کتاب پسری با مغز سریع تر

کتاب «پسری با مغز سریع تر» نوشتۀ پیتر شنکمن و ترجمۀ پروانه اسلامی است و انتشارات کیوی آن را منتشر کرده است. این داستان، به همهٔ کودکانی که با تمرکز مشکل دارند نشان می‌دهد که آن‌ها تنها نیستند و می‌توانند راه‌هایی برای کنترل و هدایت ذهنشان بیابند.

درباره کتاب پسری با مغز سریع تر

کتاب پسری با مغز سریع‌تر داستانی آموزنده دربارهٔ کودکی به نام پیتر است که مغزی متفاوت از دیگران دارد. ذهن او سریع‌تر از حد معمول کار می‌کند، به همین دلیل گاهی قبل از فکرکردن حرف می‌زند و تمرکزکردن برایش دشوار است. این کتاب با زبانی ساده و روان، تلاش می‌کند چالش‌هایی را که کودکان مبتلا به بیش‌فعالی (ADHD) تجربه می‌کنند، به تصویر بکشد و نشان دهد که چگونه می‌توانند مهارت‌هایی برای کنترل و هدایت ذهنشان بیاموزند.

ماجرای پسری با مغز سریع‌تر از جایی شروع می‌شود که پیتر برای چندمین بار در ۲ هفتهٔ اخیر، با یادداشتی از معلمش به خانه می‌آید. مادرش با ناراحتی نامه را باز می‌کند و هرچه بیشتر می‌خواند، اخم‌هایش درهم می‌رود. پیتر که می‌داند احتمالاً باز هم قرار است تنبیه شود، به اتاقش می‌رود تا تکالیف ریاضی‌اش را انجام دهد، اما طبق معمول، بعد از حل چند مسئله، ذهنش منحرف شده و به چیزهای دیگر فکر می‌کند.

داستان پسری با مغز سریع‌تر نه‌تنها تلاش می‌کند درکی عمیق‌تر از چالش‌های روزمرهٔ کودکان مبتلا به بیش‌فعالی ارائه دهد، بلکه راهکارهایی نیز برای کمک به آن‌ها پیشنهاد می‌دهد. نویسنده به شیوه‌ای ملموس نشان می‌دهد که چگونه این کودکان می‌توانند یاد بگیرند تا ذهن فعال و پرجنب‌وجوش خود را بهتر مدیریت کنند و از آن به شکل مؤثری استفاده نمایند.

خواندن کتاب پسری با مغز سریع تر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به کودکان، والدین و معلمانی که می‌خواهند دنیای کودکان مبتلا به ADHD را بهتر درک کنند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پسری با مغز سریع تر

«وقتی پیتر، برای بار چهارم در دو هفتهٔ گذشته، با یادداشتی از معلمش به خانه آمد، مادرش ناراحت شد. پیتر به مادرش نگاه می‌کرد. مادر پاکت‌نامه را باز کرد و یادداشت معلم را بیرون آورد و خواند. با خواندن هر خط سگرمه‌هاش بیشتر و بیشتر در هم می‌رفت. پیتر پرسید «باز هم تنبیه شدم، مگر نه؟ مادرش گفت فعلاً به اتاقت برو و تکالیفت را انجام بده. وقتی پدرت آمده، ‌درباره‌اش صحبت می‌کنیم. پیتر به اتاقش رفت، کتاب‌های درسی‌اش را آورد تا تکالیف ریاضی‌اش را انجام دهد؛ اما مثل همیشه بعد از حل چند مسئلۀ اول، مکث کرد و فکرش رفت سمت چیزهای دیگر.»