کتاب چگونه از غذا خوردن نترسیم

کتاب چگونه از غذا خوردن نترسیم نوشتهٔ هاروی لونشتاین و ترجمهٔ غزاله خطیبی است. نشر هنوز این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب ترس از خوردن غذا است.

درباره کتاب چگونه از غذا خوردن نترسیم

کتاب چگونه از غذا خوردن نترسیم (Fear of food) برابر است با تاریخچه‌ای دربارهٔ این که چرا ما درمورد چیزی که می‌خوریم، نگران هستیم. با مطالعهٔ این کتاب متوجه می‌شوید که چه باید خورد و چه باید نوشید. آیا تخم‌مرغ پروتئینی کامل است یا بمبی از کلسترول؟ آیا سموم آفت‌کش، افزودنی‌های شیمیایی یا غذاهای فراوری‌شده ما را می‌کشد؟ و... . هاروی لونشتاین توصیه‌ای بسیار ارزنده برای ما دارد؛ دست از نگرانی برداریم. این نویسنده می‌گوید افراد ذی‌نفعی این ترس‌ها را به وجود آورده و از آن‌ها بهره‌برداری کرده و موجب شده‌اند عدهٔ بسیاری هنگام غذاخوردن به‌جای لذت‌بردن، بترسند. به نظر او شرکت‌های بزرگ به انواع ترس‌ها دامن می‌زنند و همزمان محصولات مختلفی برای غلبه بر این ترس‌ها تولید می‌کنند. این کتاب ما را از این‌گونه ترس‌ها می‌رهاند تا از خوردن غذاها لذت ببریم.

خواندن کتاب چگونه از غذا خوردن نترسیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب ارتباط میان ترس و غذا پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب چگونه از غذا خوردن نترسیم

«فرد دیگر پزشکی برجسته در هندوستان بود، به نام سر رابرت مک‌کاریسون. وی نخستین فردی بود که اصطلاح «غذاهای طبیعی» را به شکل جدید آن استفاده کرد. او در سال ۱۹۲۲، به گروهی از متخصصان پزشکی آمریکایی گفت که بیماری‌های دستگاه گوارش مانند سوءهاضمه، انواع زخم‌ها، آپاندیسیت و سرطان، که میان مردم غرب بسیار متداول است بین بسیاری از مردم «نامتمدن» که وی معالجه کرده ناشناخته بوده و این افراد «به صورتی غیرمعمول بسیار سرحال‌اند و عمر طولانی دارند.» مک‌کاریسون گفت: «در حقیقت در یک مورد، فرماندارِ... از من به دلیل آنچه اشتیاق مسخره‌ام به طولانی کردن عمر افراد سالخوردۀ تحت حکومتش می‌دانست انتقاد کرد و پیشنهاد کرد به جای این کار "نوعی اتاق مرگ" تدارک ببینم تا جامعه را از شر پرخوری افراد مسنی که دیگر قادر به کار کردن و همکاری با سایر افراد نیستند خلاص کنم.» او می‌گفت دلیل این طول عمر و نیرومندی غیرطبیعی این است که رژیم غذایی آن‌ها عبارت است از «غذاهای طبیعی» فرآوری‌نشـده ــ که در واقع «غذاهای سادهٔ طبیعی بودند مثل شیر، تخم‌مرغ، حبوبات، میوه‌ها و سبزی‌ها». او می‌گفت که این‌ها همان «غذاهای محافظت‌کننده» ای هستند که المر مک‌کالم توصیه کرده است.

سپس مک‌کاریسون آزمایش‌هایی روی موش‌ها انجام داد تا نشان دهد عامل وضعیت اسفناک سلامتی هندی‌های فقیر خوردن غذاهای بی‌ارزش است، نه نبودِ غذا یا آب‌وهوای استوایی. وی در سال ۱۹۳۶ این آموزه‌ها را با خود به کشورش انگلستان آورد که در آن‌جا بحثی پرحرارت دربارهٔ وضعیت غذایی طبقهٔ کارگر بریتانیا جریان داشت. او در یک سلسله سخنرانی عمومی هوشمندانه از عکس‌های موش‌هایش که رشد نکرده بودند استفاده کرد تا به رژیم غذایی معمول طبقۀ کارگر انگلستان که عبارت بود از نان سفید، مربا، گوشت کنسروشده، سیب‌زمینی و شیرینی انتقاد کند. وی گفت این رژیم به اندازهٔ رژیم غذایی مردم فقیر هند جنوبی ناسالم است که قسمت عمدهٔ آن را برنج سفید تشکیل می‌دهد. با این حال، بحث‌برانگیزترین ادعای او این بود که رژیم غذایی مرکب از «غذاهای طبیعی»، که دست تکنیک‌های نوین کشاورزی و فرآوری غذا به آن نرسیده باشد، قادر به پیشگیری از بیماری‌ها نیز هست.»