کتاب درآمدی بر زندگانی و سروده های صاحب بن عباد

کتاب الکترونیکی «درآمدی بر زندگانی و سروده های صاحب بن عباد» نوشتهٔ محمدجواد گودینی در میراث ماندگار چاپ شده است. صاحب بن عباد از چهره های بزرگ و تابناک سرزمین ایران در عصر عباسی (سدهٔ چهارم هجری) به شمار می‌رود که در عرصه‌های گوناگونی همچون علم، سیاست، اخلاق و ادب درخشیده و آثار برجسته و موثری برجای گذاشته است. این کتاب به بررسی زندگانی، اقدامات، جایگاه علمی و ادبی شخصیت نامدار جهان اسلام و تشیع جناب صاحب بن عباد پرداخته و در ادامه، به شرح، بررسی و تحلیل گزیدهٔ اشعار این شاعر سترگ و پرآوازه پرداخته است.

درباره کتاب درآمدی بر زندگانی و سروده های صاحب بن عباد

صاحب بن عباد دانشمندی ایرانی بود که شیفتگی بسیاری به ادبیات عربی و شاعران تازی داشت و سروده‌های خود او نیز به زبان عربی است. با وجود آنکه او عرب زبان نبوده، سروده‌هایش حاکی از عمق تسلط و چیره‌دستی وی به ادبیات عربی و ساختار زبان عربی و قواعد این زبان است.

صاحب‌بن‌عباد، در صحنهٔ سیاست نیز ورود درخشان و تاثیرگذاری داشت و اشتغال وی به امور علمی، آموزشی و ادبی او را از پذیرش مسئولیت‌های سیاسی در دولت آل بویه - به‌عنوان یکی از حکومت‌های شیعی مقتدر و فرهنگ‌دوست در روزگار خلافت عباسی باز نداشت. همچنین پذیرش مسئولیت نیز او را در خود غرق نکرد و مانع تداوم فعالیت‌های علمی و فرهنگی این دانشمند برجسته و اخلاق‌مدار نگردید. می‌توان صاحب‌بن‌عباد را در کنار خواجه‌نظام‌الملک و خواجه‌نصیر‌الدین‌طوسی، از نامدارترین و مؤثرترین وزرای دانشمند و فرهیخته تاریخ طولانی سرزمین ایران دانست که به دلیل برخورداری از دانش و درایت، منشأ خدمات مفیدی در این سرزمین گردیدند.

صاحب با پذیرش پست مهم و خطیر وزارت، با تمام وجود به خاندان بویه خدمت می کرد و زمان خود را وقف خدمت رسانی به دولت آل بویه می‌کرد و تا هنگام وفاتش در سن ۵۹ سالگی، در سمتِ وزارت بود و به امور حکومتی می‌پرداخت.

کتاب درآمدی بر زندگانی و سروده های صاحب بن عباد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به تاریخ ادبیات ایران و شعر عربی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب درآمدی بر زندگانی و سروده های صاحب بن عباد

سروده سیزدهم

مَا لِقَومٍ إذا یُقالُ عَلِیٌّ صَارَ فِی وَردِ خُدُودِهِم یَاسَمِینُ

کُلُّ هذا لِمَولدٍ فِیهِ خُبثٌ وَ عَلَی الحَقِّ شَاهِدٌ مُستَبِینُ

ترجمه و شرح:

مردم را چه شده است که هنگامی که گفته می شود، علی(ع) [و نام امام امیر مومنان (ع) نزدشان برده می شود]، در چهره شان تغییر رنگ مشاهده می گردد. [از شدت ناراحتی و اندوه، چهره شان برافروخته می گردد و دشمنان، دوست نمی دارند نام امام علی بن أبی طالب (ع) را بشنوند].

همه ی این ها [اندوه ها و چهره دژم کردن ها] به دلیل ناپاکی ولادت [و نامشروع بودن آن فردی است که این گونه کین و ستیزه جویی خود را به معرض نمایش می گذارد] و برای این سخن، شاهدی آشکار وجود دارد.