نظرات کاربران درباره کتاب مرگ به وقت بهار

اگه به یه نویسنده بگن که یه کتاب سیاسی بنویس که کسی ندونه سیاسی حتما نتیجه اش می شه مرگ به وقت بهار. مرسه رودردا نویسنده که باید هرجا کتابی از ایشون دیدین باید بخونین

به نظرم خیلی کتاب گنگ و پُر از داستان های عجیب و بی معنی و بی سروته هستش که حوصلت و سر میبره، روایاتش بعضا اینقدر عجیب و (به نظر من) بی معناست که حتی نمیتونی یه تصویر سازی ذهنی قشنگ برای خودت درست کنی و با کتاب همراه بشی و لذت ببری! ففط دوست داری تموم بشه بزاریش کنار. اینجور رمان ها صرفا به خاطر اینکه یه عده ای تبلیغ سیاسی بودنشون رو میکنن و نویسندش به خاطر نوشتنش زندانی شده و ... محبوبیت پیدا میکنه درحالی که اصلا نمیشه باهاش ارتباط گرفت! شاید تو کل ۲۵۰ صفحه کتاب ۴ یا ۵ تا جمله به ظاهر زیبا و بامعنی داشته باشه که مبلغانش همون ها رو الکی تو بوق و کرنا میکنن ! خلاصه اینکه باید ۲۵۰ صفحه از جملاتی موهوم و سورئال و بی ربط بخونی که بخوای ۵ تا جمله یا پاراگراف پیداکنی توش که نویسنده یه چیز قشنگی گفته باشه با همون ها مثلا یه حالی کرده باشی. نوشتن اینجور رمانهای ویرانشهری واقعا کار هرکسی نیست که مثلا بخواد مثل جورج اورول برات جوری بنویسه که کل داستان از اول تا آخرش برات هیجان و کشش داشته باشه. در کل به نظرم خوندنش وقت تلف کردنه. (اگر خوندینش آخر کتاب به حرفم‌ می رسید!)

دوستش نداشتم واقعا! در حد تبلیغاتش نبود! نمی دونم حداقل سلیقه من نبود و مقایسه اش با ۱۹۸۴ اصلا درست نیست از نظر من

به نظرم تصویر سازی های خوبی داشت نویسنده که کمک میکرد فضایی که پسر بود رو تا حدی تجسم کرد. ولی کتاب برای من گنگ بود و یه بخش هایی روده درازی داشت و مکرراً تکرار میشد. آخرم متوجه نشدم اینجا روستا بود یا جزیره؟! خب چرا باید روستا جا به جا بشه و اهالی بترسن؟!

یک کتاب فوق العاده زیبا با توصیف ها و تخیلات نویسنده با ژانر سیاسی اجتماعی ؛ به علاقه مندان این سبک شدیدا پیشنهاد می‌شود.

باتشکر از نشر بیدگل ..و برنامه خوب طاقچه و تشکر از نویسنده گرامی که این کتاب رو در دسترس ما خوانندگان قرار دادین ..کتاب بی نظیری حتما مطالعه بفرماید. داستان از روایت پسر بچه ای ۱۴ ساله نوشته شده است ...

این کتاب با عناصر جذاب و جدیدی که توی خودش گنجانده بود، مثل عدم وجود احساسات در شخصیت اصلی، عادی سازی عجایب، و خلق ویران شهر به شدت منو به خودش جذب کرد. از ایراد هایی که بهش وارده میشه به سطحی و کم عمق بودن داستان اشاره کرد.یعنی در نهایت ما نمی فهمیم چه چیزی میخواد به ما گفته بشه. ایراد دیگه ای که کاملا شخصیه و این نظر را در رابطه با کتاب 1984 هم داشتم عدم شخصیت پردازی هستش که مثلاً برای تمرکز روی عناصر مهم تر بهش پرداخته نشده ولی کل لذت و ارتباط عاطفی ما را با مسیر داستان قطع می‌کنه. هر چقدر جلوتر می‌رفت (با اینکه کتاب رو دوست داشتم در کل) این بی جهت بودن بیشتر اذیتم می کرد.

کتاب خوببه