کتاب من برده هستم

«من برده هستم» نوشته پاتریسیا مک‌کیساک(-۱۹۴۴)، نویسنده آمریکایی است و این کتاب را با الهام از یکی از اجدادش که زمانی برده بوده نوشته است. قهرمان این داستان یک برده سیاه‌پوست در کشتزارهای آمریکا است که خاطرات خود در دو سال را می‌نویسد. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: دیشب در مدتی که مردها در قبرستان مشغول کندن قبر بودند، زن‌های محله برای کمک در آخرین آرایش عمو هب آمده بودند. تمام مردم محله، همگی این‌جا بودند. آن‌ها نشسته بودند، آواز می‌خواندند و دعا می‌کردند. روفو از آسودگی بعد از مرگ گفت: «پایان رنج‌ها و غم‌ها، پایان دردها.» من برای دور کردن مگس‌ها، جسد عمو هب را باد می‌زدم- بالا، پایین، بالا، پایین- سپس به خود جرئت دادم و او را لمس کردم. من هرگز به هیچ مرده‌ای دست نزده بودم و واقعاً فکر می‌کردم که خیلی وحشتناک است، اما اشتباه می‌کردم، اصلاً وحشتناک نبود. بیچاره عمو هب! وقتی لمسش کردم، بدنش سرد و سخت بود. به عمو هب شباهت نداشت، او نبود. عمو هب واقعی - آدم قبلی - به آسمان‌ها پرواز کرده بود. به محض این‌که خاله تی گفت: «من آماده‌ام»، عمو هب را در پارچه‌ی سفید تمیز و قشنگی پیچیدند، در یک گاری گذاشتند و به قبرستان مزرعه بردند، جایی‌که تمام افراد فامیل خانم لیلی در آن‌جا مدفون بودند؛ پدرش، مادرش، پدر بزرگش. خانم لیلی هم آمده بود. او از گریستن شرم داشت. اما ارباب هنلی حتی به خودش زحمت آمدن هم نداده بود. او چطور می‌توانست فکر کند که مردم محله و آن‌هایی که در آشپزخانه هستند، از زندگی در کنار مردی مثل او راضی باشند؟ آواز بسیارملایمی خوانده شد: آرام کنار رودخانه در انتظار منجی خود، منتظرم که به دنبالم بیاید. آه، بازگشت به ابدیت، به ابدیت برای بودن با خدا.