کتاب شرق بهشت

«برای این‌که بتوان گفت مردی خوشبخت است، باید منتظر ماند تا آخرین برگ دفتر زندگی‌اش ورق بخورد.»

به نظرم از دوستی‌ای که فقط به چسباندن تمبری به یک پاکت و فرستادن نامه‌ای ختم می‌شود، چیزی غم‌انگیزتر وجود ندارد. وقتی آدم دیگر نمی‌تواند کسی را ببیند، صدایش را بشنود، لمسش کند، همان بهتر که پیوندها میان‌شان بریده شود.

آدم می‌تواند به هر چیزی، اگر تنها چیزی است که دارد، افتخار کند. هرقدر تهیدست‌تر باشد، بیشتر لازم می‌شود به آنچه دارد ببالد.

به آدم‌هایی که بی‌دلیل به تو محبت می‌کنند، اطمینان نکن

گاهی پیش می‌آید که دشمن بیشتر از دوست به آدم کمک می‌کند.

. اسم‌ها رازهای بزرگی هستند. هرگز ندانسته‌ام آیا اسم‌ها هستند که نفوذی روی بچه‌ها دارند، یا بچه‌ها هستند که خود را با اسم‌شان وفق می‌دهند.

حقیقتی باورنکردنی بیشتر از یک دروغ آسیب می‌رساند.

ساموئل می‌گفت: در آدم چنان اشتهایی برای خوشبخت بودن وجود دارد که حتی بهشت هم نمی‌تواند آن را سیر کند.

گناه چیز عجیبی است. حتی اگر آدم هرچه را که دارد دور بریزد، باز گناه‌های کوچکی برای عذاب دادن خود نگه می‌دارد. اینها آخرین چیزهایی است که ما رها می‌کنیم. ـ شاید این وسیله خوبی باشد که آدم در برابر خشم خداوند فروتن بماند. ساموئل گفت: بی‌شک فروتنی چیز بسیار خوبی است زیرا نادرند افرادی که اندکی از آن را دارند. ولی همه از خودشان می‌پرسند ارزش آن در چیست. مگر این‌که آدم آن را همچون دردی دلپذیر و بسیار ارزشمند بپذیرد. درد... از خودم می‌پرسم آیا آدم هرگز فهمیده است مفهومش چیست.

آدم به‌طور معمول آنچه را شبیه خودش است بیشتر دوست دارد

گاهی پیش می‌آید که دشمن بیشتر از دوست به آدم کمک می‌کند.

به گمان من یک زن اگر عشق در قلبش خانه کند، از مرد هم می‌تواند قوی‌تر باشد. زنی که عاشق است می‌شود گفت فناناپذیر است.

زمان از دینامیت نیرومندتر است.

امروز چه زود گذشت: مثل زندگی که وقتی به آن توجه نمی‌کنیم سریع می‌گذرد و وقتی در آن تأمل می‌کنیم کند.

دریافت آدم چه‌قدر همنوعش را احمق می‌انگارد و تنها راه زنده‌ماندن این است که خود را به خریت بزند

ساموئل پول‌دار نمی‌شد. او از بیماری‌ای که بسیاری از مردها به آن گرفتار بودند رنج می‌برد و آن «جواز ساخت» بود. او خرمن‌کوبی اختراع کرده بود که هم ساختنش ارزان‌تر از خرمن‌کوب‌های موجود تمام می‌شد و هم کار کوبیدن را بهتر انجام می‌داد. برای به ثبت رساندن اختراعش، ناچار شد درآمد اندک یک سالش را خرج کند. بعد طرح‌هایش را برای کارخانه سازنده‌ای فرستاد، که اگرچه خیلی سریع طرح‌هایش را به او برگرداند، ولی از اطلاعاتی که در آن‌ها بود سود جست. ساموئل او را به محاکمه کشاند. ولی پس‌از مدت کوتاهی ـخوشبختانه برای خانواده‌اش که داشت از گرسنگی تلف می‌شدــ در محاکمه بازنده شد. ساموئل برای اولین‌بار درک کرد که بدون پول نمی‌توان به جنگ پول رفت.

