کتاب آموزه های آواگونه برای والدین

کتاب آموزه های آواگونه برای والدین نوشتهٔ وندی موگل و ترجمهٔ نادیا قناعت است. انتشارات راوشید این کتاب را برای پدرها و مادرها روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب آموزه های آواگونه برای والدین

چگونه و با چه صدایی با کودکان حرف بزنیم، چه‌وقت گوینده باشیم و چه‌وقت شنونده؟ کتاب آموزه های آواگونه برای والدین در این مورد توضیحاتی را برای پدرها و مادرها ارائه کرده است. وندی موگل، سخنران، کارشناس فرزندپروری و یکی از نویسندگان پروفروش نشریهٔ نیویورک‌تایمز است که در کتاب حاضر راهنمایی اساسی برای هنر نوظهورِ حرف‌زدن با کودکان فراهم آورده است. او در این کتاب نشان داده است که تغییر در لحن صدا چطور می‌تواند رابطۀ میان پدر و مادر و فرزندشان را به‌طور زیربنایی دگرگون کند. اغلب والدین به‌طرز بی‌نظیری از روی غریزه به سرپرستانی فوق‌العاده تبدیل می‌شوند، اما وقتی نوبت به حرف‌زدن با کودک می‌رسد، بیشتر اوقات خراب می‌کنند! بمی صدای آن‌ها اغلب غیرعمد بالا می‌رود و برای کودک طوری به گوش می‌رسد که انگار دارند غرغر می‌کنند، خشمگین و آزرده‌خاطر شده‌اند و قصد دارند تنبیه کنند. در لحن و زبان بدنی که والدین از خود بروز می‌دهند، گاه ناظران احساس می‌کنند که جای آن‌ها با کودکان عوض شده‌ است. وندی موگل در محل کار خود در دفتر مشاوره و روانکاوی خانواده بارها این الگو را در مراجعانش مشاهده کرده است.

این نویسنده در نهایت تصمیم گرفت مجموعۀ مؤثر و کاربردی از «آموزه‌های آواگونه» را گردآوری کند و این درس‌های سودمند را با والدینی به اشتراک بگذارد که در برقراری ارتباط گفتاری با فرزندانشان مشکل دارند. نتایج شگفت‌انگیز بودند. تغییر در سبک آوایی والدین به تربیت کودکانی منتهی شد که رفتاری آرام‌تر پیدا کردند، با آگاهی بالاتری به حرف‌های والدین گوش می‌سپردند، با گرمای عاطفی عمیق‌تری با اعضای خانواده ارتباط برقرار می‌کردند و درعین‌حال احترام مقابل حفظ می‌شد.

خواندن کتاب آموزه های آواگونه برای والدین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به پدرها و مادرها پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آموزه های آواگونه برای والدین

«در دهۀ ۱۹۷۰، هنگامی‌که دانشجوی روانشناسی بودم، پندارهای وحشتناکی از این قبیل به خورد ما داده می‌شد: مادران مبتلا به اسکیزوفرنی (مادران بیش از حد مراقب و محتاط اما طردکننده) عامل اسکیزوفرنی هستند.

مادران «یخچالی» و به عبارتی مادران بی‌محبت نسبت به کودکان عامل اوتیسم هستند؛ پدران ضعیف که در کنترل زنان سلطه‌جو درمانده‌اند، عامل همجنس‌بازی در مردان هستند.

طی همین دوره، جنبش زنان به هدف کنار گذاشتن مفهوم سرنوشت در زیست‌شناسی شکل گرفت. با توجه به این جنبش، پسران و دختران با حقوق برابر زاده می‌شوند؛ پرورش برای پسران و دختران حائز اهمیت بسیار است؛ و اگر به دختران قطعات خانه‌سازی و به پسران عروسک بدهیم، تفاوت‌ها از میان خواهند رفت.

اگرچه این روش حفاظت از حقوق و ایجاد فرصت‌های رشد و فرصت‌های نامحدود حاوی اهداف مثبت بود، اما بیش از حد محدود بود و نتوانست در برابر موشکافی علمی مقاومت کند.»