جملات زیبا از متن کتاب در انتظار گودو | طاقچه

میان این‌همه شتاب، کمی کتاب، کلی شانس! 🎉 گردونه را بچرخان

تصویر جلد کتاب در انتظار گودوsubscriptionAvailable

کتاب در انتظار گودو

به همراه یک مقاله

۳.۴(از ۷۲ رأی)
نوع کتاب
publisherانتشارات:
نشر بیدگل
categoryدسته‌بندی:
نمایشنامه

قیمت:

۲۵۰,۰۰۰

تومان

٪50 تخفیف اولین خرید با کد OFF50ic-copy

اشتراک بی‌نهایت چیست؟

استراگون: دست نزن بهم! سؤال نکن ازم! حرف نزن باهام! پیشم بمون! ولادیمیر: هیچ‌وقت ترکت کرده‌م؟ استراگون: تو گذاشتی که من برم.
شلاله
۴۶
ما خوشحالیم. (سکوت) خب حالا چه‌کار کنیم، حالا که خوشحالیم؟
Ronak
۲۱
اشک‌های دنیا کمیّت ثابتی داره. چون هر کسی که گریه کنه، جای دیگه یه نفر دست از گریه‌کردن برمی‌داره. درمورد خنده هم همین‌طوره
میم. خ
۱۵
استراگون: من بدبختم. ولادیمیر: واقعآ! از کی؟ استراگون: یادم رفته. ولادیمیر: این حافظه چه بازی‌هایی که نمی‌کنه!
|ݐَـــرـــــــتـــوآـــِــمــان
۱۴
بکت شبیه هنرمندان و فلاسفه ماقبل خود، این پرسش را پیش می‌کشد که «انسان‌بودن به چه معناست؟». پاسخی که وی می‌دهد هول‌آور است: انسان‌بودن جست‌وجویی بی‌پایان است برای (یافتن) هویت و جهانی که (شخص بتواند) در آن لذت ببرد. این همان مخمصه انواع ماست.
nazanin z
۱۰
دست نزن بهم! سؤال نکن ازم! حرف نزن باهام! پیشم بمون!
علی
۹
این ناله‌های کمک که هنوز در گوش ما صدا می‌کنه، خطاب به همه بشریته! ولی در این مکان، در این لحظه از زمان، همه بشریت خواه‌ناخواه ما هستیم، چه خوشمون بیاد یا نه. پس بیا قبل از اینکه دیر بشه، نهایت تلاشمان رو بکنیم! بیا برای یک‌بار هم که شده به بهترین وجهی نماینده این نژاد متعفنی باشیم که تقدیری ظالمانه ما رو بهش منتسب کرده
امیررضا عبدی
۸
ولادیمیر: خوشحالم که می‌بینم برگشتی. فکر کردم برای همیشه رفته‌ای. استراگون: منم همین‌طور.
|ݐَـــرـــــــتـــوآـــِــمــان
۷
استراگون: حالا دیدی، وقتی من پیشت هستم تو حالت بدتر می‌شه. منم تنهایی حال بهتری دارم. ولادیمیر: (رنجیده) پس چرا همیشه منت‌کشی می‌کنی برمی‌گردی؟ استراگون: نمی‌دونم. ولادیمیر: نه، ولی من می‌دونم. برای اینکه نمی‌دونی چطور از خودت مواظبت کنی.
Mitir
۶
ولادیمیر: آیا خواب بودم، وقتی دیگران رنج می‌کشیدند؟ آیا الان هم خوابم؟ فردا، وقتی بیدار شدم، یا فکر کردم که شدم، در مورد امروز چی بگم؟ اینکه با دوستم استراگون، در این مکان، تا سر شب، منتظر گودو بودیم؟ اینکه پوتزو رد شد، با باربرش، و با ما صحبت کرد؟ احتمالا. ولی توی همه این‌ها چه حقیقتی وجود داره؟(استراگون که بیهوده با پوتین‌هایش ور می‌رفت، دوباره چرت می‌زند. ولادیمیر به او نگاه می‌کند.) اون هیچی نمی‌دونه. با من در مورد کتک‌هایی که خورده حرف می‌زنه و من یه هویج بهش می‌دم. (مکث) حیران میان گور و تولدی سخت. پایینِ سوراخ، به کندی، گورکن دست به کار قابلگی می‌شه. ما به اندازه کافی وقت داریم که پیر بشیم. هوا پر از ناله‌های ماست. (گوش می‌کند.) ولی عادت بی‌حس‌کننده بزرگه. شاید هم یه نفر به من نگاه می‌کنه، یه نفر هم در مورد من حرف می‌زنه، اون خوابه، اون هیچی نمی‌دونه، بذار بخوابه. (مکث) من نمی‌تونم برم! (مکث) چی گفتم؟
Ronak
۶
بعد از انباشت بیش از حد تاریخ، ما معصومیت لازم برای اعتقاد به هر گونه توجیه بیشتر را از دست داده‌ایم. تنها قطعیاتی که بر جای مانده‌اند، جعلی‌بودن همه ساختارهای تفسیری، و غیرقابل‌فهم‌بودن اساسی تجربه انسان بدون حضور این ساختارهاست
