کتاب تعویذ

آه، چه شب‌هایی را که به تأمل در اشک‌هایم گذراندم. دریغ که به‌ندرت به نتیجه‌ای رسیدم.

ما درماندگان می‌خواستیم فریاد سردهیم، لیک فریادرسی نبود.

آدمی تن به خطر می‌دهد. این یک حقیقت محض است. آدمی تن به خطر می‌دهد و بازیچهٔ دست سرنوشت می‌شود، حتی در نامحتمل‌ترین مکان‌ها.

اما من آینده را هم می‌دیدم و کسی که آینده را می‌بیند بهای گزافی می‌پردازد،

عشق هرگز چیز خوبی در خود ندارد، بلکه همواره چیز بهتری با خود می‌آورد. اما «بهتر» گاه می‌تواند به معنی «بدتر» باشد، خاصه اگر زن باشی

من چشم به گذشته داشتم و کسی که چشم به گذشته دوخته باشد بهایی نمی‌پردازد. اما من آینده را هم می‌دیدم و کسی که آینده را می‌بیند بهای گزافی می‌پردازد، گاه زندگی‌اش را و گاه خردش را.

به‌راستی کدام عشق دوام می‌آورد، اگر نتوان معشوق را بوسید؟

آن‌گاه دریافتم که کتاب‌ها لقمهٔ چربی در دهان گردوخاکند (دریافتم، اما نپذیرفتم).

دمی با واژگانی تنها می‌شدم که درخشش و اندوه جوانی سترونشان کرده بود، دمی تنها با خرده‌شیشه‌های آینه‌ای ارزان و شکسته، و خود را دیدم، بهتر است بگویم در میان خرده‌شیشه‌ها پی خود گشتم، و خویشتن را یافتم!