می‌توان آدمی را تا جایی که امکان دارد در مخفی‌گاهش به عقب راند، ولی من هیچ‌وقت این کار را نکرده‌ام. باید همیشه راه گریزی برای فرد پیش از مردن باقی گذاشت، این را یادت نرود!

یک معجزه وقتی خودمانی شود دیگر معجزه نیست.

بعضی از آدم‌ها گمان می‌کنند اگر حال‌شان رو به بهبود برود توهینی است به شکوهمندی بیماری‌شان. ولی گذشت زمان شکوهمندی نمی‌شناسد. هرکسی اگر صبر کند می‌تواند شفا یابد.

برای این‌که دسته‌گلی رنگارنگ جلوه بیشتری داشته باشد، باید تعدادی گل سفید هم داخل آن بگذاری.

برود به دَرَک، این قرن گندیده.

وقتی کودکی برای اولین‌بار بزرگ‌ترها را به همان شکلی که هستند می‌بیند، وقتی برای اولین‌بار به ذهنش خطور می‌کند که بزرگ‌ترها از ذکاوت خارق‌العاده‌ای برخوردار نیستند، قضاوت‌هاشان و جمله‌هاشان همیشه صحیح نیست، دنیای کودکانه‌اش فرومی‌ریزد و هرج و مرجی وحشتناک آن را فرامی‌گیرد. بت‌ها درهم می‌شکنند و امنیت ازبین می‌رود. و موقعی که بتی فرومی‌افتد، نیمه‌شکسته نمی‌ماند؛ تمامآ خرد می‌شود و در بستری از کثافت فرومی‌رود

آدام جوابی نداد. ساموئل از جا بلند شد و گفت: ـ من دوباره برمی‌گردم و باز هم برمی‌گردم. اگر شده آدم ادای زندگی را هم درآورد، باید درآورد، آدام.

در آن دوره جنگ با سرخ‌پوست‌ها، جز شکاری خطرناک چیز دیگری نبود. قبیله‌ها به‌ناچار سر به طغیان برمی‌داشتند، آن‌ها را از سرزمین‌هاشان می‌راندند و بعد هم قتل عام‌شان می‌کردند، و بازمانده‌های ترحم‌انگیزشان را توی اردوگاهی می‌چپاندند، تا آنجا از گرسنگی بمیرند. کار قشنگی نبود، ولی سیر تحول و گسترش کشور آن را ایجاب می‌کرد.

دسی خوشگل نبود ـشاید هم کمی زشت ــ ولی نوری از خود می‌پراکند، که مردها را به دنبال بعضی زن‌ها می‌کشاند، به این امید که پرتوی از این روشنایی نصیب‌شان شود

اتحادیه دفاع از حقوق زنان آروغ بلندی می‌زد و رعایت موازین اخلاقی را پیش می‌کشید. معده برای آروغ زدن دلایل خاص خودش را دارد و جامعه‌ها هم دلایل خودشان را.

ذاتآ آدم ساده‌ای بود، ولی پیچیدگی‌های روحی آدمی ساده می‌تواند مبهم و بغرنج باشد.

آدم‌ها دیگر به خودشان اطمینان ندارند.

بعضی افراد، که همیشه هم استحقاقش را ندارند، بخت با آن‌ها یار است. آنچه نصیب‌شان می‌شود نه به‌خاطر مساعی‌شان است و نه به علت حساب و کتاب‌هاشان.

بالاخره یک نفر باید گردن سرنوشت را بشکند. اگر گهگاه یک نفر به آن دهن‌کجی نمی‌کرد، بشریت هنوز روی شاخه درخت‌ها زندگی می‌کرد.