کتاب گل واژه های زندگی؛ عزت نفس و شادکامی

کتاب گل واژه های زندگی؛ عزت نفس و شادکامی نوشته رضوان امیر زرگر است.  انسان موجودی است که بهترین استعداد را برای رسیدن به کمال دارا است و می‌تواند سیر صعودی خویش را از نقطه‌ی صفر آغاز نماید و به سوی بی‌نهایت حرکت کند و در میان موجودات تنها او است که می‌تواند راه کمال و رشد را بپیماید و استعدادهایش را شکوفا سازد. این کتاب سعی دارد شادکامی را از دیدگاه روان‌شناسان بررسی کند.

درباره کتاب گل واژه های زندگی؛ عزت نفس و شادکامی

شادمانی فقط در سال‌های اخير است که به شيوه نظام‌دار مورد مطالعه و اندازه‌گيری قرار گرفته است اما ذهن متفکرين را برای هزاران سال به خود مشغول داشته است. اغلب مردم آنچه را که در رابطه با زندگی‌شان اتفاق می‌افتد خوب يا بد ارزيابی می‌کنند و قادر به قضاوت در مورد زندگی خود هستند. آن‌ها تقريباً هميشه هيجانات و خلقياتی را تجربه می‌کنند که يا مؤلفه‌ای خوشايند دارد که منجر به يک واکنش مثبت می‌شود و يا مؤلفه‌ای ناخوشايند دارد كه واکنش منفی را می‌طلبد. بنابراين همواره سطحی از شادمانی ذهنی بر زندگی مردم حاکم است، حتی اگر به طور هشيارانه به آن نپردازند.

از سال ۱۹۷۳ که مجله چکيده‌های روانشناختی بین‌المللی شروع به فهرست کردن واژه “Happiness” به عنوان يک نمايه نمود اين واژه عملاً وارد فرهنگ روانشناسی شد. در سال ۱۹۷۴اين واژه وارد ساير نمايه‌های روانشناسی من‌جمله مجله پژوهش نمايگرهای اجتماعی شد. از آن زمان تا به امروز تعداد زيادی از تحقيقات به موضوعات روان‌شناسی مثبت از جمله شادی و شادمانی ذهنی اختصاص يافته است.

واژه شادکامی ‌چندین مفهوم متفاوت را به ذهن متبادر می‌کند (شادی، خشنودی، لذت، خوشایندی و‌...) از این رو تعداد از روانشناسان به اصطلاح خوشبختی ذهنی اشاره می‌کنند که یک اصطلاح چتری و در برگیرنده انواع ارزشیابی‌هایی است که فرد از خود و زندگی‌اش به عمل می‌آورد. این ارزشیابی‌ها مواردی از قبیل خوشنودی از زندگی، هیجان و خلق مثبت و فقدان افسردگی و اضطراب را شامل می‌شود و جنبه‌های مختلف آن نیز به شکل شناخت‌ها به عواطف است. این کتاب سعی دارد مباحث مربوط به این واژه را کامل و جامع برای روان‌شناسان بیان کند.

خواندن کتاب گل واژه های زندگی؛ عزت نفس و شادکامی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام دانشجویان روان‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب گل واژه های زندگی؛ عزت نفس و شادکامی

 مایرز و داینر (۱۹۹۵)، وقتی از مردم پرسیده می‌شود فرد شادکام چه کسی است در پاسخ به شبکه حمایتی از روابط در یک فرهنگ اشاره می‌کنند که به تفسیری مثبت و خوش‌بینانه از رویداد‌های زندگی می‌انجامد. همچنین برخی از پژوهش گران ازجمله شوارتز و استراک (۱۹۹۱)، باور دارند که افراد شادکام کسانی هستند که در پردازش اطلاعات سو گیری دارند، این سو گیری در جهت خوش‌بینی خوشحالی است، یعنی اطلاعات را به گونه‌ای پردازش و تفسیر می‌کنند که به خوشحالی آنه می‌انجامد. با توجه به توضیحات یاد شده به نظر می‌رسد که شادکامی مفهومی است که چندین جزء اساسی دارد‌.

نخست آن که جزء عاطفی و هیجانی دارد که باعث می‌شود فرد شادکام همواره از نظر خلقی شاد و خوشحال باشد‌.

دوم آن که جزئی اجتماعی دارد که گسترش روابط اجتماعی با دیگران و افزایش حمایت اجتماعی را به دنبال دارد‌.

سوم جزئی شناختی دارد که موجب می‌گردد فرد شادکام نوعی تفکر و نوعی پردازش اطلاعات ویژه خود داشته و وقایع روزمره را طوری تعبیر و تفسیر کند که خوش‌بینی وی را به دنبال داشته باشد (شکوهی امیرآبادی و همکاران، ۱۳۹۷).

بنتهام شادکامی ‌را به عنوان "مجموعه لذت‌ها و درد‌ها " تعریف کرد. در حال حاضر به طور مشابه شادکامی ‌به عنوان درک کلی از زندگی، به عنوان یک کل، تصور می‌شود در این معنی شادکامی ‌پیامد زندگی و متفاوت از پیش شرط‌هایی است که برای یک زندگی خوب در نظر گرفته می‌شود، نظیر محیط قابل زندگی و توانایی خوب زندگی. این مفهوم از مفاهیم مربوط به کیفیت زندگی که هر چیز خوبی را باهم ترکیب می‌کند، متفاوت است (ونهوون، ۲۰۰۸).