کتاب رویای تئو

کتاب رویای تئو (The Way to Stay in Destiny) نوشته آگوستا اسکاترگود، زندگی پسری به نام تئو را دنبال می‌کند که ناگهان از خانه و گذشته‌اش جدا می‌شود و به شهری ساحلی می‌آید؛ جایی که باید با دایی سخت‌گیرش، مدرسه‌ای تازه و دنیایی ناآشنا کنار بیاید. در دل این جابه‌جایی، موسیقی و بیسبال به دو رشته‌ی مهم زندگی او تبدیل می‌شوند؛ دو چیزی که هم به گذشته‌اش وصل‌اند و هم به آینده‌اش شکل می‌دهند. نشر هیرمند این رمان نوجوانانه را با ترجمه زهرا رحیمی پرگو منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب رویای تئو

کتاب رویای تئو از آگوستا اسکاترگود، داستان پسری را روایت می‌کند که بعد از بیماری پدربزرگ و مادربزرگش، ناچار می‌شود همراه دایی‌اش از کنتاکی به دستینی فلوریدا برود. این جابه‌جایی فقط تغییر مکان نیست؛ تئو باید با فقدان، بی‌ثباتی و حس غریب‌بودن در محیطی تازه دست‌وپنجه نرم کند. فضای شهر ساحلی، پانسیون رست ایزی، مدرسه‌ی جدید و آدم‌هایی که کم‌کم وارد زندگی او می‌شوند، زمینه‌ای می‌سازند که در آن ترس، امید، خشم و اشتیاق کنار هم قرار می‌گیرند.

کتاب بیش از آنکه فقط بر اتفاق‌های بیرونی تکیه کند، به دنیای درونی شخصیت اصلی نزدیک می‌شود. تئو پسری است که هم به بیسبال دلبسته است و هم به پیانو. این دو علاقه در داستان فقط سرگرمی نیستند؛ هر کدام راهی برای شناخت او، گذشته‌اش و چیزی هستند که می‌خواهد از خودش حفظ کند. در برابر او، دایی ریموند قرار دارد؛ مردی سخت‌گیر، کم‌حرف و پرتنش که رابطه‌اش با تئو از همان ابتدا با فاصله، دستور و سوءتفاهم شکل می‌گیرد. همین کشمکش، یکی از محورهای مهم داستان است.

کتاب رویای تئو در کنار این تنش خانوادگی، چهره‌های دیگری هم وارد صحنه می‌کند؛ از خانم سیستر، صاحب پانسیون و معلم رقص، تا آنابل که همکلاسی تازه‌ی تئو است. حضور این شخصیت‌ها باعث می‌شود داستان آگوستا اسکاترگود فقط درباره‌ی فشار و محدودیت نباشد و امکان دوستی، کشف استعداد و پیدا کردن جایگاهی تازه هم در آن شکل بگیرد. حال‌وهوای اثر او میان دلتنگی و جنب‌وجوش در رفت‌وآمد است؛ از یک‌سو خاطره‌ی مزرعه، خانواده و پیانوی قدیمی و از سوی دیگر شهری گرم، پرنور و پر از صداهای تازه.

خلاصه داستان رویای تئو

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

تئو بعد از جداشدن از پدربزرگ و مادربزرگش، همراه دایی ریموند به دستینی در فلوریدا می‌رود و در پانسیونی ساکن می‌شود که صاحبش زنی پرانرژی به نام خانم سیستر است. او در همان روزهای اول با محیط تازه، قوانین سخت‌گیرانه‌ی دایی و حس غربت روبه‌رو می‌شود. تئو که به بیسبال و موسیقی علاقه‌ی زیادی دارد، در پانسیون پیانویی پیدا می‌کند که دوباره شوق قدیمی‌اش را زنده می‌دارد. 

همزمان، آشنایی او با آنابل در مدرسه و بیرون از آن، راهی برای پیوند با شهر جدید باز می‌کند. داستان، کشمکش تئو میان اطاعت، ترس، دوستی و دنبال کردن چیزی را نشان می‌دهد که عمیقاً دوستش دارد.

چرا باید کتاب رویای تئو را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب رویای تئو را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تجربه‌ی جابه‌جایی، تنهایی و شروع دوباره را از زاویه‌ی دید یک نوجوان نشان می‌دهد.
• رابطه‌ی تئو و دایی ریموند، تصویری دقیق از تنش خانوادگی و فاصله‌ی عاطفی در یک زندگی مشترک می‌سازد.
• داستان، موسیقی و بیسبال را به‌ عنوان بخش مهمی از هویت شخصیت اصلی پیش می‌برد، نه فقط به‌ عنوان حاشیه‌ی روایت.
• فضای پانسیون، مدرسه و شهر ساحلی دستینی، بستر زنده‌ای برای شکل‌گرفتن دوستی‌ها و کشف استعداد فراهم می‌کند.
• خواننده در طول داستان با دغدغه‌ی حفظ رؤیاها در شرایط محدودکننده روبه‌رو می‌شود.

خواندن کتاب رویای تئو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب رویای تئو به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های نوجوانانه‌ای که بر رشد شخصیت و تغییرات درونی تمرکز دارند.
• خوانندگانی که به داستان‌های مدرسه، دوستی و شروع زندگی در محیطی تازه علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند روایت‌هایی درباره‌ی کشمکش میان استعداد شخصی و فشار خانوادگی بخوانند.
• مخاطبانی که از داستان‌های شخصیت‌محور با حال‌وهوای احساسی و اجتماعی لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی که موسیقی و ورزش در آن‌ها نقش مهمی در شکل‌دادن به هویت شخصیت‌ها دارند.

جوایز و افتخارات کتاب رویای تئو

• نامزد جایزه‌ی مگنولیا (سال ۲۰۱۷)
• کتاب منتخب آمازون برای کودکان ۹ تا ۱۲ سال

بخشی از کتاب رویای تئو

«خانمی که روی صندلی B۲ نشسته بود و کمی هم مجنون به نظر می‌رسید، از سه ساعت پیش که نور خیره‌کننده‌ای از شیشهٔ جلو وارد ماشین شد، یک‌بند آهنگ "تو شادی منی" را زمزمه می‌کرد. خب، شاید یکی دو دقیقه چرتی هم زده‌ام و حتی هنگام خواب آب دهانم هم راه افتاده است؛ اما به‌محض اینکه دایی‌ام سقلمهٔ محکمی به بازویم زد، درجا پریدم و کاملاً هوشیار شدم.

دایی ریموند پشت‌سر دخترخانمی که سلانه‌سلانه حرکت می‌کرد و برای سرعتی که دایی داشت، کمی پایین بود، گفت: "از اتوبوس پیاده شو تئو. به دستینی رسیدیم."

من هم کیف‌ها و دستکش بیسبالم را به‌سرعت برداشتم و دنبالش راه افتادم.

به‌محض اینکه درِ اتوبوس باز شد، گرما مثل سیلی محکمی به صورتم خورد و وقتی که صدای فش‌فش بخار موتور دیزل یک‌جورهایی مرا پرت می‌کرد، نفسم را حبس کردم و وارد پیاده‌روی سوزان شدم.»