بریده‌هایی از کتاب پنهان‌نوشته‌های یک عاشق قرمطی

به نزدیک من شانه مزن بر آن گیسوان مشکی تا شب حلول نکند در لباس من

زنان پیانو هستند مردان اما موسیقی نمی‌دانند بسیار اندک‌اند مردانی که موسیقی آموخته باشند زنان چون کلماتِ یک زبان‌اند مردان اما در تمام زندگی یک کتاب هم نخوانده‌اند زنان چون مزرعه‌ای حاصلخیز مردان چون بولدوزری ویرانگر

توجه کرده‌ای آیا؟ چگونه به سویت می‌شتابم گویی اولین‌بار است می‌بینمت

آن که به من آموخت شمشیر ساختن از سخن در برابر سلطان را آن که به من هدیه کرد کتاب انقلاب را برای همیشه، بنده‌اش خواهم بود

اکنون که ساکتم می‌شنوی صدای اشتیاقم را عزیزم؟

زنان چون کلماتِ یک زبان‌اند مردان اما در تمام زندگی یک کتاب هم نخوانده‌اند

گل را به لغت‌نامه نیازی نیست که عطرش زبان اوست

میان آن که به دنبال قصهٔ عشق است با آن که وطنش را زیر خاکستر می‌جوید تفاوتی است بسیار

یک خبر فرهنگی پادشاه صاحب‌شوکت پادشاه سبزدست با اوصافی به‌کمال و القابی شایسته و درخور برای تحقق آرزویش آرزوی عدالت برای همهٔ مردمان و فراهم شدن نان و لباس‌شان چنین فرمان داده: واردات هرگونه کتاب و دفتر توسط وزارت بازرگانی ممنوع، و بازرگانان برای واردات غلات پوست‌کنده مجاب شوند.

خانم عزیز این سرزمینِ سربریده در پس پرده‌ای پنهان است خودت بگو من زیر آوار چگونه از بوی عطر زنانه لذت ببرم

زنان چون مزرعه‌ای حاصلخیز مردان چون بولدوزری ویرانگر زنان تفرجگاهی دلپذیر مردان اما قطار سریع‌السیر شبانه زنان چون معبد مردان قهوه‌خانهٔ بین‌راهی زنان به پرنده‌ای قانع‌اند مردان اما تصاحب تمام زنان را می‌خواهند

در شهر من عاشقان را دیوانه می‌خوانند در سرزمینم عشق را همقطار حشیش و افیون می‌پندارند به نام عشق، کیفر می‌دهند به نام عشق، قانون می‌نویسند و به نام عشق، گردن می‌زنند پس من نیز تصمیم گرفتم شعر و جنون را پیشهٔ خود سازم.

اکنون که ساکتم می‌شنوی صدای اشتیاقم را عزیزم؟ سکوت کارآترین سلاح من است.

تو نمی‌دانی ‫و نمی‌خواهی بدانی ‫عالم بی‌تو چه اندازه زشت است

زنان پیانو هستند مردان اما موسیقی نمی‌دانند بسیار اندک‌اند مردانی که موسیقی آموخته باشند

زنان چون مزرعه‌ای حاصلخیز مردان چون بولدوزری ویرانگر

تو نمی‌دانی و نمی‌خواهی بدانی عالم بی‌تو چه اندازه زشت است من دست رد به سینهٔ مرگ نخواهم زد اگر میان سینه‌هایت چون مسیحْ مصلوبم کنی

دنیا از وجودشان چنان غرق در نور شده که دیدن‌شان سخت است در دست‌های‌شان سنگ دارند اما چون چراغ، نور بخشیده و چون بشارتی نمایان می‌شوند می‌رزمند و می‌شکفند و شهید می‌شوند

آن که به من آموخت نکنم آن‌چه خدمت‌گزاران سیاست‌باز نزد حاکم می‌کنند یا نرقصم آن‌چنان که رقصندگان در بارگاه پادشاهان می‌رقصند آن که به من آموخت خم نکردن کمر شعرم را برای همیشه بنده‌اش خواهم بود

این‌جا قتلگاه زنان است و دیگر هیچ.

ردپای عطر تو حک‌شده بر حافظه است و محوناشدنی

همواره خواهم گفت شما را: جز عشق نمی‌ماند چیزی و می‌گویم باز: جز عشق نمی‌ماند چیزی

برای همیشه، بنده‌اش خواهم بود ‫آن که به من آموخت ‫گفتن سخنی که بوی گندم بدهد ‫یا رنگ نان تازه‌ازتنوردرآمده را داشته باشد، ‫آن که به من آموخت وصلت با این طایفه، ‫و رهایی از هرگونه زر و زور را

من ‫از عصر دردِ جمعی آمده‌ام ‫من از دورهٔ زشتی و شکست آمده‌ام

ای شهرزاد ‫ساکت شو ‫ای قصه‌گو ساکت شو ‫تو در عالمی هستی ‫من و اندوهم در عالمی دیگر ‫میان آن که به دنبال قصهٔ عشق است ‫با آن که وطنش را زیر خاکستر می‌جوید ‫تفاوتی است بسیار

مرا تنها مگذار ‫در حصاری از سپیدی و سیاهی ‫که من عاشقم ‫و بی‌تفاوتی ‫شکنجه‌ای است عاشق‌کُش

زنان چون کلماتِ یک زبان‌اند مردان اما در تمام زندگی یک کتاب هم نخوانده‌اند

بیابان را باغستان خواستم، نمک فروخورد مرا

روزی خواهد آمد که نقشه‌های زندگی‌ام را دیگرگون کنم یا به آتش‌شان کشیده منفجر کنم و هیچ‌گاه نخواهم دانست چه وقت آتش در لباسم شعله خواهد کشید و از پنجره کدامین لباس مرگ به سراغم خواهد آمد

کاغذ سفید پیشِ روی من ویزایی است بی‌تاریخ که با آن به دور جهان سفر می‌توانم کرد.