کتاب چشمه غزل (جلد دوم)

کتاب چشمه غزل (جلد دوم) نوشتهٔ محبوبه یزدانی است. نشر بید این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب چشمه غزل (جلد دوم)

کتاب چشمه غزل (جلد دوم) مجموعه غزل‌هایی از شاعران معاصر ایرانی است که محبوبه یزدانی و سرپرستی آرش رجبی زاده به همت انجمن ادبی آموزشی نامگ آن را جمع‌آوری کرده است. این اثر شامل ۷ اثر از شاعران معاصر است. در این مجموعه اشعاری از شاعران معاصر «محمودرضا محمدی‌نیا»، «مهران نمازی»، «رحیمه گودرزیان»، « محمدعلی مقیمی»، «غلام‌عباس زرین‌کفش» و «کاظم یزدانی» به چاپ رسیده است. اشعار این کتاب عمدتاً عاشقانه و اجتماعی و حدیث نفس است که با زبانی ساده و بهره‌مند از ایماژهای ادبی سروده شده‌اند.

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب چشمه غزل (جلد دوم) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب چشمه غزل (جلد دوم)

«بانوی ایرانی

زن مونس و هم روح و روان است رفیق

پیوسته رفیقِ راهمان است رفیق

هرگز نشود جدا زِ تقدیرش کرد

چون موهبتی زِ آسمان است رفیق

یک نیمه‌ی ما چو سیب، اندر یک ظرف

گَه رهبرِ ما در امتحان است رفیق

می‌گفت بزرگی که زِ دامانش مرد

معراج رسد خود این نشان است رفیق

درخانه‌ی بی‌زن همه جا بی‌روح است

چون روح دهنده‌ی مکان است رفیق

مردانه بگو چه کس چنین اندر عهد

راسخ‌تر از او در این جهان است رفیق

بی‌زن نَبُوَد هویت و نِی ارزش

با زن همه در امن و امان است رفیق

هرگز نرسد به یأس و پوچی با زن

با او به اَبَد پیر، جوان است رفیق

آرامشِ زندگی کنارش بر پاست

هر نیکیِ در صفت در آن است رفیق

نِی خارجی و نه جنسِ چینی هرگز

ایرانی آن بحثِ بیان است رفیق

حرف و سخنم زِ بانوی ایرانیست

از غرب نگویم که چنان است رفیق

یک وقت نگویید که شاعر در شعر

یک پای ذلیلیِ زنان است رفیق

در صحت و منطق و ادب می‌گویم

زن هدیه‌ای از ربِ جَنان است رفیق

محمودرضا محمدی‌نیا»