است. اشعاری که در کتاب تا صمیمیت... آمده در قالب غزل سروده شده است و با لحنی شاعرانه، فاصله‌های عاطفی، رنگ‌باختن عشق و تردیدهای انسانی در دنیای امروز را به تصویر می‌کشد. عنوان کتاب، کنایه‌ای‌ است از همین مضمون اصلی: رسیدن به صمیمیتی که دیگر نه آسان است و نه بی‌هزینه. تا صمیمیت... با زبان استعاری اما بی‌پرده، مخاطب را به اندیشیدن و شاید حتی به بازنگری در روابط انسانی دعوت می‌کند.

خواندن کتاب تا صمیمیت... را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر فارسی به‌ویژه قالب غزل پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تا صمیمیت...

«محبت کوچه در کوچه اسیر دست نیرنگ است

از اینجا تا صمیمیت هزار و چند فرسنگ است

هوای دوستی‌ها در تمام فصل‌های ابری است

صدای سازها حتی برای عشق کم‌رنگ است

عروس خنده یک عمرست در دل سوگ می‌چیند

در آن سود اسب داماد از نفس افتاده و لنگ است

زبان خاکی ساحل به گوش موج می‌خواند

گلوی آبی دریا پر از تلماسه و سنگ است»