کتاب دعوت به خیر براساس الگوی کلام طیب

کتاب دعوت به خیر براساس الگوی کلام طیب نوشتهٔ احمدرضا اخوت است و مدرسه دانشجویی قرآن و عترت علیهم‌السلام دانشگاه تهران آن را منتشر کرده است. این کتاب تلاشی برای برانگیختن تفکر همراه با انجام عمل خیر در کودکان و نوجوانان است.

درباره کتاب دعوت به خیر براساس الگوی کلام طیب

کلام طیب پایه و اساس پرورش توانمندی‌های انسان در همهٔ دوره‌های زندگی اوست که باید از آغاز کودکی توسط پدر و مادر و در محیط خانواده، به او آموخته شود و به تدریج بتواند در دورهٔ دوم که مصادف با ورود او به محیط‌های آموزشی است، به کار گیرد و دیگران را مورد خطاب کلام طیب قرار دهد. این رخداد مبارک هم زمان با شکوفایی «توان تفکر»، «عبودیت» و «خیرگزینی» کودک در این دوره است. در این صورت پدر، مادر و مربیان می‌توانند با شکوفایی توان «کلام طیب» در کودک سرعت خیرگزینی او را با دعوت به خیر سرعت بخشند.

کتاب دعوت به خیر براساس الگوی کلام طیب الگویی برای آموزش کلام طیب برای «دعوت به خیر» و شکوفایی قدرت تفکر در کودک در دورهٔ دوم رشد است. کسانی می‌توانند بهره کافی از کتاب را ببرند که مطالب مربوط به کتاب «تحلیل کلام در ساختار انسان» را مطالعه کرده و درصدد ارائهٔ برنامه آموزشی و تربیتی برای این دوره باشند.

تفکر کودک در اثر ایجاد نیازهای درست و برانگیختن برای برآورده‌شدن آن و ایجاد روحیهٔ تواضع و خشیت فعال می‌شود و باید به سمت انتخاب بهترین سوق پیدا کند. در این راستا کلام طیب نه تنها در ایجاد گفت‌وگوهای سازنده بلکه در فعال‌سازی قوهٔ تفکر برای خیرگزینی مؤثر است. در این راستا کلام نباید صرفا کودک را به حرف‌زدن و به‌نوعی ادعاکردن سوق دهد بلکه باید او را به تفکر و عمل‌کردن دلالت دهد.

بدین ترتیب سه مؤلفهٔ اصلی در آموزش خیرگزینی و تقویت و ارتقای آن توسط کلام طیب، باید مورد توجه قرار بگیرد:

۱. قالب کلام که باید هوشمندانه و فعال‌سازنده ساختار فکر و عمل باشد.

۲. محتوای کلام که باید طیب باشد.

۳. جهت کلام که به سمت تشخیص خیر از شر و گزینش آن باشد.

انجام کار خیر که تشخیص آن با کمک عقل و شرع اتفاق می‌افتد می‌تواند غایت همهٔ برنامه‌های کودک باشد. به نظر می‌رسد آنچه کودک به عنوان آموزش دانش فرا می‌گیرد نیز باید به همین منظور باشد.

در این صورت کودک با آموختن دانش با رویکرد دستیابی به خیر از همان ابتدای آموزش مستقیم خود به زندگی جهت‌دار رو می‌آورد. در فصل‌های کتاب سعی شده بر مبنای کلام طیب ساختار خیر تبیین شود و بر اساس حقایق مربوط به کلام، کودک را با ترغیبی شایسته برای خیر و عمل شایسته آماده کند.

خواندن کتاب دعوت به خیر براساس الگوی کلام طیب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به مربیان آموزشی و معلمان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دعوت به خیر براساس الگوی کلام طیب

«هر مطلب الزام‌آوری که در حوزه زندگی انسان و ارتقای آن است باید به شکلی با اتکای بر حقایق کتاب خدا و آموزه‌های عترت پیامبر علیهم السلام به دست آید و بیان شود. این استناد از آداب عبودیت و از لازمه‌های پذیرش دین خداست، زیرا دین خداوند در همه شئونات زندگی بشر جاری است و برای همه امور آن برنامه دارد. این فصل به استنادات مباحث بیان شده در کتاب پرداخته و مبانی و حجت‌های لازم را به اندازه کفایت بیان می‌کند.

بر اساس آیات کریمه قرآن، در اثر روبرو شدن شنوایی‌ها، بینایی‌ها و قلب‌های پر احساس با حقایق، مسیر دستیابی انسان به شکر هموار می‌شود. شکر رهایی انسان از هر گونه ناهنجاری، عذاب، صفات آزار دهنده، به انزوا کشاننده و در بندکننده است. این مسیر که از ابتدای زندگی انسان برای او رقم می‌خورد تقدیر و سرنوشت او را به سمت دوست داشتن دیگران و رحمت‌رسانی به آنها سوق می‌دهد. 

فعال شدن سطح شنوایی و بینایی و داد و ستدهای قلبی و عاطفی از همان دوران کودکی باید مورد توجه قرار گیرد و در هر دوره‌ای از زندگی متناسب با همان دوره ارتقا یابد.

آنچه در مقصد شنوایی مورد توجه قرار می‌گیرد اینست که فرد به گونه‌ای باشد که نسبت به آنچه از جانب خداوند است میل نشان دهد و از آنها اعراض نکند.

آنچه در مقصد بینایی مورد توجه است اینست که فرد با دیدن اشیا و اشخاص به صفات و ویژگی‌های کمالی آنها دلالت یابد و او را به رزقی از ناحیه این مشاهده برساند.

آنچه در مقصد قلب‌های پر احساس مورد توجه است اینست که فرد باید بتواند پدیده‌ها و رخدادهای مشاهده شده و نیز آنچه شنیده شده را تحلیل کند و با شکوفایی عقل، حقایق مربوط به آنها را دریافت کرده و با محبتی که به خالق و فاطر آنها دارد آمیخته کند و قابلیت دریافت رحمت بیشتری را بیابد.

بکارگیری این سه با هم است که انسان را به تدریج به مرحله شکر می‌رساند. در این مسیر که توان سمع، ابصار و افئده به تدریج به شکوفایی می‌رسد استمرار و پیوستگیِ بهره‌مندی از این توان‌ها امری ضروری است و در صورت غفلت ممکن است توان‌های به دست آمده از بین برود.

شکر که به عنوان مقصد نهایی انسان است در مقابل کفر و ناظر به حالتی است که توان‌های الهی در فرد شکوفا شده و می‌تواند بر اساس این توان‌ها نور خدا را مشاهده کند و از ظلمت‌ها خارج گردد. به این دریافت نور که با خروج از ظلمت‌ها همراه است «رشد» گفته شده است.»