کتاب گلشن دل

کتاب گلشن دل نوشتهٔ آرش رجبی زاده است. نشر بید این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب گلشن دل

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب گلشن دل را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب گلشن دل

«هنرمند زنده است

هنرمند زنده است

تا ابد

در میان آثارش

مرگ پایانش نیست

چون فروغ و فریدون

سهراب و شاملو،

سیمین، هدیه

هدایت و چوبک

ببین چند قرن می‌گذرد

خیام، فردوسی، حافظ، سعدی

همچنان شعرشان جاری‌ست

اگر چه نیستند در کنارمان

اما زنده‌اند تا ابد در آثارشان

مثل هامون، خانه‌ی سبز شکیبایی

فردین و ناصر و ایرج

فروزان و نادره، ایرن

صدای ملکوتی هایده و دلکش

قوامی و بنان، بسطامی و روحبخش

شهناز، واروژان، کسایی

بیات و خُرم و چشم‌آذر و...

آرش رجبی زاده

****

التماس

پرستوهای کوچ کرده

از بلندترین پرتگاه

پشت حصارهای دور

ترانه‌ای پر از پرواز سر می‌دهند.

برای اسارت مزرعه آفتاب‌گردان دل‌ها

از نگاه شوم استبداد،

آفتاب می‌کوبد

چمن بلند می‌شود

سنبل وحشی اما

دست‌هایش غرق التماس آزادی‌ست.

حدیث فضلی»