کتاب قدرت اختلاف

کتاب قدرت اختلاف نوشتهٔ ادوارد ترانیک و کلودیا ام. گلد و ترجمهٔ میثم همدمی است و نشر نوین آن را منتشر کرده است. کتاب به این سوال پاسخ می‌دهد که چرا فراز و فرودهای روابط رمز ایجاد صمیمت، تاب‌آوری و اعتمادند؟

کتاب قدرت اختلاف روشی نو برای اندیشیدن دربارهٔ خودمان و روابطمان پیشنهاد می‌دهد. 

درباره کتاب قدرت اختلاف

ما از دل یک رابطه متولد می‌شویم. در بستر روابط رشد می‌کنیم. به ‌واسطۀ روابطمان سخن‌گفتن و گوش فرادادن را می‌آموزیم. با روابط می‌بالیم، دل می‌بازیم و بدین‌ترتیب رابطه‌ای نو شکل می‌دهیم. تنها مرگ است که ما را از روابطمان جدا می‌کند. در هر رابطه‌ای که باشیم دیر یا زود به «اختلاف» بر خواهیم خورد. باید نسبت به این اختلافات چه رویکردی داشته باشیم؟ آیا باید از آن‌ها بگریزیم، پنهانشان کنیم یا وانمود کنیم که وجود ندارند؟

کتاب قدرت اختلاف بر اختلافات گریزناپذیر زندگی تمرکز دارد. این کتاب نشان می‌دهد که وظیفۀ همیشگی ما پذیرش این اختلافات و حل‌وفصل آن‌هاست. هیچ اختلافی را نباید حل‌نشده یا مسکوت باقی گذاشت. با حل‌کردن اختلافات، ما صمیمیت، اعتماد و تاب‌آوری‌مان را تقویت می‌کنیم. با گوش فرادادن به هم، اذعان‌کردن به تفاوت‌هایمان و یافتن راه‌حلی برای عبور از اختلاف‌ها، متحدتر و شادتر خواهیم شد و این موضوع هم در بُعد روابط فردی و هم در گسترۀ وسیع‌تر روابط اجتماعی‌مان صادق است.

خواندن کتاب قدرت اختلاف را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

اگر می‌خواهید در روابطتان تغییرات محسوسی را تجربه کنید، این کتاب را حتما بخوانید.

بخشی از کتاب قدرت اختلاف

«در قالب فرزندپروری، در سیر رابطه‌ای رمانتیک، در بستر روابط با همکاران در شغلی تازه یا مواجهه با هریک از چالش‌های بی‌پایان زندگی، درهرحال همهٔ ما مرتکب اشتباهاتی می‌شویم. بی‌محابا دست به انتخاب می‌زنیم و اعمالی انجام می‌دهیم که بعدتر از اشتباه بودن آن‌ها مطلع می‌شویم. از دوران نوزادی تا پیری، ما از روابط انسانی‌مان با تمامی نواقص ذاتی‌شان انرژی می‌گیریم و بدین‌ترتیب از آزردگی‌ها و ناراحتی‌ها به سوی انسجام، پیچیدگی و خلاقیت پیش می‌رویم. این لذت بر قراری ارتباط مجدد است که انرژی لازم برای رشد را فراهم می‌آورد. چنین ایده‌ای احتمالاً برایتان عجیب است، چراکه بسیاری انتظار دارند هم به‌خودی‌خود و هم در روابطشان "بی‌نقص" باشند. تصور هماهنگی مطلق با افراد مهم زندگی بوی افسانه می‌دهد. افراد این هماهنگی مطلق را هدف قرار می‌دهند و وقتی بدان دست پیدا نمی‌کنند به نومیدی عمیقی دچار می‌شوند.

ویدئویی آزمایشی با استفاده از پارادایم چهرهٔ سرد نشان می‌دهد که کمال‌گرایی چگونه ما را به اشتباه می‌اندازد. صحنهٔ آغازین ویدئوی این آزمایش مادر و دختربچهٔ دوساله‌اش را نشان می‌دهد که در هماهنگی کامل با هم به سر می‌برند. آنان در همان حالی که به بازی کردن با عروسک‌های شکل حیوانات مشغول هستند، جملات یکدیگر را کامل می‌کنند؛ گویی هرکدامشان می‌داند در ذهن طرف مقابل چه می‌گذرد. آنان کاملاً همسویند، بدون هیچ ارتباط نادرستی. تماشای این صحنه لذت‌بخش است. اما به‌محض اینکه نوبت به بخش "چهرهٔ سرد" آزمایش می‌رسد، دختربچه به‌کلی متلاشی می‌شود؛ حرکاتش به گونهٔ فزاینده‌ای بی‌نظم می‌شوند. آزمایش‌کنندگان که طیف گسترده‌ای از واکنش‌ها را طی این موقعیت آزمایشی مشاهده کرده‌اند، صحنه را چنان آزاردهنده می‌بینند که بخش چهرهٔ سرد را به اتمام می‌رسانند. وقتی مادر به نقش تعاملی پیشین خود بازمی‌گردد، کودک برخلاف نوپایان در سایر آزمایش‌های این‌چنینی، قادر نیست خودش را جمع‌وجور کند. او به نفس‌نفس می‌افتد و نمی‌تواند کوشش‌های مادر برای آرام‌سازی خودش را پردازش کند. کودک با عصبانیت مادرش را می‌زند و می‌گوید: «چرا این کار را کردی؟» نظر به حاکم بودن شرایط آزمایشی، این پرسش بسیار دشواری بود که به‌راحتی نمی‌شد بدان پاسخ داد. مادر به جای به رسمیت شناختن آزردگی فرزندش، چنین می‌گوید: «مرا نزن»؛ او به خشم دخترش اذعان نمی‌کند و می‌گوید: «ناراحت شدی، مگر نه؟» مادر به جای شنیدن پیامی که کودکش انتقال می‌دهد و پرداختن به آن پیام، افکار خودش را به او القا می‌کند. نه مادر و نه دختر نمی‌توانند ناهمسویی پیش‌آمده را ترمیم کنند.»