کتاب روزی که ماه نزدیک تر می شود

کتاب روزی که ماه نزدیک تر می شود (A Nearer Moon) نوشته ملانی کرودر، از همان صفحات آغازین، مردابی رازآلود، دهکده‌ای گرفتار بیماری و دختری به نام لونا را کنار هم می‌گذارد. ماجرا با تلاش لونا برای نجات خواهرش پیش می‌رود، اما همزمان لایه‌ای دیگر از قصه، جهان پری‌ها و گذشته‌ای فراموش‌شده را آشکار می‌کند. نشر هیرمند این کتاب را با ترجمه آروشا زاده امیدی منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب روزی که ماه نزدیک تر می شود

کتاب روزی که ماه نزدیک تر می شود نوشته‌ی ملانی کرودر در فضایی میان واقعیت روزمره و افسانه‌های محلی شکل می‌گیرد. مرکز داستان، دهکده‌ای است که زندگی مردمش به مردابی بیمار و ترس‌خورده گره خورده؛ جایی که زمان را به قبل و بعد از پدید آمدن مرداب تقسیم می‌کنند. در این فضا، بیماری‌ای مرموز جان آدم‌ها را می‌گیرد و باور به نفرین، ترس و درماندگی را در زندگی جمعی ریشه‌دار کرده است. کرودر از همان ابتدا طبیعت را فقط پس‌زمینه نگذاشته، بلکه رودخانه، مرداب، گرما، گل‌ولای و سکون آب را به بخشی از تنش داستان تبدیل کرده است.

این کتاب فقط بر رنج لونا و خانواده‌اش متمرکز نمی‌ماند و با فصل‌هایی که به پِردیتا و جیا اختصاص دارد، دنیایی دیگر را هم وارد روایت می‌کند؛ دنیای پری‌ها، جادو، کوچ اجباری و پیوندی که میان دو خواهر شکل گرفته است. این جابه‌جایی میان دو خط داستانی، به‌تدریج نشان می‌دهد که مرداب، بیماری و افسانه‌های دهکده از هم جدا نیستند. 

درون‌مایه‌هایی مثل سوگ، خواهرانگی، نافرمانی، امید و هزینه‌ی نجات‌دادنِ دیگری در سراسر داستان حضور دارند. شخصیت‌ها نیز فقط درگیر یک ماجرای بیرونی نیستند؛ هر کدام باید میان ترس، باور، مسئولیت و میل به تغییر راهی پیدا کنند. حال‌وهوای کتاب روزی که ماه نزدیک تر می شود، گاهی تیره و فشرده است و گاهی با تصویرهای زنده از آب، جنگل و نور، نفسی تازه می‌گیرد.

خلاصه داستان روزی که ماه نزدیک تر می شود

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

لونا در دهکده‌ای روی مرداب زندگی می‌کند؛ جایی که بیماری‌ای مرموز جان آدم‌ها را می‌گیرد و کسی درمانی برایش نمی‌شناسد. وقتی ویلو، خواهر کوچک‌ترش، پس از حادثه‌ای در مرداب بیمار می‌شود، لونا حاضر نیست مثل دیگران فقط منتظر بماند. او برخلاف هشدارهای مادرش راهی سفری خطرناک می‌شود تا شاید پزشکی در شهری دور بتواند ویلو را نجات دهد. 

در کنار این خط داستانی، روایت دیگری از پِردیتا و جیا پیش می‌رود؛ دو خواهر از جهانی جادویی که سرنوشت‌شان با آب، کوچ و جدایی گره خورده است. داستان به‌تدریج پیوند میان این دو جهان را روشن‌تر می‌کند.

چرا باید کتاب روزی که ماه نزدیک تر می شود را بخوانیم؟

دلایل خواندن روزی که ماه نزدیک تر می شود را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• داستان، ماجرای نجات یک خواهر را با فضایی رازآلود و طبیعتی تهدیدکننده کنار هم می‌گذارد.
• روایت، همزمان دو جهان متفاوت را پیش می‌برد و از دل این تقابل، لایه‌های پنهان ماجرا را آشکار می‌کند.
• کتاب به موضوع‌هایی مثل سوگ، ترس، امید و مسئولیت در برابر عزیزان می‌پردازد.
• فضاسازی مرداب، رودخانه و دهکده، حس ناامنی و تعلیق را در سراسر روایت زنده نگه می‌دارد.
• پیوند میان افسانه، بیماری و گذشته‌ی فراموش‌شده، خواندن داستان را فراتر از یک ماجرای ساده‌ی سفر می‌برد.

خواندن کتاب روزی که ماه نزدیک تر می شود را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن روزی که ماه نزدیک تر می شود به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های فانتزی که جهان جادویی را در کنار زندگی روزمره دنبال می‌کنند.
• خوانندگانی که به داستان‌های خواهرانه و رابطه‌های عاطفی میان اعضای خانواده علاقه دارند.
• مخاطبانی که دوست دارند داستانی با تم بیماری، نفرین، امید و جست‌وجوی درمان بخوانند.
• خوانندگانی که از قصه‌هایی با حال‌وهوای تیره، رازآلود و پرتعلیق استقبال می‌کنند.

بخشی از کتاب روزی که ماه نزدیک تر می شود

«کنارِ مرداب که با علف مرداب و درختانِ پراکندهٔ بومی مردابی پولای احاطه شده بود و قطره‌های نمدار از آن‌ها چکه می‌کرد، دختری با دست و پای کشیده و موهایی به سیاهی شبق داخل نیزار شد و رفت به قایقِ کم‌عمقش.

روی تپهٔ پشت‌سرش، درختانِ غول‌پیکرِ سِرایا برگ‌هایشان باصدای‌خِش‌خِش به‌هم‌خورد و مُشتی گل ریز و زرد در هوا چرخید و پایین آمد. رودخانه به سمتِ غرب سرازیر بود؛ به سمتِ شرق، سد آب را نگه داشته بود. دهکدهٔ لونا در فاصلهٔ بین این دو، روی مردابِ سوزان جا خوش کرده بود.

لونا یک چوبِ هدایت‌کنندهٔ بلند برداشت و تازه می‌خواست از ساحل دور شود که دختری کوچک‌تر، صدایش زد؛ دخترک مثل خودش بود، با همان موی مشکی و دست و پای لاغر و کشیده که از نواحی سبزِ بالای تپه به سمت پایین می‌دوید.

ویلو داد زد: "منم با خودت ببر!"»