کتاب نامه ای برای رها

کتاب نامه ای برای رها نوشته ساجد تقی‌زاده خاطرات زینب محب از زندگینامه شهیدان خانواده محب است. این کتاب را نشر شهید کاظمی منتشر کرده است.

درباره کتاب نامه ای برای رها

این کتاب با حوادث پیش از انقلاب ۵۷ در روستای صحرارود از توابع شهر فسا آغاز می‌شود. زمانی که  فعالیت در حزب جمهوری، و اعتراض به حکومت پهلوی باعث جانباز شدن پدر شهیدان محب می‌شود. داستان ادامه دارد و ما روایت شهادت سه شهید و در نهایت سرگذشت غلامحسین محب از نمایندگان مجلس شورای اسلامی با روایتی خواهرانه و در قالب نامه‌هایی جذاب می‌خوانیم. رها دختر جوانی است که در مدرسه بسیار شیطنت می‌کند. یک بار زینب محب او را در حیاط مدرسه می‌بیند و مچ او را می‌گیرد اما به‌جای اینکه مانند معلمان دیگر آبروی او را پیش خانواده‌اش ببرد، او را با خود به خانه می‌برد و با روایت داستان برادران شهیدش از او می خواهد درس بخواند. رها هم تصمیم می‌گیرد خوب درس بخواند. حالا بین رها و زینب محب نامه‌نگاری می‌شود و این کتاب جذاب شکل می‌گیرد.

خواندن کتاب نامه ای برای رها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به زندگی شهدا پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نامه ای برای رها

صبح دل انگیز آخرین روزهای شهریور ۴۶ بود. یکی یکی از ماشین پیاده شدیم و پشت سر پدرم راه افتادیم. مادرم پشت همهٔ ما بود و پدرم جلوحرکت می‌کرد. یک دنیا سوال توی ذهنم بالا و پایین می‌پرید. دوست داشتم بدانم خانهٔ جدید ما بلاخره چه شکلی است یا خانهٔ شهر چه فرقی با خانهٔ روستایی ما در صحرارود دارد. حس غریبی بود خوشحال بودم که پدرم با وجود همه مخالفتهایی که شد محکم ایستاد و گفت:

بچه باید درس بخواند، دختر و پسر ندارد.

دیشب که با اهالی صحرارود خداحافظی می‌کردیم یکی از همسایه‌ها رو به پدرم گفت:

-دختر رو چه به درس خواندن. نهم رو گرفته باید بره دنبال بخت و اقبالش نه که شما رو هم آوارهٔ فسا کنه! 

پدرم با اطمینان خاصی گفت: این حرفا مال دوره و زمونهٔ ما بود نه امروزه روز!

از بغل مسجد بزرگ و آبادی رد شدیم پدرم برگشت نگاهی به پشت سر کرد و خطاب به ما بچه‌ها گفت:

این مسجد «حاج ممدعلی».. مسجد «شیرازی ها»! اون در خونه!

همه به سمت در کوچک دو لنگه‌ای سرمان را برگرداندیم....

عمو و پدرم از روز قبل وسایلمان را آورده بودند. چند قدم جلو رفتیم. پدرم بسم اللهی گفت و در خانه را باز کرد. اولین چیزی که نظرم را جلب کرد حوض عمیق وسط حیاط بود. مصطفی با دیدن حوض دوید و گفت:

-آخ جون... می‌تونم ملاح کنم!

مادر پشت سرش رفت و گفت:

- دیگه تابستون سر شد، ملاح بی‌ملاح! 

خانه از چیزی که فکرش را می‌کردیم کوچکتر بود. فکر می کردم آن زندگی پهن و فراخ روستا را باید کنار گذاشت واین خانه کوچک مارا حسابی جمع و جور خواهد کرد. ظهر که شد من و مادر هم وضو گرفتیم و تبرکا اولین نماز را در مسجد خواندیم. همسایه‌ها و اهالی مسجد خیلی زود متوجه ما شدند و هر کدام به نوعی غریب نوازی می‌کردند یکی از زنها که چانه گرمی داشت آمد و بغل دست مادرم نشست. بعد از نماز رو به ما کرد و گفت:

- از صحرارو اومدین؟

مادرم با لبخندی جوابش را داد:

- بله همین صبحی

- خونتون اینجان؟

- بله پشت همین مسجد!

- دخترته؟