کتاب سنجش و مهار خطر خشونت در نوجوانان

کتاب سنجش و مهار خطر خشونت در نوجوانان، به قلم رندی بورام و دیوید ورهاگن، ترجمه عطاء اله محمدی و به کوشش نشر ارجمند منتشر شده است. این اثر راهنمایی بالینی و تخصصی برای شناسایی، ارزیابی و مدیریت رفتارهای پرخطر و خشونت‌آمیز در سنین نوجوانی است که با‌تکیه‌بر یافته‌های روان‌شناسی جنایی و بالینی تدوین شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سنجش و مهار خطر خشونت در نوجوانان

کتاب سنجش و مهار خطر خشونت در نوجوانان به یکی از حساس‌ترین مباحث روان‌شناسی رشد و جرم‌شناسی، یعنی پیش‌بینی و کنترل خشونت در میان نوجوانان می‌پردازد. نویسندگان کتاب، رندی بورام و دیوید ورهاگن، که از متخصصان شناخته‌شده در حوزه‌ی روان‌شناسی قانونی هستند، در این اثر تلاش کرده‌اند تا رویکردی نظام‌مند را جایگزین قضاوت‌های ذهنی و شهودی متخصصان کنند.

کتاب بر این اصل استوار است که برای مهار خشونت، تنها شناسایی عوامل خطر کافی نیست؛ در حقیقت باید پویایی این عوامل و نحوه‌ی مدیریت آن‌ها در محیط‌های مختلف (خانواده، مدرسه و جامعه) را درک کرد.

در این اثر، مدل‌های علمی ارزیابی خطر معرفی می‌شود که به درمانگران و مربیان کمک می‌کند تا احتمال بروز رفتارهای پرخاشگرانه را به‌صورت دقیق‌تری تخمین بزنند.

خلاصه کتاب سنجش و مهار خطر خشونت در نوجوانان

کتاب حاضر در چندین بخش اصلی به بررسی ابعاد مختلف خشونت می‌پردازد. در ابتدا، تعاریف پایه و تفاوت میان پیش‌بینی خشونت و ارزیابی خطر تبیین می‌شود. رندی بورام و دیوید ورهاگن معتقدند ارزیابی خطر فرایندی مداوم است، نه یک حکم قطعی و ابدی. بخش مهمی از کتاب به معرفی ابزارها و پروتکل‌های استاندارد ارزیابی، به‌ویژه روش قضاوت حرفه‌ای ساختاریافته اختصاص دارد. در این چارچوب، عوامل خطر به سه دسته‌ی اصلی تقسیم می‌شوند: عوامل تاریخی (مانند پیشینه‌ی خانوادگی و سوابق قبلی خشونت)، عوامل اجتماعی یا زمینه‌ای (مانند ارتباط با همسالان بزهکار یا مشکلات تحصیلی) و عوامل فردی یا بالینی (مانند تکانشگری یا اختلالات روانی).

علاوه‌بر عوامل خطر، کتاب به عوامل محافظتی نیز می‌پردازد؛ یعنی ویژگی‌هایی که می‌توانند اثر عوامل خطر را خنثی کرده و مانع از بروز خشونت شوند. در فصول انتهایی، استراتژی‌های مداخله و تدوین طرح‌های مدیریتی برای نوجوانان پرخطر ارائه شده است. این استراتژی‌ها شامل مداخلات روان‌شناختی، آموزش مهارت‌های کنترل خشم و اصلاح محیط‌های آسیب‌زا است تا از تکرار جرم و رفتارهای آسیب‌رسان جلوگیری شود.

چرا باید کتاب سنجش و مهار خطر خشونت در نوجوانان را بخوانیم؟

مطالعه‌ی این کتاب به‌دلیل ارائه‌ی چارچوبی علمی در برخورد با بزهکاری نوجوانان اهمیت دارد. به‌جای استفاده از روش‌های آزمون و خطا در مواجهه با نوجوانان پرخاشگر، این اثر ابزاری را معرفی می‌کند که ضریب خطای متخصصان را در تشخیص بحران‌های احتمالی کاهش می‌دهد؛ همچنین نگاه همه‌جانبه‌ی کتاب به عوامل محیطی و فردی باعث می‌شود که خواننده درک عمیق‌تری از ریشه‌های خشونت پیدا کرده و به‌جای برخوردهای صرفاً تنبیهی، به‌دنبال راهکارهای اصلاحی و مدیریتی باشد.

