بریده‌هایی از کتاب و آنگاه خدا عشق را آفرید

همیشه عده‌یی هستند که از حقیقت در خشم‌اند حتا اگر ادعا کنند باورش دارند.

هیچ‌کس اصلاً، هیچ‌کس قدم نمی‌زند زندگی نمی‌کند انسان مرده

من دیگر به راستی مطمئن نیستم این‌ها چیستند

او عشق را روشن کرد تا به چهرهٔ مرگ بنگرد.

با من مهربان باش من دوست‌اش دارم بی‌تلاش، شیرین و آسان، به خاطر بسپار، و هرگز هیچ‌کس را با بمب نکشته‌ام من حتا قادر به کشتن مگسی نیستم.

و می‌گویم به مردی که می‌رود بنگر! می‌گوید: آری می‌پرسد: «می‌دانی به چه می‌اندیشد؟» می‌گویم: دارد فکر می‌کند. فکر می‌کند به قرص نانی که برای صبحانه می‌خواهد.

و آنگاه بر زمین کشیده می‌شوند هیچ‌کس نمرده است چیزی نگذشته است پس تنها جهان تعفن مشروط است.