کتاب فیلسوفان بزرگ

کتاب فیلسوفان بزرگ نوشتهٔ تد هوندریچ با ترجمهٔ سهراب جعفری توحیدی در انتشارات پارسیک چاپ شده است. این کتاب به شرح زندگی و آثار فیلسوفان برجسته می‌پردازد.

درباره کتاب فیلسوفان بزرگ

این کتاب زندگی فیلسوفان را از سقراط تا ویتگنشتاین در بر می‌گیرد. تقریبا تمام فیلسوفان متاخر این مجموعه، یعنی آن‌ها که اخیرا پدیدار شده‌اند، زندگی مردان و زنان بی‌شماری، حتی زنان و مردانی که آن‌ها را نمی‌شناسند، شکل داده‌اند و در حیات آنان جا گرفته‌اند. فیلسوفان متاخر را همچنین می‌توان به اسلاف‌شان که بنیان‌گذار مهم‌ترین موضوعات فلسفی هستند، پیوند داد. تفکر و احساس هابز نسبت به جهان هرچه باشد سلف او، آکویناس، در ساخت آن تاثیر داشته است. همچنین است این موضوع دربارهٔ هیوم و کانت. همچنین است برای سایر فیلسوفان.

کتاب فیلسوفان بزرگ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به افرادی که مایل هستند اطلاعاتی کلی دربارهٔ تاریخ فلسفه و دیدگاه و زندگی فیلسوفان بزرگ به‌دست آورند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب فیلسوفان بزرگ

دیالوگ های دورهٔ اولیه تنها منبع ارزشمند ما از فلسفهٔ سقراط هستند. آن‌ها اشتغال فکری‌اش را به اخلاق و پافشاری بر این‌که یافتن تعاریف درست از مفاهیم ژرف اخلاقی اهمیت حیاتی دارد، نشان می‌دهند زیرا در غیر این صورت ما چه‌گونه زیستن را نخواهیم دانست. بی‌تردید خود افلاطون چنین دیدگاه‌هایی را در آن زمان به اشتراک گذاشته است. اما او یک خصیصه بسیار مستقلی به ادعای سقراطی که «فضلیت معرفت است» یا پاردوکس‌های مرتبط با آن را نشان می‌دهد. این پارادوکس از این قرار است که دلیل تمام خطاها ضرورتا جهل است (به این معنا که هیچ‌کس به عمد خطا نمی‌کند) و این‌که تمام فضایل به نوعی یکی هستند (به این معنا که فرد نمی‌توند دارای یک فضلیت باشد و فاقد دیگری). دیالوگ‌ها افلاطون را بسیار «علاقه‌مند» به این مدعیات نشان می‌دهد اما او با صراحت آن‌ها را «تایید» نمی‌کند. به عکس، به نظر می‌رسد او بیش‌تر آن‌ها را وارسی می‌کند و مشکلات‌شان را نشان می‌دهد. افلاطون در گزینش این موضع بی‌طرف تا حدی محق است زیرا او نویسندهٔ این دیالوگ‌ها میان سقراط و دیگر گویندگان است و این فرض که او به هر آن‌چه از سقراط نقل می‌کند، معتقد است. این موضوع تا حدی به این دلیل است که اغلب این دیالوگ‌ها به هرحال بی‌نتیجه می‌مانند. این دیالوگ‌ها با طرح مشکلاتی برای بحث آغاز می‌شوند و در خلال بحث چندین پاسخ مطرح می‌شود اما همهٔ آن‌ها مردود انگاشته می‌شوند. بنابراین رسما هیچ نتیجه‌ای در آخر حاصل نمی‌شود. (گاهی فرد به رغم نفی صریح افلاطون، تلاش می‌کند از لابه‌لای خطوط پاسخی را که او توصیه می‌کند، بیابد. با این حال، حتی اگر چنین باشد، باید فرض را بر این گذاشت که او برای ملاحظات بیش‌تر موضعی را توصیه می‌کند نه به منظور پذیرفتن آن). بنابراین، در دیالوگ‌های ابتدایی افلاطون عمدتا درگیر با فلسفهٔ سقراط است و در عین حال خطوط فکری او را آزمون و خطا می‌کند، برآن‌ها ایراد می‌گیرد و مطمئن نیست که پاسخ‌های صحیح را یافته است. در موارد معدودی (به طور برجسته در منو و گرگیاس) می‌توان مشاهده کرد که اطمینان او در حال رشد است، مطلبی برای گفتن دارد و بسیار مایل است تا مخاطب به آن اعتقاد ورزد. وجود چنین اطمینانی در این آثار به دلیل همزمانی‌شان با سپیده دم دورهٔ میانی است.