کتاب مردم نگاری انتقادی

کتاب مردم نگاری انتقادی نوشتهٔ سویینی مدیسون و ترجمهٔ فهیمه سادات کمالی است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب را منتشر کرده است. نویسنده در این اثر از روش‌ها، علم اخلاق و اجرای مردم‌نگاری انتقادی سخن گفته است.

درباره کتاب مردم نگاری انتقادی

سویینی مدیسون در کتاب مردم نگاری انتقادی از نظریه‌ها و روش‌های مردم‌نگاری انتقادی، با تکیه بر عدالت اجتماعی، تحلیل انتقادی و نیازهای اخلاقی روش‌های کار میدانی سخن گفته است. هدف نویسنده از نگارش این اثر نشان دادن ارتباط و وابستگی متقابل نظریه و روش و چگونگی معنادارتر، جذاب‌تر و کارآمدتر شدن نظریه و روش در میدان کار و نشان دادن چگونگی آشکار شدن و شکل‌گیری فرصت‌های حیات‌بخش حاصل از پویایی‌های مضاعف نظریه و روش‌های اجرا برای مردم‌نگاری انتقادی است. گفته شده است که این کتاب اولین کتابی است که بر روی نقطۀ تلاقی نظریه‌ها، روش‌های کار میدانی، اجرا، رویه‌های انتقادی و عدالت اجتماعی تمرکز و به همین جهت، رویکرد و دیدگاهی پیشرو را در این زمینه اتخاذ کرده است. نظریه‌ها، روش‌ها و مثال‌های این کتاب تنها برگرفته از دانش و تجارب غربی نیست، بلکه دربرگیرندۀ نظرات متفکران و متخصصان کشورهای نیم‌کرۀ جنوبی، تفکرات پسااستعماری و مطالب و مثال‌هایی از سراسر جهان است. کتاب حاضر برای آموزش مؤثر مطالب و نشان دادن مباحث و مفاهیم انتزاعی‌تر و پیچیده‌تر، از مثال‌های پژوهش‌های مردم‌نگاری و مطالعات موردی استفاده کرده است.

خواندن کتاب مردم نگاری انتقادی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به مددکاران اجتماعی، هنرمندان، روزنامه‌نگاران، سازمان‌دهندگان اجتماعات و کسانی که تجربۀ انجام کار میدانی و روش‌های تحقیق کیفی را دارند، پیشنهاد می‌کنیم. همچنین دانشجویان رشته‌های مردم‌نگاری، روش تحقیق کیفی، روش تحقیق انتقادی/ فرهنگی یا روش تحقیق پیشرفته این کتاب را سودمند می‌یابند.

بخشی از کتاب مردم نگاری انتقادی

«دو سال آمد و رفت. زمان آن رسیده بود که به ایالات متحد بازگردد و شروع به نوشتن کند. گذر کردن از کار میدانی و وارد شدن به مرحلۀ نوشتن «دربارۀ» میدانْ کار ساده‌ای نیست. با وجود آنکه پژوهشگر در جریان تجربۀ کار میدانی یادداشت‌هایی می‌نویسد، زمان نوشتن مردم‌نگاری، فضای باز میدان کار جایش را به فضای بستۀ نوشتن می‌دهد. ژوان هم مانند بقیه نگران بازگشتش از کار میدانی است. او احساس می‌کند که در حال عبور از دو مرحلۀ بسیار حساس است: یکی جغرافیایی و دیگری احساسی. در یک سطح، دنیایی که زمانی برایش بیگانه بود، در طول زمان، تبدیل به مکانی سرشار از مناظر، صداها و معانی شده بود. حالا باید این دنیای آشنا را با پرواز یک‌طرفه به دنیایی متفاوت عوض می‌کرد و به جایی برمی‌گشت که زمانی «خانه» اش بود، ولی اکنون پس از دو سال برایش مبهم و نیمه‌آشنا شده بود. سطح دوم گذر کردن از تعاملات احساسی حسی با دیگران بود که ریتمی هرروزه داشت؛ زندگی کسانی که با همدلی و درک عاشقانه با آن‌ها زیسته و سفر کرده بود حالا ناگهان جایش را به تنهایی نوشتن داده بود. او با خودش فکر می‌کرد که پس از دو سال «شناختن چهرۀ خودش از دید دیگران و در چهرۀ ایشان»، حالا تنها نشسته تا بنویسد و معلوم کند که حق با کیست. او بار تنهایی و مسئولیت را با هم احساس می‌کرد.

هفته‌ها می‌گذرد و ژوان در حال برداشتن اولین قدم است؛ یعنی سازمان‌دهی داده، کدگذاری، از کد خارج کردن یادداشت‌ها و کار کردن بر روی مضمون‌ها. ژوان در دنیای نوشته‌هایش سیر و سفر می‌کند و خاطرات تجربه‌هایش در میدان کار آرام‌آرام دقیق‌تر، منظم‌تر و محسوس‌تر می‌شوند. او متوجه می‌شود که نوشتن موجب کشف معانی تازه می‌شود. اضطراب بازگشت رفته‌رفته از بین می‌رود و او کم‌کم احساس می‌کند که دوباره اندیشه‌هایی نو به او الهام می‌شود. نوشتن تبدیل به نوعی بازآفرینی و کار دوباره در میدان کاری‌اش و نیز تصدیق‌کنندۀ فعالیت بومی تحسین‌آمیزش در جهانِ در حال توسعه می‌شود. ژوان همچنین موضع سرسخت‌تری در دفاع از کنترل تسلیحاتی و عدالت جهانی می‌گیرد. او بیش از هر زمان دیگری مصمم است که مطالعه‌اش به قدرت این جنبش کمک معنادارتری کند. او در نهایت با شرایط بازگشت به خانه و تنهایی نوشتن وفق پیدا می‌کند. کلمات او می‌جوشد و جاری می‌شود.»