کتاب زمینه های آسیب شناسی روانی (جلد اول)

کتاب زمینه های آسیب شناسی روانی (جلد اول) نوشتهٔ ریک ای. انگرام و جوزف ام. پرایس و ترجمهٔ فاطمه زرگر و الهام اشتاد و شیما تمنایی فر و ویراستهٔ بنفشه غرایی است و انتشارات ارجمند آن را منتشر کرده است. موضوع این کتاب عوامل خطرساز در گسترهٔ زندگی است.

درباره کتاب زمینه های آسیب شناسی روانی (جلد اول)

کتاب زمینه های آسیب شناسی روانی براساس اختلال‌های عمدهٔ روانی که مبنای پژوهشی قابل‌توجهی دارند، فصل‌بندی شده است. برای هر اختلال، یک فصل برای کودکان و نوجوانان و فصل دیگری در زمینهٔ آسیب‌پذیری در بزرگسالی در نظر گرفته شده است. این ساختار گسترهٔ عمر از کودکی تا بزرگسالی را پوشش می‌دهد. به‌علاوه، پرداختن به فصل‌های کودکی و بزرگسالی در مورد هر اختلال، به تلفیق یافته‌های نظری و پژوهشی در سرتاسر عمر کمک می‌کند. افراد علاقه‌مند به آسیب‌پذیری در بزرگسالی، از فصل‌های کودکی هم استفاده خواهند کرد و برعکس. در این کتاب چهار قسمت وجود دارد: قسمت اول شامل سه فصل است که مفاهیم آسیب‌پذیری در دوران کودکی و بزرگسالی را به‌طور مفصل توضیح می‌دهند. فصل اول، تألیف اینگرام و پرایس، شامل مرور کلّی مفهوم آسیب‌پذیری نسبت به اختلال‌روانی است. فصل دوم، تألیف پرایس و زولینسکی، سازه‌ها و موضوع‌های آسیب‌پذیری نسبت به اختلال روانی در کودکی را بررسی می‌کند. و فصل سوم، تألیف اینگرام و گالاگر، این سازه‌ها و موضوعات را در ادبیات بزرگسالان مورد بررسی قرار می‌دهد. در قسمت دوم، گیگر و کریک (فصل چهارم)، مفهوم کلی شخصیت را از دیدگاه رشد در کودکی و نوجوانی مورد بررسی قرار می‌دهند و سپس کاربُردهای مرتبط برای اختلال‌های شخصیت بزرگسالان را شناسایی می‌کنند.

در قسمت سوم، اختلال‌هایی که قبلاً ذکر شدند، مطرح می‌شود. چیزن، بلتران، لی، هالر و ویلالتا (فصل پنجم)، آسیب‌پذیری نسبت به سوءمصرف الکل و مواد در دوران کودکی را مورد بررسی قرار می‌دهند و زولنسکی، کاشدن، گونزالس و هوگان (فصل ششم)، همتای بزرگسالی این اختلال را بررسی می‌کنند. فصل‌های بعدی، شامل بررسی افسردگی کودکی و نوجوانی، تألیف گاربر (فصل هشت) و فصل بزرگسالی، تألیف هامن، بیستریکی و اینگرام (فصل نهم) هستند. اضطراب، اختلال بعدی است. مل‌کارن، هنس‌داتییر و مرز (فصل دهم)، دوران کودکی و نوجوانی و ریس، نجمی و مک‌نالی (فصل یازدهم)، دوران بزرگسالی را مورد بررسی قرار داده‌اند. فصل‌های بعدی شامل نظریه‌ها و پژوهش‌های مربوط به آسیب‌پذیری نسبت به اسکیزوفره‌نیا هستند. برنن و واکر (فصل چهاردهم) رویکردهای رشدی را به منظور درک اسکیزوفره‌نیا بررسی کردند و کمپتون و هاروی (فصل پانزدهم) پژوهش‌هایی را مرور کردند که مبتنی بر سایر رویکردها بودند. فصل‌های پایانی در این قسمت، شامل اختلال‌های خوردن در دوران کودکی و نوجوانی، تألیف ادی، کیل و لئون (فصل هفدهم) و در دوران بزرگسالی، تألیف توماس، شوارتز و براون‌ول (فصل هجدهم) هستند. قسمت آخر، شامل یک فصل (فصل بیستم)، تألیف پرایس و اینگرام است که فصل‌های پیشین را خلاصه می‌کند و در مورد مسیر فعلی پژوهش‌های آسیب‌پذیری و مسیرهای آتی، پیشنهادهایی ارائه می‌کند. موضوع کلی این فصل این است که پژوهش‌های آسیب‌پذیری در دوران کودکی و نوجوانی باید تلفیق شوند زیرا هدف کتاب، درک چگونگی ایجاد اختلال‌های روانی و سپس درمان و پیش‌گیری از آن‌هاست.

