کتاب ایران در خاطرات جیمی کارتر

کتاب ایران در خاطرات جیمی کارتر نوشتهٔ جیمی کارتر و ترجمهٔ ابراهیم ایران نژاد آلانق و طیبه غفاری را انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر کرده است. این کتاب به خاطرات جیمی کارتر، رئیس جمهور وقت آمریکا در زمان انقلاب ایران می‌پردازد.

درباره کتاب ایران در خاطرات جیمی کارتر 

این کتاب فصلی از خاطرات دوران ریاست جمهوری جیمی کارتر، رئیس‌جمهور آمریکا در زمان انقلاب ایران است. اصل این کتاب دربارهٔ تمامی ماجراها و رویدادهای مربوط به دورهٔ چهارسالهٔ زمامداری کارتر است، که بخش حاضر آن به اوضاع ایران و وقایع پیش و پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ می‌پردازد. بیشتر مطالب این بخش از کتاب، خاطرات کارتر به آخرین سال حکومت محمدرضا شاه پهلوی و مسائل پیش‌آمده در یک سال قبل و سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران مربوط می‌شود. موضوعی که پس از پیروزی انقلاب اسلامی در این کتاب بیشتر به آن توجه می‌شود، مسئلهٔ گروگان‌گیری و نحوهٔ مواجههٔ کاخ سفید و مقامات آمریکایی با آن می‌باشد و در لابه‌لای مطالب به اتفاقاتی که همزمان با این واقعه برای مقامات کاخ سفید در دیگر نقاط دنیا اتفاق می‌افتد، اشاره می‌شود. 

خواندن کتاب ایران در خاطرات جیمی کارتر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به تاریخ معاصر ایران و نیز محققان و پژوهشگران رشتهٔ علوم سیاسی از خواندن این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب ایران در خاطرات جیمی کارتر

«ما نه می‌خواهیم و نه می‌توانیم در امور داخلی ایران مداخله کنیم.

کنفرانس خبری ۱۷ ژانویه ۱۹۷۹ (۲۷ دی ۱۳۵۷)

در‌حالی‌که روی چمن‌های ضلع جنوبی کاخ سفید ایستاده بودم، اشک از چشمان من و بیش از دویست تن از نمایندگان مطبوعات جاری بود. از فاصلهٔ دور صدای فریاد تظاهرکنندگان علیه پلیس سواره که به‌منظور متفرق کردن آن‌ها به گاز اشک‌آور متوسل شده بود، به گوش می‌رسید. همزمان با استقبالی که از رهبر ایران به عمل می‌آمد و درست در همان وقت که به شاه ایران و همسرش فرح خوشامد می‌گفتیم، بادی نامناسب وزیدن گرفت و گاز اشک‌آور پلیس را به سوی ما آورد. دوربین تلویزیون درست روی من تنظیم شده بود. سعی داشتم چنان وانمود کنم که هیچ اتفاق ناگواری روی نداده است. شاه و همسرش فرح، عمیقاً متأثر شده بودند و بارها از من و رزالین [همسر کارتر] برای تظاهرات اعتراض‌آمیز دانشجویان ایرانی عذرخواهی کردند. ما به آن‌ها اطمینان خاطر دادیم که وضعیت تحت کنترل است و هیچ آسیبی از این اتفاق وارد نشده است. به هر تقدیر آن روز پانزدهم نوامبر ۱۹۷۷ (٢٤ آبان ۱۳۵۶) روزی سرنوشت‌ساز بود. گاز اشک‌آور حالتی غم‌انگیز برای شاه و فرح و احتمالاً استقبال‌کنندگان پدید آورده بود و به دنبال آن دو سال بعد هم برای چهارده ماه متوالی کشور ما به سبب رویدادی در ایران در غمی واقعی فرو رفت.»