نظرات کاربران درباره کتاب در انتظار گودو

برخلاف دوستان به نظرم ترجمه خوب و روانی بود. مقاله آخر هم به بررسی تاریخچه تئاتر ابزورد می پردازه و نکات خوبی داره که می تونه به درک این نوع از نمایشنامه ها کمک کنه

اگر به فلسفه علاقه دارید بخونید، چون غیر از این با مفهوم کتاب ارتباط برقرار نمی کنید و براتون ملال انگیز می شود. کتاب هم یک مؤخره جذاب دارد که به تآتر و فلسفه و... می پردازد. ترجمه هم خیلی بد نبود و به نظرم بچه ها کمی زیاده روی کردند. اگر متن اصلی بخونید خیلی خیلی بهتره. اگر تهوع (ژان پل سارتر) را دوست داشته باشید و به فلسفه هم علاقه داشته باشید به نظرم از این کتاب هم لذت کافی رو می بردید.

نمایشنامه به شکل بسیار جالبی پوچی و زندگی ابزورد انسان ها رو نشون میده

عادت، انتظار، دور باطل... خلاصه ای از این نمایشنامه شاهکار.

ببینید ، این نظر رو به دید نظر یک کسی که خیلی توی دنیای کتابها نیست و شاید کتابهایی که خونده به تعداد انگشت های دو دست هم نرسه و این نمایشنامه اولین نمایش نامه ایه که خونده، بخونید درباره این اثر باید بگم که اول خیلی در تکاپو بودم مثل بقیه کتابها و نوشته هایی که در طول زندگیم خوندم به دنبال معنا در این اثر باشم ، در جستجوی فهمیدن همه دیالوگ ها و همه جزییات و برداشت موثر بودم ولی ، خوندن این اثر جالب ترین تجربه ای بود که از خوندن کتاب داشتم و اینو بهم یاد داد که ذهن ادم چقدر در قید و بند خطوط و مرز های ساختگی خودشه میتونم بگم تجربه ای که داشتم مثل باز شدن گره های داخل مغزم بود که باعث میشد خون به یه بخش هایی نرسه ، مثل جابجایی مرز بندی های ذهنی بسیار تا بسیار استعاره ها و نماد پردازی های زیبایی داشت این اثر به طوری که هرکسی با هر دیدگاهی بعد از خوندن این اثر یک تجربه متفاوت میتونه داشته باشه ، البته جدای از رسالت اصلی این نمایشنامه و سبکی که داره و معنای ابزوردی که منتقل میکنه

خوب بود. وقت رو گذروند.. حالا چیکار کنیم؟

در انتظار گودو خود را در لباس فلسفه و پوچی پنهان کرده است، اما در عمقش چیزی جز خلأیی بی‌تپش و بی‌جان نمی‌تپد. ساموئل بکت وانمود می‌کند که می‌خواهد تجربه‌ی «انتظار» را به تماشاگر منتقل کند، اما آنچه بر صحنه جاری می‌شود، نه انتظار است و نه اضطرابِ درونیِ انسان در برابر بی‌پاسخ‌بودن هستی؛ تنها تکراری بی‌ثمر از جملاتی بی‌جهت، مکث‌هایی کش‌دار و حرکاتی بی‌معناست. نمایش به‌جای آن‌که ما را در ساحت حس و تجربه غرق کند، در سطح ایده می‌ماند، ایده‌ای که می‌خواهد بگوید: «ما منتظریم، و آن‌چه منتظرش هستیم، هرگز نمی‌آید.» اما این «نگفتن» به‌جای آنکه تأمل‌برانگیز باشد، صرفا تهی است. بکت از پسِ ساختنِ تجربه‌ی انتظار برنمی‌آید؛ چون هیچ اضطراب، هیچ تمنا و هیچ امیدی در نمایش زنده نیست. ولادیمیر و استراگون نه شخصیت‌اند، نه نماد؛ دو سایه‌اند در خلأیی که حتی پوچی هم در آن پژواک ندارد. گفت‌وگوهای‌شان نه مکاشفه است و نه اعتراف، بلکه نوعی پرگوییِ بی‌دلیل است که وانمود می‌کند فلسفی است. بکت می‌خواهد ما را در سکوت و تکرار غرق کند تا معنا از میان برود، اما فراموش می‌کند که حتی بی‌معنایی هم باید حس شود. انتظار، اگر قرار است چیزی باشد، باید در ما اضطرابِ رسیدن و نرسیدن را بیدار کند؛ در گودو اما هیچ نمی‌تپد، هیچ نمی‌لرزد، هیچ انتظاری در کار نیست. در پایان، گودو نمی‌آید، اما نه چون جهان پوچ است؛ بلکه چون «نمایش نتوانسته ضرورتِ آمدنِ او را در ما بیدار کند». ما بی‌تفاوت از صحنه بیرون می‌رویم، نه بُهت‌زده از پوچی، بلکه خسته از خلأیی که خودِ اثر در دامش گرفتار شده است. در انتظار گودو ادعای گفت‌وگو با نیستی دارد، اما در عمل فقط به‌صدای بی‌رمق خودش گوش می‌دهد.

ما اصطلاح «هیچ گودویی در راه نیست» خیلی برامون پر تکراره و من از این جمله این انتظار رو داشتم که گودو یه کسی مثل مسیح یا به هر حال شخصیت دینی باشه که مثلا کتاب میخواد بگه این ظهور هیچوقت اتفاق نمیفته ولی خب کتاب متفاوته... فضاسازی سیاهی داره از اون دست کتاباس که آدم بعدش هوس میکنه یه چیز کاملا ایرانیزه بخونه :)) ترجمه چندان جالبی نداره. فضاسازی عجیب و شخصیت پردازی جالبی داره و مضمون جالبی رو ارائه می‌کنه.. توصیه میکنم

خیلی وایب عجیبی داشت.

بی‌نظیره این کتاب

خوب عود

ترجمه انگار هذیون های شخصی رو میگفت؛ پراکنده ، بی ربط و گیج کننده. درباره محتوای نمایشنامه پرده اول و دوم شاید در ظاهر شبیه باشن اما محتوایی و درکی که به مخاطب میرسونن متفاوته، باعث میشه ذهنتون خیلی درگیر بشه و به علاقمندای آثار فلسفی پیشنهاد میشه