کتاب زمینه های آسیب شناسی روانی (جلد اول) [Copyright 2010 The Guilford Press A Division of Guilford Publications, Inc] ترجمهٔ شیما تمنایی فر (دکترای روان‏‌شناسی بالینی و نفر اول دانشگاه علوم پزشکی تهران)، فاطمه زرگر (دکترای روان‌شناسی بالینی و عضو هیئت‌علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان) و حمید یوسفی (روان‌پزشک) است. مجوز رسمی كپی‌رايت ترجمهٔ فارسی اين كتاب از سوی انتشارات «گیلفورد» به كتاب ارجمند واگذار شده است.

خواندن کتاب زمینه های آسیب شناسی روانی (جلد اول) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران روان‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب زمینه های آسیب شناسی روانی (جلد اول)

«بعضی از پژوهشگران، میان شروع اختلال و تداوم آن تمایز قایل می‌شوند و به طور ضمنی پیشنهاد می‌کنند که شروع یا ظهور آسیب‌روانی، مترادف با علّیت است. متقابلاً، از آن‌جایی که فرایندهای موثّر در تداوم اختلال، به عنوان علت مطرح نمی‌شوند، اهمیت کمی برای آن‌ها در نظر می‌گیرند (اینگرام، میراندا و سگال، ۱۹۹۸). باید توجّه داشت که علّیّت، صرفاً دربرگیرندهٔ عوامل شروع کننده نیست و در واقع عوامل تداوم دهندهٔ یک اختلال نیز به عنوان علیّت در نظر گرفته می‌شوند.

بدین ترتیب به نظر ما، تمرکز انحصاری و محدود بر عوامل شروع کننده، مفهوم بسیار محدودی از سازهٔ علّیّت را به دست می‌دهد. به طور مثال، مورد افسردگی را در نظر بگیرید. براساس اکثر ارزیابی‌های صورت گرفته، افسردگی یک اختلال پایدار و دارای علایمی‌است که ماه‌ها ودر برخی موارد حتّی سال‌ها طول می‌کشند (نظیر افسرده‌خویی). در حقیقت، براساس توافق موجود، افسردگی درمان نشده بین ۶ ماه تا یک سال و یا بسته به شدّت اختلال، احتمالاً تا ۲ سال طول می‌کشد (گودوین و جمیسون، ۱۹۹۰). در مدلی که بحث شد، عواملی که منجر به شروع یک اختلال می‌شوند، در واقع همان عواملی هستند که به تداوم اختلال دامن می‌زنند. حتّی این عقیده چنین مطرح شده است که فرایندهای زمینه‌ای همراه با آسیب‌شناسی روانی، دربردارندهٔ علّیّت واقعی هستند. ممکن است در یک فرد، عوامل زمینه‌ای مهمّ‌تر از عوامل شروع کنندهٔ اختلال باشند. مثلاً در اختلالی مانند افسردگی، آسیب‌هایی در حوزه‌های مختلف روان‌شناختی، بین‌فردی، شغلی، تحصیلی و یا شاید زیستی به وجود می‌آیند که علّت آن‌ها صرفاً وقوع افسردگی نیست، بلکه، علّت این است که افسردگی هفته‌ها، ماه‌ها و شاید سال‌ها طول می‌کشد.

با وجود این که در مثال فوق بر افسردگی تمرکز شده است، شرایط مذکور تقریباً درمورد تمام حالت‌های آسیب‌روانی مسأله ساز هستند، زیرا تنها با وجود این اختلال‌ها سرو کار نداریم بلکه باید به تداوم آن‌ها در طول زمان هم بپردازیم. بنابراین می‌توان این سؤال را مطرح کرد که آیا علل وقوع یک اختلال در طول زمان، کم اهمّیت‌تر از علل وقوع اولیهٔ آن اختلال هستند؟. بدین ترتیب، می‌توان گفت که درک کامل آسیب پذیری، نیاز به تحقیق و بررسی در مورد عواملی دارد که نه تنها حالت اوّلیّهٔ اختلال را به‌وجود می‌آورند، بلکه عواملی که تداوم آن اختلال را در طول زمان دامن می‌زنند، نیز باید بررسی شوند.»