بریده‌هایی از کتاب مسخ و داستان های دیگر

همان‌طور که آزادی از والاترین احساس‌ها به شمار می‌آید، فریب حاصل از آن هم جزو والاترین فریب‌ها است

صبح زود، وقتی که درها همه قفل بودند، همه می‌خواستند به اتاق او بیایند، اما حالا که او خود یکی از درها را باز کرده بود و ظاهراً درهای دیگر را هم در طول روز باز کرده بودند، دیگر کسی نمی‌آمد. حالا درها را از بیرون قفل کرده بودند.

ولی ناچار بود به خود بگوید این‌جا سرزمین محکومان است و در سرزمین محکومان معیارهای دیگری حاکم است

وای که آدمیزاد چه‌طور یک‌دفعه از پا درمی‌آید!

او که این‌گونه مسحور موسیقی شده بود، به‌راستی حیوان بود؟

من، با آن رییسی که دارم، اگر چنین کاری بکنم، فورآ اخراج می‌شوم. راستی از کجا معلوم که اخراج‌شدن برایم مایهٔ خوشبختی نباشد؟

دیگر برای او فرقی نمی‌کرد که چه رخ داده است. حال که اجازه داشت آزاد باشد، می‌خواست واقعاً احساس آزادی کند.

حالا اگر چنین ادعایی می‌کرد، بی‌شک سروکلهٔ رییس با پزشک بیمه پیدا می‌شد، پدر و مادرش را به خاطر چنین فرزند تنبلی به باد سرزنش می‌گرفت، و به شهادت پزشک بیمه که عقیده داشت همهٔ آدم‌ها سالم‌اند ولی نمی‌خواهند تن به کار بدهند، هر عذرو بهانه‌ای را مردود می‌شمرد.

حالا چه باید کرد؟

اصولا اعتماد به دیگری چه حدوحدودی دارد؟ آیا می‌توانی به کسی که رودررو به او اعتماد کرده‌ای وقتی چشم از او گرفتی و لایهٔ خزه میان تو و او فاصله انداخت همچنان اعتماد کنی؟

آن‌جا که سخن از حقیقت در میان است، هر شرافتمندی حتی ظریف‌ترین نزاکت‌ها را هم کنار می‌گذارد.

به راستی چشم‌پوشی از هرگونه خودسری والاترین فرمانی بود که خود را به پیروی از آن ملزم کردم.

مبارزه با این کج‌فهمی، با این دنیای مبتلا به کج‌فهمی، امکان‌پذیر نبود.

شخص محکوم مثل سگ مطیع می‌نمود. به نظر می‌رسید می‌توان او را رها کرد تا در دامنه‌ها بگردد و موقع اعدام یک سوت کافی بود تا با پای خود بیاید.

او که این‌گونه مسحور موسیقی شده بود، به‌راستی حیوان بود؟

البته ناگفته نماند که اصولا عیب همیشه جایی بروز می‌کند که از چیزی فقط یک نمونه در اختیار داشته باشیم.

پدر برای کارمندان دون‌پایهٔ بانک صبحانه می‌آورد، مادر نیروی خود را فدای لباس‌های زیر دیگران می‌کرد، خواهر به فرمان مشتری‌ها پشت پیشخان این‌سو و آن‌سو می‌دوید،

او که این‌گونه مسحور موسیقی شده بود، به‌راستی حیوان بود؟

آمدنش را نشنید، و وقتی کلید را در قفل می‌چرخاند، رو به پدر و مادر خود به صدای بلند گفت: «تمام!» ‫گرگور با خود گفت: «بعد؟» و در تاریکی به دوروبر چشم گرداند. به‌زودی کشف کرد که قادر نیست از جای خود بج

راستی که تا ناچار نباشی تن به آموزش نمی‌دهی. آن‌که در جست‌وجوی راه گریز است، جز آموختن فکر و ذکری ندارد، مدام شلاق به دست مراقب خود است و با بروز کم‌ترین نافرمانی تن خود را زیر تازیانه می‌گیرد.

اندیشهٔ آرام و آرام‌ترین اندیشه بهتر از هر تصمیمی است که از سرِ ناامیدی گرفته شود.

او که این‌گونه مسحور موسیقی شده بود، به‌راستی حیوان بود؟

صبح زود، وقتی که درها همه قفل بودند، همه می‌خواستند به اتاق او بیایند، اما حالا که او خود یکی از درها را باز کرده بود و ظاهراً درهای دیگر را هم در طول روز باز کرده بودند، دیگر کسی نمی‌آمد. حالا درها را از بیرون قفل کرده بودند.

او که این‌گونه مسحور موسیقی شده بود، به‌راستی حیوان بود؟

شخص محکوم مثل سگ مطیع می‌نمود. به نظر می‌رسید می‌توان او را رها کرد تا در دامنه‌ها بگردد و موقع اعدام یک سوت کافی بود تا با پای خود بیاید.

ناچار بود به خود بگوید این‌جا سرزمین محکومان است و در سرزمین محکومان معیارهای دیگری حاکم است

حال که اجازه داشت آزاد باشد، می‌خواست واقعاً احساس آزادی کند.

مسافر دریافت که در این سرزمین با دستور نمی‌توان کاری از پیش برد. پس تصمیم گرفت به‌سوی آن دو برود و آنها را به‌زور از آن‌جا براند.

آدم‌ها اغلب خود را با آزادی فریب می‌دهند. همان‌طور که آزادی از والاترین احساس‌ها به شمار می‌آید، فریب حاصل از آن هم جزو والاترین فریب‌ها است.

راستی که تا ناچار نباشی تن به آموزش نمی‌دهی. آن‌که در جست‌وجوی راه گریز است، جز آموختن فکر و ذکری ندارد، مدام شلاق به دست مراقب خود است و با بروز کم‌ترین نافرمانی تن خود را زیر تازیانه می‌گیرد.