نظرات کاربران درباره کتاب دیکته و زاویه

بیش از هر چیز برای من یادآور پرندگویی های فلسفی بکت است که بومی شده. دیکته رو دوست داشتم و زاویه رو دوست تر. چه شخصیت های ابزوردی که همه با هم مخالف. چقدر جذاب شروع و پایانش که رفتگری میاد و یسری آشغال میریزه زمین از روی چرخش و میره ...

فیلم کوتاه «دو با دو» حدس میزنم از روی نمایشنامه دیکته اقتباس شده.

نمایشنامه زاویه منو یاد کلاب هاوس انداخت :))

خوب بود

در نمایشنامه دیکته، محصل شجاعت به خرج می‌ده و برخلاف کلیشه ها بهای اون شجاعت چیزی جز درد نیست. این پیامی بود که به راحتی از نمایشنامه قابل دریافت بود. اما در نمایشنامه زاویه، اقشار مختلف جامعه در تلاش برای ارائه راهکاری برای حل مشکلات هستند اما مشکل اصلی که ازش غافلند عدم اتحادشون هست.

این کتاب شامل دو نمایشنامه‌ی درجه یک با فضای سیاسی اجتماعی با قلم جناب ساعدی، برای همین امروز هست. کوتاه، مفید، قابل تامل و خیلی ملموس. نمایشنامه‌ی دیکته من رو یاد فیلم «دو با دو» انداخت.

عالی

در مورد ساعدی زیاد گفته شده است که توانایی والایی در ترسیم شخصیت های روان پریش دارد اما به شخصه این شخصیت ها را به کرات در جامعه دیده‌ام، به نظرم این گونه نظرها بیشتر ریشه در پیش زمینه تحصیلی ساعدی دارد نه برداشتی واقعی از شخصیت های نمایشنامه او. در این باره اگر بخواهم نظر بدهم باید بگویم شاید بد نباشد به این نکته توجه شود که ساعدی به واسطه فعالیت در زمینه پزشکی و تعاملاتش با انسان های عادی و شاید گاهی نه چندان عادی به درک عمیقی از اقشار مختلف جامعه رسیده است. نمایشنامه های دیکته و زاویه به ترتیب نمایانگر مقاومت در برابر زور و استقلال و پریشانی جامعه و جهل آنها در حل مشکلات است. قلم ساعدی مانند همیشه جذاب و دلنشین است اما آنچه این نمایشنامه را از سایر آثار ساعدی متمایز میکند این است که حاشیه نمی‌رود، حتی تصویر سازی نمکند، منظور را با کنایه و به صورت تلویحی بیان نمیکند بلکه یکراست منظورش را بیان میکند.

دیکته و زاویه؛ دونمایشنامه کوتاه و روان از غلامحسین ساعدی هستند که به نقد خفقان اجتماعی و سیاسی و گروه‌های مختلف مردم به ویژه روشنفکران می‌پردازد‌. نکته مورد علاقمه من در این اثر این است که مفاهیم ساختگی جز ایمان و امید، توسل به توهماتی است که انفعال می‌آورد.