بریده‌هایی از کتاب ماه عسل آفتابی: مجموعه داستان

«تولّد، رنج است. پیروزی رنج است. مرگ، رنج است.» «آنچه ما داریم و نمی‌خواهیم، رنج است. اما آنچه می‌خواهیم و نداریم نیز، رنج است.» و علت رنج درخواست‌های نفس آدمی است.

گاهی مردم را می‌کشید و وانمود می‌کنید که این کشتار به صلاحشان است. راست است که از زخمشان خون نمی‌آید و ظاهرا در عین عافیت هستند. اما با این‌حال شما با پنبه سرشان را بریده‌اید. مشکل بتوان گفت کدام یک از ما گناهکارتریم. (خنده‌ای تمسخرآمیز)

عمر آدمی هم چون ژاله صبحگاهی یا بسان جهش برق درگذر است.

«تاکی باید گریست و تو صدای گریه‌را نشنوی؟ آیاراهی برای پایان دادن به این درد و رنج نیست؟»

شجاع‌ترین زن‌ها هم بدون سلاح بی‌دفاع است

و دانشمندانی بودند که در تاریکی گام می‌زدند و در جستجوی روشنایی بودند

بورژوازی ایتالیا گردوی سختی است که باید شکسته شود. اما ما آن را خرد خواهیم کرد.

«تولّد، رنج است. پیروزی رنج است. مرگ، رنج است.»

«آنچه ما داریم و نمی‌خواهیم، رنج است. اما آنچه می‌خواهیم و نداریم نیز، رنج است.»

آهنی نمی‌تواند دل آدمی را بشکافد، آن‌چنان که نیروی یک نقطه که درست در جای خودش قرار گرفته است می‌تواند.

«آنچه را که بزرگان می‌گویند کورکورانه نپذیرید. آنچه را که به صورت سنن تغییرناپذیر درآمده است قبول نکنید. آنچه را که در کتب نوشته شده به صورت کتابت باور ندارید و آنچه را که از معلمان خویش می‌شنوید، چون استادان شما هستند، به یقین نپذیرید. همه امور را به محک عقل سلیم خویش بسنجید و با تجربه خود بیازمایید. بودا راهی به شما نشان نمی‌دهد، خودتان راه خویش را بجویید».

پس رستگاری آدمی دردست خود اوست

حقا که عمر آدمی هم چون ژاله صبحگاهی یا بسان جهش برق درگذر است.

گاودار هندی می‌گفت شیر گاوم را دوشیده‌ام و در کنار خانواده‌ام زیر سقفی مطمئن و کنار اجاقی گرم آسوده‌ام. و چه سعادتی است که مردم کشوری در آسایش باشند. دهقانان به کار خود بپردازند. بازاریان سرگرم کسب باشند و زندگی در کوی و برزن بدرخشد. در هند، در قرن ششم قبل از میلاد، زندگی این چنین می‌گذشت.

جوانی را دید که بیماری، از پا درانداخته بودش. و جوان آرزوی برنیامده خود را با گوتاما در میان نهاد و این چنین زاری کرد: «اگر بیماری، جوانِ زورمندی چون مرا این‌چنین از پای درمی‌اندازد پس هدف زندگی چیست؟» و باز گوتاما به یاد مرگ افتاد و از خویش پرسید که: «آیا واقعا زندگی را هدف و معنایی نیست؟»

«ریاضت، تنها آدمی را به جایی نمی‌رساند. ترک دنیا به تنهایی کافی نیست. باید با مشکلاتِ زندگی روی در روی مواجه شد و غم‌ها و دردهای حیات را آزمود.»

حقیقت روشنایی است. و حقیقت تنها پناهگاه است. پس به حقیقت متکی باش. پناهی غیر از این نیست

آدمی می‌باید از قلّه‌ای به قلّه بالاتری صعود کند. تا آنگاه که به معرفت و آزادی از قید کلیه قیود مادی باز رسد. و من شادترین آدمیانم. کسی همچون من بخت یار و شادمان نیست.

ناگهان پرسیدم: «اکایا» چرا سرت را تراشیده‌ای؟ چرا همه خاله‌هایم، مثلاً خاله «ناگامه» و خاله «کن چامه» و خاله «رانگانه یاکی» گیس‌های بلند بلند دارند و تو نداری؟ تاریک بود و صورت «اکایا» را نمی‌دیدم، امّا سکوتی که دنبال پرسش من آمد، سنگین و غم‌انگیز بود. باز پرسیدم: «اکایا، چرا؟» جواب داد: «زیرا من بیوه زن هستم. بچه جان» و صدایش مثل صدای بقّال سر گذر که از او نخودچی می‌خریدم خشک بود.

آیا من تنها کسی هستم که آدم می‌کشم؟ شما چطور؟ شما شمشیرتان را به کار نمی‌اندازید. مردم را با قدرتتان، با پولتان می‌کشید. گاهی مردم را می‌کشید و وانمود می‌کنید که این کشتار به صلاحشان است. راست است که از زخمشان خون نمی‌آید و ظاهرا در عین عافیت هستند. اما با این‌حال شما با پنبه سرشان را بریده‌اید. مشکل بتوان گفت کدام یک از ما گناهکارتریم.

مرد جواب می‌دهد: هرکس می‌خواهد که به قانون دسترسی پیدا بکند. چطور است که در تمام این سال‌ها، هیچ‌کس غیر از من پیدا نشد که اجازه ورود بجوید؟ دربان متوجّه می‌شود که نیروی مرد به آخر رسیده و شنواییش رو به زوال است، پس در گوش او نعره می‌زند: از این در غیر از تو هیچ‌کس دیگر نمی‌توانست اذن دخول بیابد. چون این در، تنها برای ورود تو در نظر گرفته شده بود و اینک من در را خواهم بست.

برای ماه عسل آفتابی خودشان «آناکاپری» را انتخاب کرده بودند. چرا که «جاکومو» چند ماه پیش هم آنجا بود و حالا می‌خواست با عروس، به همانجا بازگردد. دیدار قبلی او از «آناکاپری» در بهار صورت گرفت. هوای صاف و لطیف را و گل‌های زنده را با زمزمه هزاران حشره در تابش طلایی آفتاب هنوز به یاد داشت... امّا این بار وارد که شدند همه چیز دگرگون می‌نمود. روزهای سگی اواسط ماه اوت با هوای گرفته انتظارشان را می‌کشید. و رطوبت بخارآلودی، آسمان را فراگرفته بود. حتی در ارتفاعات «آناکاپری» اثری از هوای لطیف یا گل‌ها یا دریای کبود که «جاکومو» درباره آنها مدیحه‌ها سروده بود دیده نمی‌شد.

لیویو روی صفه سمنتی مثل مرده آرام خوابیده بود و آفتاب می‌گرفت. حالت او بیزاری جاکومو را فزون کرد. بله او از آن آدم‌ها بود که رنگ خود را به قصد از آفتاب قهوه‌ای می‌کنند و بعد راه می‌افتد تا بدن آفتاب خورده خود را نمایش بدهند و شلوار شناهای چسبان می‌پوشند.

هیچ آهنی نمی‌تواند دل آدمی را بشکافد، آن‌چنان که نیروی یک نقطه که درست در جای خودش قرار گرفته است می‌تواند.

خورشید با انگشت‌های گداخته‌اش پشت جلد تیماجی کتاب‌ها را لمس می‌کرد، گور باشکوه دل یک انسان را.