نظرات کاربران درباره کتاب تعطلیلات دانکرک

جنگ یعنی غرش پدافند و هواپیمای بمب افکن و شکاری، انفجار گلوله‌ی توپ ۷۷ و دست بریده‌ی آویزان به نرده ها، اسب مرده با دست و پای رو به آسمان و شکم ورم کرده. یعنی چهره های که هرگز دوباره نخواهی دیدشون. جنگ یعنی ساحل پر از سلاح های رها شده، سربازان بی سلاح و یگان. سربازانی که توی پیاده روی های طولانی خواب می‌رن. سربازانی که از توی کشتی آتش گرفته به توی دریا با وجود جلیقه نجات نمی‌پرن چون می گن:« شنا بلد نیستیم». سربازانی که کشتی و فریاد سربازان آتش گرفته رو می شنون و همزمان خوشحالن که هنوز زندن و زمزمه می کنن:« فعلا هدفشون اونهان، نه ما». و اینجا در ساحل سانا در سایه سار درخت ها، مایا، پیرسون، الکساندر و دِری در یک آمبولانس انگلیسی دزیده شده، جایی بین آلمانی ها و دریا زندگی می کنن و منتظر سر رسیدن آلمانی ها با تانک و شعله افکن هستن. جایی که چهارتایی با هم جنگیدن اما نمی ذارن با هم زندانی بشن . جایی که هر کس برای معنادار کردن زندگی ، برای «دلیلی برای دوام آوردن» یک کار می کنه. یک نفرِ دین‌دار سعی می کنه به پذیرش رنج برسه، یک نفر رو می‌آره به ایجاد روزمره‌گی و ایجاد عادت در جایی که جنگ اون رو پاره پاره کرده و اما کسی که جنگ رو نه عادلانه می بینه و نه ارمانی مقدس و متعالی، چه اتفاقی براش می افته؟ کسی که احساس تعلقی نمی کنه و معلقِ بین جنگیدن و نجنگیدن، کسی که خشم‌گینِ از اینکه برای نجات تمایل داره که فرار کنه و نباید بترسه، کسی که اکثرا بهت زده ست و بیهودگی مطلق همه چیز رو نمی تونه باور کنه!؟ و اما یک تناقض رخ می ده اون جنگ رو قبول نداره و همچنان گاهی می جنگه. « مایا چند سانتی متری پیش رفت. بعد پرسید:« چرا تعداد قایق ها این قدر کمه؟ » گابت لبخند زنان جواب داد:« چون پیش بینی نکرده بودند که قراره دوباره همه این سربازها رو سوار کنند.» »