کتاب خاک غریب

ولی مرگ هم قدرت داشت او را به بهت و حیرت و حس شکوه بیندازد؛ حالا روما این را خوب می‌دانست ــ صرفِ همین‌که آدم می‌تواند سال‌ها و سال‌ها زنده باشد، فکر کند و نفس بکشد و غذا بخورد، پر باشد از میلیون‌ها دغدغه و فکر و احساس، بخشی از فضای دنیا را اشغال کند، و بعد، در یک لحظه، دیگر نباشد و پاک ناپدید شود.

از این مراسم خوشش می‌آمد؛ با وجود این‌که خورشید هنوز غروب نکرده بود، مراسم چای‌گذاشتن یک‌جورهایی به‌رسمیت‌شناختنِ پایان روز و آغاز شب بود.

می‌دانست که یک نیم‌نگاه به‌سمتی اشتباه می‌تواند از بالای صخره پرتش کند پایین.

آدمیزاد هم مثل سیب‌زمینی است، اگر نسل اندر نسل در همان خاک بی‌قوت بکارندش خوب رشد نمی‌کند.

به نظر می‌آمد هردوتا خواهر با مرگ آشنایی دارند. با وجود شنگولی و سرحالی‌شان، در قیافه و رفتار دخترها چیزی اثر گذاشته بود ــ چیزی که زودتر از وقت شکسته شده بود و بازسازی هم نشده بود.

در این نقطه از زندگی‌اش غیرطبیعی به نظر می‌رسید که به آدم‌های غریبه نزدیک شود.

مادر از توی صندلی جلو گفته بود «نرید. خیلی دوره. من دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینمتون.» شش ساعت بعد از گفتن این جمله مُرده بود.

این تنهایی نبود که بیش‌تر از هر چیز برایش جاذبه و لذت داشت، تنها چیزی که هرقدر گذرا و کم‌مایه، آدم را متعادل و معقول نگه می‌داشت؟

به نظر آن‌ها بچه‌هاشان از همهٔ سختی‌ها و لطمه‌هایی که خودشان در هند پشت سر گذاشته بودند، در امان بودند؛ انگار واکسن متخصصان اطفال به سودا و راهول در نوزادی‌شان، زندگی‌ای فارغ از درد و مصیبت را هم برایشان تضمین کرده بود.

سودا از خانواده‌اش برای راجر تصویری مبهم ترسیم کرده بود و راجر آن را مثل نوشتهٔ روی لبهٔ پشتِ جلد پذیرفته بود؛ به عنوانِ چیزی از سودا ولی بکر و نادیدنی، که تاخورده بود توی یک کتاب.

آمیت نمی‌خواست هیچ‌کدام آن‌ها را تغییر دهد. با این حال بخشی از وجودش گاهی آرزو می‌کرد برگردد به ابتدای رابطه‌اش با مگان، فقط و فقط به خاطر لذتِ انتظارکشیدن و تجربه‌کردنِ دوبارهٔ همهٔ آن چیزها.

«این بدترین قسمته. تو نفست رو حبس کردهٔ فکر می‌کنی «الان می‌رسه الان می‌رسه.» راستی‌راستی بدترین جاش همینه، هم برای تو، هم واسه خودش.»

زندگی پیش می‌رفت و می‌رفت تا به یک نقطهٔ مشخص می‌رسید. نقطه‌ای که او حالا بهش رسیده بود.