خواندن کتاب سنجش و مهار خطر خشونت در نوجوانان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این اثر برای روان‌شناسان بالینی، روان‌پزشکان، مددکاران اجتماعی و مشاوران مدرسه که به‌طور مستقیم با نوجوانان در ارتباط هستند، ضروری است؛ همچنین متخصصان حوزه‌ی علوم قضایی، قضات دادگاه‌های اطفال و افسران بازپروری می‌توانند از الگوهای ارزیابی مطرح‌شده در کتاب برای اتخاذ تصمیمات دقیق‌تر در پرونده‌های بزهکاری استفاده کنند.

بخشی از کتاب سنجش و مهار خطر خشونت در نوجوانان

«برای هیچ متخصصی تشخیص الگوهای دقیق خشونت نوجوانان از نظر ماهیت شیوع آن تنها براساس گزارش‌های رسانه‌ها و نگرانی‌های عمومی آسان نیست. تا اواسط سال‌های ۱۹۸۰ خشونت نوجوانان به عنوان یک مشکل بزرگ بهداشت عمومی توجه روزافزونی را به خود جلب کرده بود (چان و همکاران، ۲۰۰۵؛ دورانت، ۱۹۹۹؛ هامبورگ، ۱۹۹۸؛ وزارت بهداشت و خدمات انسانی امریکا، ۲۰۰۱؛ زیمرینگ۲۵، ۱۹۹۸).

برداشت عمومی در دهه گذشته این بوده است که نوجوانان بسیار پرخاشگرتر و خطرناک شده‌اند. بنابراین چند درصد از جرایم خشونت‌آمیز را عملا آنها مرتکب شده‌اند؟ وقتی مؤسسه گالوپ از یک نمونه آماری معرف امریکایی‌ها این پرسش را مطرح کرد، نتایج نشان داد آنها بر این باورند که نوجوانان مسئولیت تقریباً نیمی (۴۳%) از جرایم خشونت‌آمیز را به عهده دارند. حقیقت این است که طبق آمار بسیار معتبر جرایم، این میزان نزدیک به ۱۳% است. باور بر این است که نوجوانان مسئولیت بیشترین جرایم خشونت‌آمیز، در واقع بیش از آنچه واقعاً هست را به عهده دارند (اسنایدر و سیکموند، ۱۹۹۹).

با این حال نگرانی‌های عمومی چندان هم تهی از واقعیت نیست. همانطور که تصویر ۱-۱ نشان می‌دهد، در شروع سال‌های ۱۹۸۵ خشونت‌هایی که توسط نوجوانان انجام شده بود به سرعت افزایش یافته است. روند برآورد میزان شیوع بطور پیوسته که از گزارش رسمی دستگیری‌ها، خودسنجی نوجوانان و بررسی افراد قربانی بدست آمده مشاهده شده است (اسنایدر و سیکمون، ۱۹۹۹) تعداد جرایم علیه اشخاص که مورد رسیدگی در دادگاه اطفال قرار گرفته است بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۲ تا ۵۶% افزایش یافته است (اسنایدر و سیکموند، ۱۹۹۹). هر چند بیشترین این موارد جرایم ضرب و جرح بوده است (۷۶%)، تعداد قتل‌های ارتکابی توسط نوجوانان و تعدادی که توسط گروه‌های تبهکار انجام شده بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۲ دو برابر شده است (بلومستین، ۱۹۹۵).

خبر مسرت‌بخش این است که این میزان‌های هشداردهنده قتل در نوجوانان از سال ۱۹۹۳ بطور معنی‌داری کاهش یافته و تا سال ۲۰۰۰ به کمترین میزان خود نسبت به آنچه در سال‌های ۱۹۶۰ بود، رسیده است (هارمز و اسنایدر، ۲۰۰۴؛ وزارت بهداشت و خدمات انسانی امریکا، ۲۰۰۱). در عین حال خبر بهتر آن است که روند کاهش مشابهی در بیشتر اشکال جرایم خشونت‌آمیز نوجوانان دیده شده است (اسنایدر و سیکموند، ۱۹۹۹)، و برخلاف برداشت عموم این روند در مورد خشونت در مدارس نیز صادق است.»