نظرات کاربران درباره کتاب ملوی

بکت پریشان‌گوست؛ گویی گنجاندن این حجم از معنا در چند سطر، تنها از خلال همین پریشان‌گویی ممکن می‌شود. سبک نگارش او متفاوت است؛ آشنایی با این نوع نوشتن، شبیه آشنایی با نوع دیگری از دیدن است. در ترجمه نیز مسئله، صرفاً انتقال واژه‌ها نیست، بلکه مواجهه با شیوه‌ای است که بکت از طریق آن ساختارهای تثبیت‌شده و سخت‌شده‌ی پیشین را می‌شکند. کندیِ خواندنِ بکت و تأمل طولانی روی سطرها، از همین ویژگی سرچشمه می‌گیرد؛ خواننده به‌تدریج به شیوه‌ی خاصِ خواندن و فهمیدنِ متن او نزدیک می‌شود. در آثار بکت: سؤال طرح می‌شود، سپس خودِ سؤال زیر سؤال می‌رود، پاسخ، فارغ از هدفِ پرسش شکل می‌گیرد، و در عینِ نبودِ پاسخ، نوعی فراوانیِ پاسخ وجود دارد. در نهایت، سؤال و پاسخ در هم فرومی‌روند و حفره‌های متعددی ایجاد می‌کنند؛ حفره‌هایی که متن را نه به سمت قطعیت، بلکه به سوی تعلیق، سرگردانی و تهی شدن پیش می‌برند.

به نظرم این یکی از بهترین کتابهای بکت هستش.درسته متنش سخته ولی دلیل جذابیتش همین هست.قالبش مثل آینه های دردار گلشیری هست. و خب با یک پایان بندی خوب تموم میشه.

کتاب اونقدری که میگن، سخت نیست مشکل از مترجمه که از زبان معیار بی بهره ست