کتاب اکتشاف بزرگ

کتاب اکتشاف بزرگ نوشتهٔ استیون جانسون و ترجمهٔ فاطمه شمسی است. انتشارات پرتقال این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این ناداستان برای نوجوانان نوشته شده است.

درباره کتاب اکتشاف بزرگ

کتاب اکتشاف بزرگ (How We Got to Now: Six Innovations That Made the Modern World) که با تصویرسازی‌های «» منتشر شده، کتابی است برای کودکان در باب شش نوآوری که جهان مدرن را ساخت. این کتاب، یک ناداستان است. در این ناداستان مسیر مهم‌ترین اختراعات بشر را دنبال می‌کنید و می‌بینید چطور ایده‌ای خوب منجر به پدیدآمدن ایده‌های خوب و مفید دیگر می‌شود که زندگی ما را دگرگون می‌کند. استیون جانسون در این کتاب ارتباط بین رویدادهایی به‌ظاهر بی‌ربط را بررسی کرده تا نشان دهد چطور شبکه‌ای از این رویدادها در کنار هم جهان مدرن ما را ساخته است؛ همچنین دربارهٔ دنیای پیش از این اختراعات می‌خوانید؛ دنیایی بدون نور مصنوعی، بدون آب تصفیه‌شده و پاکیزه. در این کتاب می‌خوانید چگونه به اکنون رسیده‌ایم. ماجراهای کتاب در شش بخش روایت شده‌اند؛ «شیشه»، «یخ»، «صوت»، «بهداشت»، «زمان» و «نور».

خواندن کتاب اکتشاف بزرگ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به همهٔ نوجوانان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب اکتشاف بزرگ

«در اکتبر سال ۱۹۶۷، گروهی از دانشمندان از اقصی‌نقاط دنیا برای کنفرانسی با نام بی‌تکلفِ «کنفرانس عمومی اوزان و مقیاس‌ها» در پاریس گرد هم جمع شدند. آن زمان اگر خوش‌شانس بودید (البته اگر بتوان نامش را شانس گذاشت) و در کنفرانسی دانشگاهی حضور پیدا می‌کردید، شاید در مورد روند این کارها مختصری می‌دانستید؛ اینکه مقاله‌ها ارائه می‌شد و در کنارش میزگردهای طولانی و خسته‌کننده‌ای برگزار می‌شد که بین هریک و در بخش‌های مختلف، افراد به‌طور سرسری موقع نوشیدن قهوه به تبادل نظر می‌پرداختند و شب‌ها در هتل شایعات و رقابت و درگیری‌هایی رخ می‌داد. تقریباً به همه خوش می‌گذشت و کار خیلی زیادی هم انجام نمی‌شد، اما «کنفرانس عمومی اوزان و مقیاس‌ها» آن سنت قدیمی و محترم را شکست. شرکت‌کنندگان این کنفرانس در سیزدهم اکتبر سال ۱۹۶۷ توافق کردند تا تعریف زمان را تغییر دهند.

زمان تقریباً در تمام طول تاریخ بشر با دنبال کردن مسیر ضرباهنگ اجرام آسمانی محاسبه شده است. درک ما از زمان مانند خود زمین بر محور خورشید می‌چرخد. روزها بر اساس چرخهٔ طلوع و غروب، ماه‌ها بر اساس چرخهٔ ماه و سال‌ها بر اساس ضرباهنگ و چرخهٔ آرام اما پیش‌بینی‌پذیر فصول تعریف می‌شدند. البته مدت زمانی بسیار طولانی در آن دوران علت این الگوها درست درک نشده بود و گمان می‌کردیم خورشید دور زمین می‌چرخد، نه برعکس. به‌تدریج برای پیش‌بینی و اندازه‌گیری دقیق‌تر بازه‌های زمانی ابزارهایی ساختیم ازجمله ساعت آفتابی که گذر روز را دنبال می‌کرد و رصدخانه‌هایی مثل استون‌هنج برای دنبال کردن رویدادهای طبیعی فصلی مثل انقلاب تابستانی. کم‌کم زمان را به واحدهای کوچک‌تر ـ ثانیه، دقیقه و ساعت ـ تقسیم کردیم که بسیاری از این واحدها بر پایهٔ دستگاه شمارش مبتنی بر اعداد پایهٔ دوازده هستند و از مصریان و سومری‌های باستان به ما رسیده‌اند. تقسیم زمان بسیار ساده تعریف می‌شد، یعنی یک دقیقه یک‌شصتم یک ساعت و یک ساعت یک‌بیست‌وچهارم روز بود و در واقع، یک روز زمان سپری‌شدهٔ بین دو لحظه‌ای بود که خورشید در بالاترین نقطه در آسمان قرار می‌گرفت.

اما از حدود شصت سال پیش، هم‌زمان با افزایش دقت ابزارهایمان در اندازه‌گیری زمان، به نقص‌های مترونوم‌های آسمانی پی بردیم. معلوم شد سازوکار چرخ‌دنده‌ای آسمان، ظاهراً کمی متزلزل است و هدف کنفرانس عمومی اوزان و مقیاس‌ها در سال ۱۹۶۷ نیز پرداختن به همین موضوع بود. اگر می‌خواستیم زمان را با ابزار اندازه‌گیری واقعاً دقیق اندازه بگیریم، باید بزرگ‌ترین موجود منظومهٔ شمسی را با کوچک‌ترین موجود آن تاخت می‌زدیم.»