Arman ekhlaspour
۴
هیچ‌وقت از امور کوچیک زندگی غافل نشو.
Pendar Ghorbani
۴
دست نزن بهم! سؤال نکن ازم! حرف نزن باهام! پیشم بمون!
Pendar Ghorbani
۴
استراگون: دست نزن بهم! سؤال نکن ازم! حرف نزن باهام! پیشم بمون! ولادیمیر: هیچ‌وقت ترکت کرده‌م؟ استراگون: تو گذاشتی که من برم. ولادیمیر: بهم نگاه کن. (استراگون سرش را بلند نمی‌کند. با خشونت) نگام می‌کنی!
کیان
۴
ولادیمیر: اون‌ها چی می‌گند؟ استراگون: در مورد زندگی‌شون حرف می‌زنند. ولادیمیر: اینکه زندگی کرده‌ند بس نیست واسشون؟ استراگون: باید در موردش حرف بزنند.
|ݐَـــرـــــــتـــوآـــِــمــان
۳
همه ما دیوونه به دنیا می‌آیم. بعضی‌ها همون‌طور باقی می‌مونند.
|ݐَـــرـــــــتـــوآـــِــمــان
۳
ولادیمیر: خب؟ حالا چه‌کار کنیم؟ استراگون: بیا هیچ‌کاری نکنیم. این‌طوری مطمئن‌تره.
___fareee___
۳
شاید من آدم فوق‌العاده‌ای نباشم، ولی کی اهمیت می‌ده؟
Pendar Ghorbani
۳
یه روز عالی بیدار شدم و دیدم عین سرنوشت کورم. (مکث) گاهی اوقات می‌مونم نکنه هنوز خواب باشم.
nepeta
۳
تو باید شاعر می‌شدی. استراگون: بودم. (به لباس‌های کهنه‌اش اشاره می‌کند.) معلوم نیست؟
mlkesf
۳
استراگون: من هیچ‌کاری نکردم. ولادیمیر: پس چرا زدنت؟ استراگون: نمی‌دونم.
کلاغ
۳
منتظر می‌مونیم تا وقتی بدونیم دقیقاً چقدر تاب می‌آریم.
aydaqe
۳
اگه من کابوس‌های خصوصیم رو برای تو تعریف نکنم واسه کی تعریف کنم؟
aydaqe
۳
(بی‌تفاوت) ما دوباره اینجاییم... (غمگین) من دوباره اینجام. ‫استراگون: حالا دیدی، وقتی من پیشت هستم تو حالت بدتر می‌شه. منم تنهایی حال بهتری دارم
فرنوش
۳
ولادیمیر: پوتین‌هات. با پوتین‌هات چه‌کار کردی؟ استراگون: (برمی‌گردد و به پوتین‌هایش نگاه می‌کند.) می‌ذارمشون همین‌جا. (مکث) یکی دیگه می‌آد... دقیقآ مثل... مثلِ... مثلِ من، اما با پاهای کوچک‌تر، و این پوتین‌ها خوشحالش می‌کنه. ولادیمیر: ولی پابرهنه که نمی‌تونی بری! استراگون: مسیح رفت. ولادیمیر: مسیح! این چه ربطی به مسیح داره؟ تو نباید خودت رو با مسیح مقایسه کنی! استراگون: همه زندگی‌م خودم رو با اون مقایسه کردم. ولادیمیر: ولی اونجایی که اون زندگی می‌کرد گرم بود، خشک بود. استراگون: آره. و اون‌ها هم زود مصلوبش کردند. (سکوت)
Reza.golshan
۲
استراگون: (اطوار وحشیانه، واژه‌های نامفهوم. و در نهایت) چرا هیچ‌وقت نمی‌ذاری بخوابم؟ ولادیمیر: احساس تنهایی می‌کردم. استراگون: داشتم خواب می‌دیدم خوشبختم.
Reza.golshan
۲
«آیا خواب بودم، وقتی دیگران رنج می‌کشیدند؟ آیا الان هم خوابم؟ فردا، وقتی که بیدار شدم، یا فکر کردم که شدم، در مورد امروز چی بگم؟ اینکه با دوستم استراگون، در این مکان، تا سر شب، منتظر گودو بودیم؟ اینکه پوتزو رد شد، با باربرش و با ما صحبت کرد؟ احتمالا. ولی توی همه این‌ها چه حقیقتی وجود داره؟»
nazanin z
۲
ولادیمیر: کاریش نمی‌شه کرد. استراگون: تقلا کردن بی‌فایده‌ست. ولادیمیر: آدم همونیه که هست. استراگون: لولیدن بی‌فایده‌ست. ولادیمیر: ذات عوض نمی‌شه. استراگون: هیچ کاری نمی‌شه کرد.
Pendar Ghorbani
۲
استراگون: یه روز دیگه هم گذشت. ولادیمیر: هنوز نه. استراگون: واسه من گذشته و رفته، دیگه مهم نیست چه اتفاقی می‌افته.
Pendar Ghorbani
۲
استراگون: چی بگم؟ ولادیمیر: بگو من خوشحالم. استراگون: من خوشحالم. ولادیمیر: منم همین‌طور. استراگون: منم همین‌طور. ولادیمیر: ما خوشحالیم. استراگون: ما خوشحالیم. (سکوت) خب حالا چی‌کار کنیم، حالا که خوشحالیم؟
Pendar Ghorbani
۲