کتاب سقراط

کتاب سقراط نوشتهٔ پاملا دل و ترجمهٔ جهان افروز معماریان است. گروه انتشاراتی ققنوس این ناداستان را روانهٔ بازار کرده است. این اثر زندگی‌نامهٔ سقراط، یونانی‌ای جویای حقیقت در عهد باستان است.

درباره کتاب سقراط

کتاب سقراط برابر با یک ناداستان در قالب زندگی‌نامه است. این کتاب شرحی از زندگی‌نامهٔ سقراط است. در یک تقسیم‌بندی می‌توان ادبیات را به دو گونهٔ داستانی و غیرداستانی تقسیم کرد. ناداستان (nonfiction) معمولاً به مجموعه نوشته‌هایی که باید جزو ادبیات غیرداستانی قرار بگیرد، اطلاق می‌شود. در این گونه، نویسنده با نیت خیر، برای توسعهٔ حقیقت، تشریح وقایع، معرفی اشخاص یا ارائهٔ اطلاعات و به‌دلایلی دیگر شروع به نوشتن می‌کند. در مقابل، در نوشته‌های غیرواقعیت‌محور (داستان)، خالق اثر صریحاً یا تلویحاً از واقعیت سر باز می‌زند و این گونه به‌عنوان ادبیات داستانی (غیرواقعیت‌محور) طبقه‌بندی می‌شود. هدف ادبیات غیرداستانی تعلیم هم‌نوعان است (البته نه به‌معنای آموزش کلاسیک و کاملاً علمی و تخصصی که عاری از ملاحظات زیباشناختی است)؛ همچنین تغییر و اصلاح نگرش، رشد افکار، ترغیب یا بیان تجارب و واقعیات از طریق مکاشفهٔ مبتنی بر واقعیت، از هدف‌های دیگر ناداستان‌نویسی است. ژانر ادبیات غیرداستانی به مضمون‌های بی‌شماری می‌پردازد و فرم‌های گوناگونی دارد. انواع ادبی غیرداستانی می‌تواند شامل این‌ها باشند: جستارها، زندگی‌نامه‌ها، کتاب‌های تاریخی، کتاب‌های علمی - آموزشی، گزارش‌های ویژه، یادداشت‌ها، گفت‌وگوها، یادداشت‌های روزانه، سفرنامه‌ها، نامه‌ها، سندها، خاطره‌ها و نقدهای ادبی.

خواندن کتاب سقراط را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ناداستان و قالب زندگی‌نامه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سقراط

«سقراط که اکنون چنان پیر شده بود که نمی‌توانست زره سنگین بر تن کند و تن‌به‌تن بجنگد، در آتن باقی ماند. او کمابیش به میانسالی رسیده بود و هیچ تمایلی به ترک شهر نداشت. احساس می‌کرد که وظیفه دارد مثل خرمگس و جویندۀ حقیقت عمل کند. اما سرنوشت شهر به‌سرعت در حال تغییر بود. طرز برخورد مردم نسبت به سقراط نیز چنین بود. اوایل، او بیش‌تر به چشم مزاحمی بی‌ضرر دیده می‌شد تا به چشم خطر. اما با تخریب مجسمه‌های هرمس و شکست خفت‌بار در سیسیل، جوّ تاریکی بر سراسر آتن حکمفرما شده بود. در این فضای بدگمانی و سوءظن، تأثیر سقراط بر جوانان آتن، ناگهان طنین شومی پیدا کرد و او را به نحو روزافزونی مورد بی‌مهری قرار دادند.

بسیاری از آتنی‌ها ادعاهای سقراط در بارۀ خدایان و عقاید صریح او در مورد شهروندان برجستۀ آتن را خطری جدی محسوب می‌کردند. سقراط، برخلاف اکثر شهروندانی که از او پیروی می‌کردند، دموکراسی را اصلاً یک نظام حکومتی ایدئال نمی‌دید، و از کاوش ضعف‌های آن شرمسار نبود.

یکی از اعتراضات اصلی سقراط به نحوۀ منصوب شدن افراد به مقام‌های سیاسی بود. در آتن، برای تمام شغل‌های سیاسی، بجز فرماندهی نظامی، با قرعه‌کشی و به نحو تصادفی افرادی از میان کسانی که در فهرست‌های خاندان‌های شهروندان بودند، انتخاب می‌شدند. اما آن‌ها برای چنین شغل‌هایی هیچ آموزشی ندیده بودند.

سقراط این عمل دموکراتیک خاص را حماقتِ محض می‌دانست. او خاطرنشان می‌کرد که این تنها شانس است که بسیاری از شهروندان کاملاً تعلیم‌ندیده، تربیت‌نشده و بی‌تجربه را در مقام قاضی یا دیگر شغل‌های مهم شهری، می‌نشاند. چگونه ممکن است چنین چیزی به نفع شهر باشد؟ سقراط استدلال می‌کرد که اگر فردی بی‌صلاحیت باشد، فقط به این دلیل که قرعه به نام او افتاده است کسی وی را به نجاری، نوازندگی یا هر شغل دیگری نمی‌گمارد. بنابراین، چه دلیلی دارد که برای مهم‌ترین مناصب موجود قدرت چنین عمل شود؟»