کتاب اصل امامت در قرآن کریم (جلد دوم)

کتاب اصل امامت در قرآن کریم (جلد دوم) نوشتهٔ مجید یوسفی است. نشر خسرو خوبان این کتاب را منتشر کرده است. این اثر، آیات فضائل را در بر دارد. «امامت» یکی از اصول پنج‌گانهٔ باور شیعیان است؛ این اصل آنچنان اهمیت دارد که برخی از شیعیان دوازده‌امامی یا اثنی عشری خود را «امامیّه» می‌نامند.

درباره کتاب اصل امامت در قرآن کریم (جلد دوم)

کتاب اصل امامت در قرآن کریم (جلد دوم) به‌وسیلهٔ چند کتاب گوناگون، به‌عنوان مرجع نوشته و تدوین شده است.

مجید یوسفی، نویسندهٔ این کتاب، افزون بر شرح آیات و نقل روایات، ذیلِ هر آیه، به بررسی شبهات مخالفین نیز پرداخته است.

در پایان کتاب بخشی تحت عنوان «سؤالات چهار گزینه‌ای» در رابطه با مبحث یادشده قرار گرفته است.

خواندن کتاب اصل امامت در قرآن کریم (جلد دوم) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران علوم دینی و قرآنی پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب اصل امامت در قرآن کریم (جلد دوم)

«(وَ یقُولُ الَّذِینَ کفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلاً قُلْ کفی بِاللهِ شَهِیدآ بَینِی وَ بَینَکمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتابِ)

«آن‌ها که کافر شدند می‌گویند: «تو پیامبر نیستی» بگو: «کافی است که خداوند، و کسی که علمِ کتاب (و آگاهی بر قرآن) نزد اوست، میان من و شما گواه باشند.»

شرح و تفسیر آیه

یکی دیگر از آیات فضائل حضرت علی (ع)، که می‌توان از آن به عنوان دلیلی بر ولایت آن حضرت استفاده کرد، آیه علم الکتاب است. پیامبر اکرم (ص) در این آیه شریفه از دو کس به عنوان گواه و شاهد بر صدق ادّعایش نام می‌برد: یکی «خداوند متعال»، و دیگری (مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتابِ).

(وَ یقُولُ الَّذِینَ کفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلاً) ـ کافران مدّعی هستند که پیامبر اسلام (ص) از سوی خداوند فرستاده نشده است؛ بنابراین، حضرت رسول (ص) باید برای اثبات رسالت خویش، طبق فرهنگ قرآن مجید، دلیل و برهانی بیاورد، بدین جهت خداوند متعال در ادامه آیه می‌فرماید:

(قُلْ کفی بِاللهِ شَهِیدآ بَینِی وَ بَینَکمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتابِ) ـ ای پیامبر ما! به کفّار بگو من دو شاهد و گواه، که بین منِ پیامبر و شما کفّار شهادت بدهند ارائه می‌کنم؛ گواه اوّل من خداوند متعال است، و شاهد دیگر کسی است که «عِلْمُ الْکتابِ» نزد اوست؛ یعنی، کسی که تمام «علم الکتاب یعنی علم به تمام قرآن» نه جزئی از آن، را داراست. این دو گواه بر رسالت و پیامبری من شهادت می‌دهند. و این دو شاهد برای کسانی که حقیقتآ به دنبال دلیل هستند کافی است.

«مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتابِ» کیست؟

علّامه طبرسی در مجمع البیان سه نظریه در این زمینه مطرح کرده است:

۱ ـ «منظور از (مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتابِ) همان خداوند متعال است. در حقیقت این جمله، عطف تفسیری بر «بِاللهِ» است و هر دو به یک معنی است؛ بنابراین، در این آیه شریفه یک شاهد بیشتر برای صدق ادّعای پیامبر اسلام (ص) مطرح نشده و آن خداوند متعال است.»

ولکن این نظریه مردود است؛ زیرا اصل و قانون اوّلی در عطف، تعدّد است و این‌که جمله معطوف مطلبی تازه غیر از معطوف علیه باشد و عطف تفسیری خلاف اصل است. و این حقیقتی است که دانشمندان ادبیات عرب به آن اذعان دارند؛ بنابراین، تا زمانی که دلیل متقن و معتبری نداشته باشیم که جمله فوق عطف تفسیری است، باید گفت که این جمله در صدد بیان مطلبی جدید است، نه این‌که تکرار جمله قبل محسوب شود؛ بدین جهت، نظریه فوق قابل قبول نیست.

۲ ـ معتقدان به نظریه دوم، ضمن ردّ نظریه اوّل معتقد هستند که:

«منظور از (مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتابِ) آن دسته از اهل کتاب هستند که به اسلام گرویدند، که از جمله آن‌ها «عبدالله‌بن سلام» است.»