کتاب جایگاه و نقش ارتباطات غیرکلامی در سینمای دینی و ضد دینی

کتاب جایگاه و نقش ارتباطات غیرکلامی در سینمای دینی و ضد دینی نوشتهٔ مهناز کاشیها و محمد مولوی است که انتشارات گیوا آن را به چاپ رسانده است. این کتاب به تحلیل و بررسی نشانه‌های غیرکلامی در سینما و نسبت این نشانه‌ها با دین می‌پردازد. 

درباره کتاب جایگاه و نقش ارتباطات غیرکلامی در سینمای دینی و ضد دینی

سینما، امروزه نه تنها ابزاری برای سرگرمی و گذران اوقات که خود گونه‌ای از رسانه برای انتقال پیام‌ها و مفاهیم و مجالی برای ایجاد گفتمان و اندیشه‌ورزی‌ است. یکی از موارد مورد بحث در غالب حلقه‌های گفت‌و‌گو مباحث دینی‌ است. مباحثی که راه خود را به کتاب‌ها و مقالات و حتی فیلم‌ها باز کرده‌اند و سبب شده‌‌اند تا در یک تقسیم‌بندی به سینمای دینی و غیردینی برسیم. اولی سینمایی است که از نمادهای ادیان استفاده می‌کند تا موجب تبلیغ و ترویج دین شود و دیگری از همین ابزارها به‌منظور تحریف و تخریب دین و پیروان بهره می‌برد و گاه این کار را نه صریحاْ که بسیار ظریف و هوشمندانه انجام می‌دهد و تنها بینندهٔ حرفه‌ای و کارشناس از عهدهٔ تشخیص آن برمی‌آید. کتاب جایگاه و نقش ارتباطات غیرکلامی در سینمای دینی و ضد دینی به‌قلم مهناز کاشیها و محمد مولوی طی ۳ فصل به ارائهٔ کلیات و مقدماتی از علم ارتباطات و جایگاه ارتباطات غیرکلامی در زنجیرهٔ روابط انسانی، شرحی از تاریخ سینما از آغاز تا اکنون و نیز تشریح نشانه‌شناسی و توضیح نشانه‌های دینی و چگونگی بهره‌گیری از آن‌ها در سینما پرداخته‌اند.

خواندن کتاب جایگاه و نقش ارتباطات غیرکلامی در سینمای دینی و ضد دینی

مطالعهٔ این کتاب را به علاقه‌مندان و پژوهشگران حوزهٔ رسانه و نیز طلاب حوزه‌های علمیه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب جایگاه و نقش ارتباطات غیرکلامی در سینمای دینی و ضد دینی

«این کتاب باتوجه به اهمیت موضوع در مجامع علمی از قبیل دانشگاه‌ها، حوزه‌های علمیه، مصاحبه‌ها و میزگردها و محافل دینی و به‌روزبودن، به جهت درجهٔ اهمیت موضوع به بررسی یکی از انواع رسانه‌ها از جمله سینماست. فیلم به‌عنوان یک رسانهٔ تأثیرگذار، مورد اقبال تمامی مخاطبان به‌ویژه نسل جوان واقع شده و این ویژگی، بسیاری از پژوهشگران را بر آن داشته است تا پژوهش‌هایی گسترده را در این زمینه انجام دهند. فیلم در سینما با اهداف و محتوایی خاص ساخته شده و در اختیار مخاطب قرار می‌گیرد. هماهنگی محتوا و روش، القای پیام را آسان می‌کند. لذا به کارگیری روشی که بتواند هرچه بیشتر و بهتر جامعهٔ هدف خود را شناسایی کرده و تأثیرات لازم را چه در بحث ترغیب و تشویق به‌سوی محتوای دینی خاص و چه ایجاد تنفر و انزجار از مضامین دین مدنظر، سازندگان درراستای اهداف خود دست به ساخت فیلم می‌زنند.»