کتاب انسان پاره پاره

کتاب انسان پاره پاره نوشتۀ نیکلا گریمالدی با ترجمۀ عباس باقری در نشر نی به چاپ رسیده است. این کتاب دربارۀ احوال بشر، دوران کنونی حیات او و دلهره‌های معاصر در خصوص آینده است.

درباره کتاب انسان پاره پاره

کتاب دربارۀ وضع کنونی حیات بشری و کیفیت و چگونگی احوال بشر در این دوره است. گذراندن هزاره پشت هزاره در تاریخ، کنجکاوی، هیجان و سردرگمی برای بشر به وجود آورده است. کتاب انسان پاره پاره دربارۀ این موضوع‌ها و مسائل، پرسش‌های زیادی را مطرح کرده و دربارۀ هر کدام آن‌ها بحث می‌کند. گویی دلهرۀ معاصر این فرصت را عذر و بهانه‌ای برای تجلی خود یافته باشد. از آنجا که ما دیگر نمی‌دانیم چه می‌خواهیم، چه را دوست داریم، به چه ارج می‌نهیم و چه را می‌ستاییم، دیگر نمی‌دانیم که خود چه هستیم.

آیا قرن جدید، بی‌آنکه ما آگاه باشیم، با پایان‌دادن به قرن گذشته، جهان نوینی را نمی‌گشاید؟ حتی انقلابی در بین نیست؛ زیرا آنچه فراخواهد رسید از هم‌اکنون وجود دارد و تقریباً از آنچه دیگر وجود ندارد تمیز داده نمی‌شود. هیچ مثالی نیز برای اینکه گواه چنین گذاری باشد نداریم؛ زیرا فرضِ این انتقال بر آن است که طرح و سود مشترکی، همانندی‌هایی و نیز همبستگی بین آنچه دورانش به پایان می‌رسد و آنچه می‌خواهد آغاز شود وجود دارد. از آنجا که حیاتِ یک گونۀ معین با جایگزینی افراد آن گونه تداوم می‌یابد، از آنجا که فرهنگ واحد از راه سنت به‌وسیلۀ نسل‌های پیاپی انتقال داده می‌شود، پس درواقع مسابقۀ واحدی با دوندگان متعدد در جریان است: گواه آن تصدیق همان این‌همانی است. برعکس، بین آنچه پس از ما می‌آید و آنچه پیش از ما بوده شکافی چنان تناقض‌آمیز احساس می‌شود که هر اجتماعی در میان این دو وضع، حالتی اسرارآمیز پیدا می‌کند و تداوم فرهنگ ما به چالش یا مسئله‌ای تبدیل می‌شود. آیا آنچه فراخواهد رسید به‌راستی دنبالۀ همان است که پیش‌تر وجود داشته؟ آیا چیزی از آنچه بوده‌ایم، می‌خواسته‌ایم یا می‌ستوده‌ایم در آنچه پس از آن می‌آید وجود خواهد داشت؟ آیا با وجود دگرگونی‌هایی که آینده الزاماً باید ایجاد کند تا تنها گسترش و توسعۀ بیشتر وضع حال نباشد باز هم چیزی وجود خواهد داشت که آینده آن را ادامه دهد و زندگی همین‌گونه ادامه یابد؟

کتاب انسان پاره پاره شامل ۶ بخش است و عنوان این بخش‌ها عبارت‌اند از:

۱: پایان بشریت: سوگی دیرینه

۲: نظم و بی‌نظمی

۳: انکارگرایی نوین: تب و تاب بی‌واسطگی

۴: ترک عقل

۵: عزل حقیقت

۶: انسان پاره پاره

خواندن کتاب انسان پاره پاره را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به همۀ دوستداران کتاب‌های فلسفی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره نیکلا گریمالدی

 نیکلا گریمالدی که استاد ممتاز فلسفه در دانشگاه سوربُن پاریس است و کرسی تاریخ فلسفۀ مدرن و نیز کرسی متافیزیک آن دانشگاه را بر عهده دارد، کتاب‌های فلسفی بسیار نوشته است. وی کتاب انسان پاره پاره را در ۲۰۰۱ نوشته و مؤسسۀ انتشارات «مطبوعات دانشگاهی فرانسه» (PUF) در همان سال آن را منتشر کرده است. از آنجا که او، هم فیلسوف و هم استاد فلسفه است شیوۀ نگارشی استادوار دارد.

بخشی از کتاب انسان پاره پاره

«تاریخ‌دان مشهوری این احساس را با عباراتی احتیاط‌آمیز چنان برای من بازگو می‌کرد که گویی چیزی جز یک تردید نامتعارف نیست، که چون نتیجه تجربه خاص دانشگاه‌های اروپایی است، و همیشه اندکی هم جنبه کلیسایی دارد قابل چشم‌پوشی است. او افسردگی‌اش را برای من شرح می‌داد و چون آن را غیرعادی می‌دانست خود را به ریشخند می‌گرفت: «خیال می‌کردم به ادامه کاری فراخوانده شده‌ام که حدود بیست‌وپنج قرن پیش آغاز شده و آن‌قدر باشکوه است که انسان می‌تواند زندگانی خود را وقف یا حتی فدای آن کند. افزون بر این، گرچه به‌سبب حرفه‌ام می‌دانم که مدت دو قرن به‌زحمت بیش از آهی و دمی است، چنین می‌پنداشتم که ماندگاری مؤسسه‌ای که من در خدمتش بودم و چون توانسته بود تنها به‌سبب خدمت به حقیقت تعریف و توجیه شود مرا به ستایش وامی‌داشت، تضمین شده است؛ و اما به همان‌گونه که عوامل زیست‌شناختی را نظاره می‌کنیم، تصور می‌کنم ناظر گسستی فرهنگی بوده‌ام که با وجود غیرقابل پیش‌بینی بودنش، بازگشت‌ناپذیر نیز هست. با آنکه این گسست را جز شکاف‌هایی چند ندانسته‌اند اما همه‌چیز چنان رخ داده که گویی انحراف مسیر ملایم لایه‌های زمین‌شناختی ناگهان قاره معنویتی را که انسان روی آن استقرار یافته از هم گسسته است. این قاره، پاره پاره و بخشی از آن جدا شده است. امروز من خود را با تنی چند از همنوعانم در جزیره کوچکی می‌بینم. از این پس تنگه‌ای ما را از بشریت نوین جدا می‌کند، تنگه‌ای که به‌زودی دریایی و روزی، اقیانوسی خواهد شد. آنگاه ما از دید بشریتِ آن‌سوی دریا همچون یک قبیله باستانی، بشریتی گم‌شده، و موضوعی برای قوم‌شناسی خواهیم بود. هنر، ادبیات و فلسفه ما در موزه‌های‌شان جای خواهد گرفت، همان‌گونه که یک قرن پیش، ما زیورهای مردم اقیانوسیه و صورتک‌های افریقایی‌ها را در جعبه آینه‌های خود می‌گذاشتیم.»