کتاب ریش دراز و گیس دراز

«گیس‌دراز و ریش‌دراز» مجموعه داستان‌های کوتاهی نوشته محمدعلی گودینی (-۱۳۳۵)، نویسنده معاصر ایرانی است. در بریده‌ای از داستان «گیس‌دراز و ریش‌دراز» از این کتاب می‌خوانیم: هوا، نه گرم بود و نه سرد. گیس‌دراز، سردش بود، و ریش‌دراز، گرمش بود. یکی دستش را «ها» می‌کرد، و آن دیگری، با دست، صورتش را باد می‌زد. یکی گرسنه بود، و دیگری، تشنه. هر دو روی کارتن تلویزیونی، زیر نیمکت سیمانی توی پارک، پشت تماشاخانه شهر دراز کشیده بودند و غرق در رویاهای دور و دراز خودشان بودند. آن که گرمش بود، خوابش می‌آمد، و دیگری که سردش بود، بی‌خوابی زده بود به سرش. گرسنه، سرش را برده بود زیر نیمکت سیمانی و غیر از تاریکی، چیزی نمی دید. تشنه، نگاهش را دوخته بود به آسمان دودی شهر، که تک‌ستاره‌هایش، از پشت دود مه‌مانند روی شهر سوسو می‌زدند. گیس‌دراز، بعد از قار و قور شکمش، «آه» بلندی کشید و گفت: چه می‌شد، اگر یک پیتزای تنوری می‌افتاد روی سینه‌ات، و تو آن را گاز می‌زدی و شکمی از عزا در می‌آوردی؟!