کتاب مردی به نام اُوه

یکی از دردناک‌ترین لحظات زندگی آدم زمانی است که وقتی به زندگی‌اش نگاه می‌کند، می‌بیند سال‌های گذشتهٔ عمرش بیشتر از سال‌های پیشِ روست.

«مردم از روی کارهایی که انجام می‌دن شناخته می‌شن، نه از روی حرف‌هایی که می‌زنن.»

وقتی کسی را از دست می‌دهی، دلت برای عجیب‌ترین چیزها تنگ می‌شود. برای کوچک‌ترین چیزها، برای لبخندها، برای وول خوردن‌هایش در هنگام خواب، حتی برای رنگ زدن مجدد اتاقش.

یکی از دردناک‌ترین لحظات زندگی آدم زمانی است که وقتی به زندگی‌اش نگاه می‌کند، می‌بیند سال‌های گذشتهٔ عمرش بیشتر از سال‌های پیشِ روست. وقتی می‌بیند برای سال‌های پیش رو زمان زیادی باقی نمانده، سعی می‌کند برای چیزهای دیگری زندگی کند. شاید برای خاطرات گذشته.

«اگر مردم یاد بگیرند زیاد حرف نزنند، حرف‌های چرند هم نخواهند زد»

«تمام راه‌ها همیشه به جایی که از قبل مقدر شده است، ختم می‌شوند.»

به نظر همسر اُوِه سرنوشت «چیزی» جز کارهایش بود و به او مربوط نمی‌شد، ولی به نظر اُوِه، سرنوشت مشخص بود که در وجود «انسان» قرار داشت.

یکی از دردناک‌ترین لحظات زندگی آدم زمانی است که وقتی به زندگی‌اش نگاه می‌کند، می‌بیند سال‌های گذشتهٔ عمرش بیشتر از سال‌های پیشِ روست. وقتی می‌بیند برای سال‌های پیش رو زمان زیادی باقی نمانده، سعی می‌کند برای چیزهای دیگری زندگی کند.

به این فکر می‌کرد که چطوری و از کی به این آدمی که الآن هست تبدیل شده

اُوِه فقط می‌خواست در آرامش بمیرد. آیا واقعاً این خواستهٔ خیلی زیادی بود؟

اما اگر کسی از او دربارهٔ زندگی‌اش می‌پرسید، می‌گفت نه قبل از آشنایی با سونجا و نه بعد از مرگ او هرگز زندگی نکرده است.

اکثر مردم نسبت به زمان بیش‌ازحد خوش‌بین هستند. ما همیشه فکر می‌کنیم وقت کافی برای انجام کارها برای دیگران را داریم. فکر می‌کنیم فرصت داریم فلان چیز را به آن‌ها بگوییم و بعد اتفاقی می‌افتد و به جایی می‌رسیم که می‌گوییم «ای کاش»، «اگر».

آن را که حساب پاک است، از محاسبه چه باک است

شش ماه از زمان فوت همسرش می‌گذشت. اُوِه هنوز روزی دو بار توی خانه‌اش می‌چرخد و رادیاتورها را بازرسی می‌کند تا مبادا زنش مخفیانه درجهٔ آن‌ها را بالا برده باشد.

سونجا، همسر اُوِه، همیشه می‌گفت: «تمام راه‌ها همیشه به جایی که از قبل مقدر شده است، ختم می‌شوند.» شاید برای او تقدیر چیزی بود. ولی برای اُوِه کسی بود.

«مردم از روی کارهایی که انجام می‌دن شناخته می‌شن، نه از روی حرف‌هایی که می‌زنن.»

آدم‌ها به‌ندرت به اشتباه خود اعتراف می‌کنند، مخصوصاً اگر این اشتباه را خیلی وقت پیش مرتکب شده باشند.

هنگام سقوط، مغز سریع‌تر کار می‌کند. مانند اندیشیدن به هزاران فکر در مدت کسری از ثانیه

«می‌دونی زنم ایرانیه. اونا هر جا می‌رن برای دیگران غذا می‌برن و این رسم ایرانی‌هاست.»

گفت در دنیا بیشتر از همه‌چیز کتاب‌ها را دوست دارد.

سونجا می‌گفت: «بهترین مردان کسانی هستند که از دل اشتباهات بیرون می‌آیند و بعداً بهتر می‌شوند و اگر اشتباه نمی‌کردند، آب‌دیده نمی‌شدند.»

مادر سونجا هم سر زایمان مرد. پدرش هرگز دوباره ازدواج نکرد. چند باری که دیگران سؤال کرده بودند که چرا ازدواج نمی‌کنی؟ گفته بود: «من زن دارم، ولی الآن در خانه نیست.»

«چون او رو دوست دارم.»

مرگ چیز عجیبی است. مردم چنان غرق زندگی‌شان می‌شوند که انگار مرگ وجود ندارد، درصورتی‌که خود مرگ اغلب یکی از انگیزه‌های بزرگ زندگی است. برعکس بعضی از ما گاهی اوقات آن‌قدر سایهٔ سنگین مرگ را روی سرمان احساس می‌کنیم که با سرسختی و خشم بیشتر به زندگی می‌چسبیم. بعضی‌ها هم نیاز به حضور مداوم مرگ دارند تا مفهوم متضادش را به‌خوبی درک کنند. افراد دیگری هم هستند که آن‌قدر فکرشان مشغول مرگ است که مدت‌ها قبل از آنکه نوبتشان برسد در اتاق انتظار به انتظارش می‌نشینند. همهٔ ما از مرگ می‌ترسیم، ولی بیشتر از این می‌ترسیم که این بلا سر دیگران بیاید نه خود ما. بزرگ‌ترین ترس از مرگ این است که سراغ ما نیاید و ما را در این دنیا تنها بگذارد.

مردم نمی‌دانستند چه جوری قهوه‌شان را این‌طوری درست کنند. درست مثل این روزها که هیچ‌کس نمی‌تواند با خودکار بنویسد.

شش ماه از زمان فوت همسرش می‌گذشت. اُوِه هنوز روزی دو بار توی خانه‌اش می‌چرخد و رادیاتورها را بازرسی می‌کند تا مبادا زنش مخفیانه درجهٔ آن‌ها را بالا برده باشد.

«... وقتی تو شروع به سرک کشیدن تو گذشتهٔ کسی می‌کنی... معمولاً به چیزی می‌رسی که آن‌ها برای خودشان محرمانه نگه داشته‌اند.»

«... وقتی تو شروع به سرک کشیدن تو گذشتهٔ کسی می‌کنی... معمولاً به چیزی می‌رسی که آن‌ها برای خودشان محرمانه نگه داشته‌اند.»

اُوِه از آن دسته آدم‌های پرحرف نبود. او به‌خوبی می‌دانست حداقل آن روزها، این یک ایراد شخصیتی جدی بود. چون این روزها آدم باید بتواند دربارهٔ هرچیزی با اطرافیانش صحبت کند تا مردم بگویند که مثلاً فلانی آدم «خوبی» است.

آن روزها مردم همه تقریباً سی‌ویک‌ساله بودند و شلوارهای چسبان می‌پوشیدند و دیگر قهوهٔ معمولی نمی‌خوردند. همچنین نمی‌خواستند مسئولیت قبول کنند. مردانی بودند با ریش‌بزی که دائم شغلشان را عوض می‌کردند. همسرشان را طلاق می‌دادند و زن دیگری می‌گرفتند یا مدل ماشین‌هایشان را تغییر می‌دادند. هروقت هم دلشان می‌خواست این کارها را تکرار می‌کردند.