بریده‌هایی از کتاب سودای کولی‌وار مارینا تسوتایوا

خدا را در سنگی حکاکی کردند آن را کوبیدند و به خاک بدل کردند

سپاس برای وعده‌های دیداری که با من نگذاشتی برای قدم‌هایی که زیر ماه با من نزدی سپاس می‌گویم تو را بپذیر سپاس غمگنانه‌ام را زیرا که هرگز سبب آزار من نشدی همان‌گونه که من موجب آزارت نبودم

پرواز کن، پرواز کن عقاب جوان تو خیره در آفتابی بی‌آن‌که پلک زنی چگونه نگاه کوتاه من برایت سنگین است؟ هیچ‌کس تا حال چون من چنین با ظرافت، چنین نرم، در تو خیره نشده می‌بوسم تو را از فاصلهٔ صدها سال جدایی.

چه نیازی است درخت را بتکانی سیب اگر رسیده باشد، بر زمین می‌افتد

دو خورشید در حال افسردن‌اند یکی در سینهٔ من، آن یکی در آسمان چگونه می‌توانم فراموش‌شان کنم و این‌که به چه جنونی کشاندند مرا

دیری نمی‌رسد، پلک بر هم می‌گذاریم در زیر خاک مایی که بر روی آن خواب را برای همدیگر حرام کرده‌ایم.

تو خیره در آفتابی بی‌آن‌که پلک زنی چگونه نگاه کوتاه من برایت سنگین است؟ هیچ‌کس تا حال چون من چنین با ظرافت، چنین نرم، در تو خیره نشده می‌بوسم تو را از فاصلهٔ صدها سال جدایی.

امشب دلم با همه است با آن‌هایی که باید به حال‌شان اندوه خورد و آن‌هایی که لبان‌شان با بوسه به‌هم دوخته.

حقیقت را می‌دانم، حقیقت‌های دیگر را فراموش کن نه به جنگی نیاز است نه به جدالی نگاه کن، غروب سر رسیده است چیزی به شب نمانده. برای چه می‌جنگیم، شاعران، عاشقان، حاکمان، باد دیگر آرام گرفته است، زمین نم‌دار است از شبنم توفان ستاره‌ها رو به آرامی است دیری نمی‌رسد، پلک بر هم می‌گذاریم در زیر خاک مایی که بر روی آن خواب را برای همدیگر حرام کرده‌ایم. ۱۹۱۵

حقیقت را می‌دانم، حقیقت‌های دیگر را فراموش کن نه به جنگی نیاز است نه به جدالی نگاه کن، غروب سر رسیده است چیزی به شب نمانده. برای چه می‌جنگیم، شاعران، عاشقان، حاکمان، باد دیگر آرام گرفته است، زمین نم‌دار است از شبنم توفان ستاره‌ها رو به آرامی است دیری نمی‌رسد، پلک بر هم می‌گذاریم در زیر خاک مایی که بر روی آن خواب را برای همدیگر حرام کرده‌ایم.

گوش کن به من! دوستم داشته باش وگرنه می‌میرم!

این جدایی برایم شیرین است حتا، اکنون تو را می‌بوسم از صدها فرسنگ دور.

حقیقت را می‌دانم حقیقت را می‌دانم، حقیقت‌های دیگر را فراموش کن نه به جنگی نیاز است نه به جدالی نگاه کن، غروب سر رسیده است چیزی به شب نمانده. برای چه می‌جنگیم، شاعران، عاشقان، حاکمان، باد دیگر آرام گرفته است، زمین نم‌دار است از شبنم توفان ستاره‌ها رو به آرامی است دیری نمی‌رسد، پلک بر هم می‌گذاریم در زیر خاک مایی که بر روی آن خواب را برای همدیگر حرام کرده‌ایم. ۱۹۱۵

لانه ــ برای حیوان راه ــ برای زائر نعش‌کش ــ برای مرده ناز ــ برای زن فرمان ــ برای تزار آواز شکوه نام تو ــ برای من

نام تو آهی است عظیم که در ژرفای دره‌ای بی‌نام می‌پیچد.

خسته‌ای از واژه‌های آشنای عشق ارزان‌تر از حلقه‌های آهنی بر انگشتان بی‌رمق دوستت دارم، چون توفانی که در آسمان برپا می‌شود اعتراف می‌کنم دوستت دارم چنین بی‌تابانه زیرا می‌سوزانی و دندان بر تن فرو می‌کنی.

حتا در تابوت نیز دردناک است چون همه بودن!

تو را، ای بانوی غمگین هرگز نمی‌تواند کسی نجات دهد.

تو را، ای بانوی غمگین هرگز نمی‌تواند کسی نجات دهد.

اعتراف می‌کنم دوستت دارم چنین بی‌تابانه زیرا می‌سوزانی و دندان بر تن فرو می‌کنی.

لب‌های میرا، بازوان میرا جاودانگی‌ام را نابود کرده‌اند با جانی جاودانه، در هوای رفتن برای لب‌ها و بازوان میرا نغمه سر می‌دهم نجوای جاودانگی الهی صدایی مبهم‌تر گرفته تنها در سپیده‌دمان است که گاه از آسمانی تیره، صدایی رازناک می‌آید: «ای زن روح جاودانه‌ات را به خاطر آور!»

اشک آب است، خون آب است زن همیشه در خون و اشک تن می‌شوید

عشق مادر نیست، نامادری است چه انتظار مهر و شفقت داری از آن؟

تو را، ای بانوی غمگین هرگز نمی‌تواند کسی نجات دهد. خسته‌ای از واژه‌های آشنای عشق ارزان‌تر از حلقه‌های آهنی بر انگشتان بی‌رمق دوستت دارم، چون توفانی که در آسمان برپا می‌شود اعتراف می‌کنم دوستت دارم چنین بی‌تابانه زیرا می‌سوزانی و دندان بر تن فرو می‌کنی.

نه به سبزی چمنزار فکر می‌کنم نه در انتظار هدیه‌ای که آمدنش را آرزو داشتم شادم نمی‌کند دیگر مانند گذشته‌ها نه سپیده‌دم نه زنگ تراموا نه زمان می‌شناسم، نه قرن نه تاریخی به یاد دارم بندبازی پای لرزانم بر طنابی در وحشت سقوط هر لحظه سایبان سایه‌ای هستم، دیوانه‌ام شاید دیوانهٔ دو ماه تاریک

دیری نمی‌رسد، پلک بر هم می‌گذاریم در زیر خاک مایی که بر روی آن خواب را برای همدیگر حرام کرده‌ایم.

هنوز پی نبرده‌اند ما دو چه بی‌وفا بوده‌ایم به همدیگر و چه باوفا به خود

می‌بوسم تو را از فاصلهٔ صدها سال جدایی.